Sway my way

Lente

2011-02-17T19:36:00.007+01:00

Vandaag heb ik voor het eerst dit jaar buiten genoten van het lentezonnetje. Officieel mag dat zonnetje nog geen lentezonnetje genoemd worden maar toch voelde het zo. Het nieuwe semester is begonnen en naar aloude traditie gaat het tweede semester gepaard met middagpauzes in het park of andere zonrijke plekjes. Het is zowat het enige moment van de dag dat we uit het stoffige (maar prachtige) universiteitsgebouw komen om even van de buitenlucht te genieten. Dat het buiten 7°C was, zou je niet gezegd hebben. We waren namelijk lang niet de enige studenten die op het Sint-Pietersplein van de zon genoten. De Graslei mag dan ook een prachtige stukje Gent vormen, voor wie het Plateaugebouw als het midddelpunt van de wereld beschouwt, is het Sint-Pietersplein toch iets dichterbij. Bovendien kan je er genieten van het prachtige uitzicht op de abdij en de boekentoren. Het is misschien nog geen Bretagne (zie de foto hieronder van Rhyt) maar tijdens zo'n middagpauze kan je toch even alle projecten en cursussen vergeten. Ik kan het alleen maar aanraden.

De zon heeft dezer dagen echter wel meer in petto dan enkel gezellige lentestraaltjes. Door een extreme zonnevlam is er zowaar een echte zonnestorm op komst. Gisteren stuurden een paar berichten in de media er nog op aan dat we het noorderlicht misschien nog eens in België te zien zouden krijgen. Ijdele hoop, zo bleek vandaag. Om het noorderlicht te zien, moet er blijkbaar aan een hele reeks voorwaarden voldaan worden. Het deed me echter wel denken aan een boek dat ik vroeger prachtig vond: Emma's Noorderlicht van Diet Verschoor. Stiekem zou ik het nu willen herlezen. Maar verliest een boek dat je als kind prachtig vond zijn charme niet 10 jaar later?

Leven.

2011-02-14T23:31:00.011+01:00

Waar actie toch allemaal niet goed voor is! Reactie onder andere! En reactie is ook actie en zorgt dus op zijn beurt ook weer voor reactie en zo blijven we maar gaan. Het is de vicieuze cirkel die deze blog gaande houdt. Zij het aan een zeer traag tempo. Maar toch. Actie dus. Dat is er dezer dagen ten overvloed. Zelfs toen ik nog mocht genieten van dat schaarse weekje vakantie tussen de twee semesters in. Sinds 23 december is er heel wat gebeurd. Examens, de start van een nieuw jaar (zonder voornemens, ik geef het op), mijn beste vriendin die op Erasmus is vertrokken... Stof genoeg om hier neer te pennen. Maar laten het houden op het neerpennen van vorige vrijdag. Ook die dag hoorde nog tot de vakantie te horen. Toch was dat maar half waar. Want ijverig en vol goede moed, werd er al tijdens de vakantie gewerkt aan de architectuur van het project voor het komende semester. Het werd een boeiende voormiddag vol nieuwe plannen en ik kijk dan ook uit naar de realisatie van het project (laten we nog even mysterieus blijven).

Na dit intermezzo mocht de welverdiende vakantie opnieuw hervat worden. Een middagje in het stad leek ideaal maar aangezien er 's avonds alweer een optreden van Mrs. Goldfinger op het programma stond, mocht dat nu ook weer niet te hard uitlopen. Geen nood echter, iedereen weet dat ik het stad niet enorm boeiend vind, en zo bleek ook deze keer. Op schuilen voor de regen in Mexx en heel lang door de boeken in Fnac snuisteren, lieten we het stad deze keer dus aan ons voorbijgaan. Een nieuw paar zwarte schoentjes mocht wel mee naar huis. Tot zover de buit. Het was ondertussen 16h00 en ik moest nog iets ophalen in het Plateaugebouw. En dat zonder sleutel. Aj! Snel de sleutel ophalen en een sprintje doen op de boekentorenheuvel. 16u20. Nog meer Aj! Om 17u30 moeten we ons gezelschap ophalen en het materiaal voor het concert moet nog in de auto geladen worden.

Met een klein beetje vertraging lukt het ons toch nog iedereen op tijd op te pikken. Op naar Berchem, om daar eerst nog een frietje te prikken. Maar dan kwam het echte werk. De groepen mochten een voor een hun kunnen tentoon spreiden. Het ging namelijk om de Dranouterrally XL 2011 waar de bands in de halve finales voor een plaatsje op het Dranouterpodium mochten strijden. Na een sneakpeak naar de andere bands beloofde het een avond vol goede optredens te worden. De eerste band wist ons gezelschap echter niet echt te bekoren. Nibat Deluxe bracht een mix van tapes en echte instrumenten. Een gezellig geheel, maar eerder iets voor de loungebar, dan voor het Dranouterpodium.

Nibat Deluxe werd gevolgd door Zyfa. Zyfa was voor mij de winnaar van de avond. Catchy en apart en ook op het podium wisten ze ons te boeien. Alleen al om met 7 aan een mooi samenspel te komen verdienen ze een dikke pluim. Zyfa greep echter naast de prijzen want ze werden gevolgd door wat volgens de jury nóg twee straffere bands waren. Straf waren ze, dat zeker. La femme belge kwam verrassend uit de hoek met een sterke performance en alweer dat aparte. Jazzy met een uitstraling zeg maar. Een terechte winnaar van de avond. Jammer voor Zyfa, dat wel, want ook de wildcard voor de finale van deze rockrally zagen zij aan hun neus voorbijgaan. Jawel, daar ging de volgende groep mee lopen.

Mary's Bleeding Heart bracht opnieuw een heel ander genre. Songs met een verhaal. Luisterliedjes. De fans onder ons waren er dol op, anderen vonden het maar niets. Maar misschien zaten we gewoon al te hard uit te kijken naar onze eigen Mrs G... Nog half ziekjes maar vol goesting stond ze na Mary en haar schaapjes op het podium en het contrast met de andere bands was duidelijk. Mrs. Goldfinger blijft tot nader order nog steeds een rockband en er werd dus ook stevig gespeeld. Ondanks 3 schamele repetities sinds midden november hielden ze toch stand en konden de volle 5 afgezakte supporters voluit genieten.

Het besluit? Een geslaagde avond met knappe optredens. Om niet te zeggen: de beste rockrallyselectie die ik ooit aan het werk heb gezien. Ook de jury deed zijn best: constructieve commentaar over alle optredens, in alle openheid en zonder een bepaalde stijl af te kraken. Zelf had ik mijn fototoestel thuis gelaten, dus hoop ik stiekem dat er hier en daar nog foto's van de optredens opduiken. Hier vind je alvast een videofragmentje.

Ondertussen is dit blogbericht alweer veel te lang geworden. Misschien compenseert dat wel een beetje voor de lange afwezigheden op deze blog, wie weet. Indien niet, kan u alleen maar hopen dat 23 worden een positieve invloed heeft op de frequentie van deze posts!

Embed for life

2010-12-23T20:56:00.005+01:00

Elk jaar springt mijn hart weer een klein beetje op als ik terug besef dat Music for Life gestart is. Niet alleen omwille van het fantastische goede doel, maar misschien wel evenveel omdat het gewoon fantastische radio is. Ik blijf wel al eens vaker in de buurt van de radio hangen om nog even van de muziek te genieten maar tijdens Music for Life swingt dat echt de pan uit. Meestal moet ik dan toch de radio met spijt in het hart verlaten, om nog wat te studeren. Het fijne aan projectwerk is dat werken met de radio op de achtergrond wél lukt. En ik was er dit jaar snel bij. Het openingsconcert van de Editors was meteen helemaal raak. Ondertussen passeerden bij de drie schatten in het huis al fantastisch mooie momenten, fantastisch gekke momenten (Justin Bieber en K3 op Studio Brussel? In dit weer wandelen op blote voeten?) en fantastisch vrijgevige mensen. Wat de opbrengst ook zal zijn, het was alvast een prachtige editie. Maar die opbrengst mag altijd nog een beetje de hoogte in, en ook met deze post zal dat getal toch een beetje stijgen. Explania en Instruxion zagen namelijk de ideale gelegenheid om tijdens deze actie nog wat meer informatie over HIV te verspreiden, want HIV krijgt niet altijd de nodige aandacht en er zijn nog meer dan genoeg misverstanden over HIV om de wereld uit te helpen. Daarom storten Explania en Instruction 10€ per keer dat hun filmpje op een blog, forum of website wordt geplaatst! De actie loopt nog 25 uur en bij deze is mijn bijdrage dus gepost. Sofie, Sam en Tomas, hou nog even vol, het is alweer fantastisch geweest.

Wat is Aids? - Explania

Archieven

2010-10-31T13:57:00.009+01:00

Wie gaat er niet af en toe door oude archieven? Wat een fantastisch gevoel, blijven hangen aan oude herinneringen. Soms kan ik daar uren in verdwalen. Terwijl de meeste mensen hun online archief op facebook bewaren, is deze blog bij mij toch een grotere bron van herinneringen. Wat is ie veranderd! Wat ben ik veranderd... De blog kende zijn eerste levensdagen als fotoblog, met hier en daar een klein woordje uitleg. Ook kende hij tijden waarin hij bijna elke dag een update kreeg en ongeveer geen lezers had. Een blog hoeft dan ook niet altijd voor een ander te zijn, maar dient even goed als creatieve uitlaatklep. En zo kwamen de gedichten. Het duurt toch wel een dik half jaar voor ik hier dan effectief mijn gedachten neerpen. Genoteerd. Voor eeuwig en 10 jaar. Als ik dit archief nu bekijk, vraag ik me af of sommige posts niet beter verwijderd worden. Ik weet het niet, ik ben er nog niet uit. Voorlopig staat het iedereen nog vrij om door al die oude teksten en foto's te bladeren. Sommige posts mogen het echter voor mij gerust tot in de eeuwigheid schoppen. Aan het meisje en de kerstboom heb ik bijvoorbeeld prachtige herinneringen en elke keer ik aan dat verhaal denk, moet ik lachen.

(picture by Rhyt)

Om een of andere reden ben ik ondertussen gestopt met zo'n dingen te schrijven. 2010 was voor mij een armtierig blogjaar en de meeste posts passeerden amper de grens met het serieuze. Ik lijk niet de enige te zijn die er last van heeft. De blogosfeer lijkt minder hot dan vroeger... Wie planetugent vergelijkt met wat het ooit was, merkt het wel denk ik. Een hele hoop regelmatige bloggers zijn verdwenen (hoera voor zij die wel volhouden!). Opgeslorpt door Twitter? Geen idee. Het kriebelt in elk geval ook bij mij om naar daar te verhuizen. Maar ik zal het niet doen, nee hoor. Want een grote hoop letters is nog altijd niet hetzelfde als 140 tekens. Jullie zijn nog niet van me af :)

Morgen is het zover.

2010-10-09T18:04:00.008+02:00

10/10/10. Tijd om in vanaf nu in één jaar tijd onze CO2-uitstoot met 10% te verminderen. De zogenaamde "Day of Doing". Dus werd het hier ook weer tijd om iets te gaan doen. Bloggen. Maar natuurlijk ook mijn steentje bijdragen. Zo kan je op de splinternieuwe website van ugent1010 zowel als professor als student intekenen op de actie. Daarnaast zal de UGent ook algemeen het initiatief ondersteunen... Voor wie er zich door wil worstelen: hun energiebeleidsplan voor 2010 staat hier online. In elk geval, een bewonderswaardig initiatief! Maar de UGent heeft hiervoor ook mijn -en jouw- hulp nodig.

Vanaf maandag 11/10 kan je dan ook als student intekenen op de actie. Dat houdt in dat uit 42 verschillende tips, je er 10 kiest waar je het komende jaar aandacht aan zal besteden. Echt haalbaar lijkt me... En als je het niet voor jezelf of voor het milieu wil doen, doe het dan omdat de UGent een coole low-impact-fuif geeft als minimum 10% van de studenten hierop intekent. Ik zou zeggen, een makkie, maar als de onderwijsevaluaties nog niet eens de helft van de studenten kunnen lokken, dan is dat misschien nog niet gezegd. Surf daarom maandag naar hun website en doe mee!

Nog niet overtuigd? Misschien kan hun toffe youtube-filmpje je dan toch overtuigen:

Nog altijd niet overtuigd? Misschien kan het filmpje voor de wereldwijde campagne je dan wel overtuigen (mij niet, maar misschien is jouw zin voor humor anders):

Stilte

2010-07-29T14:42:00.005+02:00

Laatste post geleden van 9 april. Schandalig zullen sommigen dat noemen. En dat is het ook. Want in tegenstelling tot eerdere blogstiltes waar een gebrek aan inspiratie vaak aan de bron lag, is mijn enige excuus nu een gebrek aan tijd. En tijd, dat maak je. Maar blijkbaar stond bloggen niet erg hoog in mijn prioriteitenlijstje, ondanks veelvuldige herinneringen in mijn dichte kringen. En ook nu is dit maar een susberichtje. Ik heb namelijk meer dan genoeg om over te schrijven, maar ik weet ondertussen niet meer waar te beginnen. Zo is er mijn halve poging om opnieuw te gaan joggen. Mijn eigen start to run zeg maar. Gevolgd door een nieuwe sportpoging: dansles jazz. Of dag 1 van Werchter, of dag 2 van Werchter, of ... Wel u snapt het al, ik ben naar Werchter geweest! En nog zit ik niet zonder inspiratie: ook van de Gentse Feesten zou ik een verslagje kunnen maken. Maar waar beginnen? Lastig, want ik schrijf mijn posts niet op 1-2-3 doorgaans. En bij (voorlopig) gebrek aan foto's van al deze evenementen ontbreekt het mij ook aan makkelijke bladvulling. Laat ik bij deze toch een poging doen met een fantastisch filmpje van P!nk op de weide van Werchter. Ik had altijd al een zwak voor het nummer in kwestie en de sfeer op de weide tijdens het nummer heeft dat gevoel alleen maar versterkt.

"Goede" reclame

2010-04-09T12:43:00.005+02:00

Dat ik een zwak heb voor goede reclame, dat werd al eerder duidelijk. Het is trouwens een hot onderwerp... Elke week neemt Volt (met het fantastische duo Martine Tanghe en Kobe Ilsen) een reclamespot onder handen en deze week mocht BMW eraan geloven. De reclamespots zijn vaak een makkelijke prooi, maar 't was toch weer mooi om naar te kijken.

Op de standaard kwam ik echter vandaag dit leuke filmpje tegen. Opzet geslaagd volgens mij, want ik krijg er het warme gevoel bij dat Lotus duidelijk wil oproepen. Het is het communicatiebureau Guillaume Duval dat voor dit schattige spotje zorgde, en 't is eigenlijk niet de eerste keer dat ik vind dat hun reclame "werkt". (Al vraag je je wel af wat zo'n agentschap nog zelf doet als je weet dat het spotje geregisseerd, gemaakt en geanimeerd werd door Beast Animation. [edit]Ik was natuurlijk het zoeken naar het idee vergeten in dit lijstje... Bedankt voor de opheldering in de comments :)[/edit] ) Nuja, niet dat ik door zo'n spotje meer koekjes zou kopen, maar heel misschien zap ik eens niet weg in de pauze tussen mijn favoriete programma's.

Studentenverkiezingen

2010-03-24T21:24:00.007+01:00

De studentenverkiezingen zijn bijna ten einde en voor velen zal dit dus betekenen dat er een einde komt aan een paar drukke weken. Er zijn dit jaar een hele hoop gemotiveerde kandidaten, maar net zoals velen heb ik natuurlijk een favoriet:

Gertjan is al vele jaren actief op facultair niveau en heeft nu dus de overstap naar het grote publiek gewaagd. De verkiezingsweek loopt natuurlijk al naar zijn einde, maar wie nog niet gestemd heeft, laat zich hopelijk overtuigen. Wie zijn motivatie in 2000 tekens wil nalezen kan dat hier. Wie alles liever nog wat uitgebreider onder de loep neemt kan terecht op www.devraag.be. De website heeft trouwens een toffe functionaliteit voor de bezoeker: wie erheen surft krijgt telkens een willekeurige vraag voorgeschoteld waarop gereageerd kan worden. Die reactie wordt nagekeken zodat ze hun programma de komende twee jaar nog beter op de studenten kunnen afstellen. That is, als ze verkozen raken, want zonder uw stem, mogen ze helaas hun Raad van Bestuur-dromen opbergen. Blijf deze keer dus gerust achter je pc zitten en stem! Hoe? Doorzoek je mailbox en snuffel tot je een mail terugvindt van secretariaat.rvb@ugent.be met als onderwerp "verkiezingen 2010", verzonden rond 12 maart. In bijlage vind je dan een pdf waarin een pincode wordt vermeld. Je moet dan op de link http://www.ugent.be/verkiezingen2010 klikken waar je een link naar de stemapplicatie zal vinden. Je kan nog stemmen tot vrijdag 14u.

Sommigen kunnen daarbij ook op mij stemmen. Na jaren gluren naar verslagen heb ik dit jaar namelijk mijn eerste stapjes in de stuverwereld gezet. Na die eerste stapjes krijg ik er dus niet genoeg van en heb ik me kandidaat gesteld voor de faculteitsraad (Faculteit Ingenieurswetenschappen). Ga dus zeker stemmen, hopelijk op mij (dat kan trouwens enkel voor wie aan de FirW studeert) of Gertjan (elke UGentstudent!), maar vooral: maak gebruik van je stemrecht. Eens in de 2 jaar krijg je de kans om 2 minuutjes van je tijd te gebruiken om te beslissen wie binnenkort jouw mening verdedigt in de raden. 't Hoeft dus weinig betoog hoe belangrijk dit is. Dus...

Stem!

UPDATE: De uitslag is ondertussen bekend en ik mag mezelf onder de gelukkige verkozenen rekenen. Hoera! Ook proficiat aan alle andere verkozenen!

Post.

2010-03-12T19:28:00.011+01:00

De klachten en dreigbrieven beginnen me teveel te worden, en dus laat ik hier mijn ~~pen~~ toetsenbord nog maar eens op los. Ik heb niet stilgezeten, ook schrijfsgewijs niet. Zo zal hier binnenkort een post volgen over de studentenverkiezingen.

Maar eerst... Beter laat dan nooit... Even een stukje over Humo's Rockrally 2010 op 12 februari. Echt te laat is het niet, want Humo's Rock Rally is natuurlijk brandend actueel op dit moment aangezien de finale met rasse schreden nadert. Nog ongeveer een week en de finalisten mogen nog een laatste maal op hun benen staan trillen voor het meedogenloze oog van de jury.

De eerste keer dat ze dat mochten doen was tijdens de preselecties. En voor Mrs. Goldfinger was dat niet anders. Meer nog, Mrs Goldfinger, de band waarvan u het stichtingsverhaal op deze blog kon volgen, had in November na bijna een jaar zoeken naar een drummer nog steeds geen match gevonden. Het project kabbelde lustig verder tot Humo liet weten dat ze geselecteerd waren voor dé rockrally. Aangezien de te horen drum op de demo werd gespeeld door niemand minder dan de computer himself begon op dat moment een koortsachtige zoektocht naar een nieuwe drummer. Menig stokje passeerde de revue, maar het werden de drumsticks van Jonathan Chevalier die de band mochten aanvullen.

Er bleef nog een 6-tal weken over om de arme drommel in te werken, en dat zonder zangeres, want ook voor haar kwamen die vervelende examens opzetten. 23 januari. Het verlossende moment waarop er terug in volle bezetting kon gerepeteerd worden. Het kriebelde, want een van de 100 geselecteerde bands op 1002 inzendingen zijn is leuk, maar een van die 20 halve finalisten zijn zou toch nog iets leuker zijn.

Een paar weken later was het dan for real. Publiek mocht natuurlijk niet ontbreken, en zo was het ook dat ondergetekende in de Cactus Club in Brugge belandde op 12 februari. Een overzichtje van wat ik daar mocht aanschouwen:

Beet de spits af en begon er wel meteen stevig aan ondanks het makke publiek: Evolve. Een metal-band waarvan de zanger geen zin had in de stereotiepe zwarte tshirt maar wel strak uit de hoek kwam. Metal is mijn ding niet, en ik vond het sowieso wat te ruig voor Humo's Rockrally.
Het begin van de avond was voor mij toch sterker dan het einde, want na Evolve waren de jongens van Leafpeople aan de beurt. De jongens brachten wat door hen omschreven werd als Neo-post-pre-pop en ik was helemaal verkocht. Wat gek, wat spastisch, maar de muziek viel op zijn minst onder de categorie catchy. Voor mij de winnaars van de avond!
Ze werden gevolgd door de groep die eigenlijk not mine to judge is, maar ik ga het toch maar lekker doen. Het eerste echte concert van Mrs. Goldfinger, en het zat best goed. Blijkbaar stond de zang achter in de zaal wat stil, maar op de eerste rij klonk alles prima. Naast de gesneuvelde nagels heb ik, en hopelijk de anderen, dan ook erg van het concert genoten. Dat de jury het achteraf niet met ons eens was moeten we er helaas bijnemen.
Het niveau van de avond zette zich door met Blackboard. De zaal werd in de duisternis gehuld voor hun psychedelischte post-rock. De vergelijking met Steak Number Eight (de winnaars van de vorige editie) klonk hier en daar terwijl hun strakke instrumentale set goed werd onthaald.
Blackboard werd gevolgd door de Mojo Filters. 't was niet mijn ding, absoluut niet, maar het moet gezegd: van de hele avond werd dit de enige band die naar de halve finales mocht, en vanuit die halve finales zijn ze ondertussen doorgestoten naar de finale. Niet mis dus. In Brugge sloeg ook bij hen Murphy toe: de bassist moest het met een snaar minder stellen en deed dat goed!
We seem to have misplaced our igloo deed het bij mij niet zo goed met hun indie-pop-80's muziek. De combinatie van de schelle samples, de drum die niet strak zat, en de weinig charismatische zanger zorgden ervoor dat ik afhaakte. Ze zullen wel een off-day gehad hebben gok ik, want op demo klinken ze toch een pak beter en binnenkort mogen ze dan schitteren op de Vedette!
Average -jawel, een bandnaam waarmee je de jury wel een heel mooie aanzet geeft- pakte dan weer uit met een Kurt Cobain-lookalike en hoe kan het ook anders, bijhorende Nirvana-imitatie. Murphy nam de touwtjes weer in handen, en bij het laatste nummer was de zang nagenoeg niet meer te horen op de eerste rijen voor het podium.

Wie de vorige bands niet kon smaken, kreeg met All I Know misschien wel iets leuks op zijn bord. De band speelde strak, de bassiste zorgde voor podiumvulling en de zanger sprong eruit door zijn eigen geluid. Zelf kon ik het genre echter niet zo smaken... Spontaan kwam beelden uit The O.C. bij me op, waar feestjes standaard opgefleurd worden met een of andere High School Band. Nuja, dat het genre niet altijd zo gesmaakt wordt, zijn ze zich blijkbaar van bewust, mocht ik in een artikel lezen. En ze doen het voor de fun. Zó hoort het!
Als voorlaatste mochten de Catatonics het publiek proberen overtuigen. Ik zou zeggen: last but not least, maar 't is dus eerder: not last and not least. De Catatonics sprongen er net als Mrs. Goldfinger wat uit door ook voor het zachtere genre te gaan. De Catatonics gingen daar echter verder in en bijgevolg brachten ze nummers die ik elke dag tijdens mijn zen-moment zou opzetten (als ik er al een had) maar die voor mij niet in Humo's Rockrally thuishoorden.
Last, en wel least, werd Zimmerman. Dat de muziek goed zat, dat kan wel zijn. Maar als er bij samenzang zo vals als een kat wordt gezongen... dan valt de rest gewoon in het niets.

Zo. Aangezien de bespreking van de preselecties al waarlijk uit de hand is gelopen, zal ik het rond de finale kort houden: School is cool mag winnen.

Vervolg

2010-02-15T16:49:00.007+01:00

Als ik zeg dat ik nog eens wil terugblikken op het afgelopen jaar, wel dan doe ik dat ook. Zie het als het vervolg op de vorige post, of zie het als het vervolg op deze post. Vandaag werd ik dus 22. Of dat nu onder de noemer oud of jong valt, wordt waarschijnlijk bepaald door de lezer van deze blog. Nu, we zijn dus weer een jaartje verder en dat betekent dat het tijd was om in de archieven te duiken!

Dit was het jaar waarin ik voor het eerst...

rijschool volgde
mijn praktisch rijexamen aflegde
een rijbewijs behaalde
rijst niet helemaal afschuwelijk vond
in de studentenvertegenwoordiging stapte
ondervraagd werd door een visitatiecommissie
CenEka steunde (daarvoor bestond het niet ;) )
op facebook ging (geplooid :( )
een blikken jubileum vierde
in de AB was
een chocoladecake bakte
een fotomozaïek maakte
naar Mrs. Goldfinger mét drummer luisterde
naar een optreden van Mrs. Goldfinger ging

Dat laatste dan nog wel op Humo's Rockrally! Later meer daarover!

Een aantal andere onvergetelijke momenten:

de foor en de dolle rollercoaster daar
een dagje Bobbejaanland
het concert van Skunk Anansie
de opening van het UFO
de fotobox van de Standaard
de vele sneeuw deze winter waar ik nog steeds van geniet

Wat ik nog altijd niet deed

Het derde verdiep van de Eifeltoren bezoeken
Benji-jump
4 dagen naar Werchter/een ander festival
Nog zoveel meer...

Toch lang

2010-02-07T11:04:00.006+01:00

Het waren hectische weken. Dat zal u wel gemerkt hebben aan de absolute stilte op deze blog. Het nadeel dus: veel stilte hier. Het voordeel: nu ik tijd vind om te schrijven heb ik absoluut geen gebrek aan inspiratie. Ik zou kunnen starten met iedereen een gelukkig nieuwjaar te wensen, maar laat ons eerlijk zijn, daar is het misschien wat laat voor. Toch wil ik graag nog even terugkeren naar het afgelopen jaar, want met mijn goede voornemens, is het toch niet zo goed afgelopen...

Voornemen 1: Stoppen met nagelbijten.
Gelukt? Neen. Voltooid? 20%. 2 nagels van de 10 prijken trots naast hun 8 afgeknabbelde vriendjes. Ik blijf proberen.

Voornemen 2: Regelmatiger bloggen. Gelukt? Neen. Voltooid? 34 posts dit jaar. Voldoende? Niet echt, vooral de laatste maanden vlotte het niet goed. Héél lastig voornemen. Als er veel gebeurt, is er doorgaans geen tijd om te bloggen. Gebeurt er niets, voel ik vaak de behoefte niet om mijn oninteressante leven online te gooien. Een voornemen dat ik niet meer herhaal dus, bloggen omdat het móet, het is geen goed idee.

Verder: bloggen is out. Maar ik ga er toch mee door. De grootste pleziertjes in deze blog vind ik namelijk in de commentaren (hint hint!) en in het schrijven van een goede brok tekst. Laat het nu net dat zijn waar Twitter niet aan mijn voorwaarden voldoet. Het kriebelt nochtans, want de halve online wereld lijkt naar twitter verhuisd te zijn, of toch op zijn minst twitter en facebook geïntegreerd te hebben. Voorlopig hou ik echter vol. Ik zeg voorlopig, want aangezien ik dit jaar bezweken ben voor de macht van Facebook, zijn er echt géén zekerheden meer in het leven.

Niet lang meer...

2010-01-23T17:57:00.002+01:00

Te laat... of niet?

2009-12-18T11:49:00.001+01:00

De sneeuw viel traag en monotoon
in luie vlokken hier en daar
het was al veel te ver in 't jaar
het was april

we waren jong nog allebei
daar in die witte winterwei
en ik weet nog dat je zei:
wat is 't stil

de sneeuw viel traag en nonchalant
op 'n ontluikend lenteland
witte vlokken op 't geschrokken jong groen
en toen ik j' in mijn armen
'n beetje wilde warmen
viel er een grote dikke vlok op onze zoen

zo gaat 't met de liefde
de sneeuw valt op het vuur
de eerste maal dan schrik j' ervan
maar 't went wel op den duur

ik hou van jou, ik hou van jou
'n dag, 'n jaar, 'n eeuw
ik weet dat liefde lente is
maar ook een beetje sneeuw

Toon Hermans

Wereld Aids Dag

2009-12-01T20:01:00.005+01:00

Image by Rhyt via Flickr

Continued

2009-11-07T14:35:00.007+01:00

“Autumn is a second spring where every leaf is a flower” - Albert Camus

Telkens hetzelfde shot (of toch min of meer) met 3 maanden tussen... Ondertussen dus alle seizoenen gepasseerd en eigenlijk heb ik die bewuste bomen nog veel meer aandacht gegeven dan enkel die 4 shots...

Dag van de taal

2009-10-27T07:57:00.005+01:00

Dat ik van een flinke brok taal houd, dat hebben jullie waarschijnlijk al door. Niet echt typisch voor een burgie, maar ik hou wel van taal. Ik schrijf graag, zakelijk of niet, ik geef graag presentaties, en ik ratel regelmatig eens door tegen mijn vrienden. En houden van iets, houdt meestal ook 'verzorgen' in. Ik denk dat ik niet de enige ben wiens haren overeind gaan staan bij de zoveelste dt-fout in een sms of op facebook. Niet dat ik mezelf nooit schuldig maak aan een dt-fout, integendeel, wie weet vindt u er wel één in deze tekst. Maar ik doe op zijn minst de moeite om op mijn taal te letten.

Een dt-fout in een "vind je dit/dat"-zin, vind ik bijvoorbeeld geen groot probleem -al zal ik moeite moeten doen om er geen opmerking over te maken-. Maar woorden zoals hoofd fout spellen begint toch echt te ver te gaan. Jammer genoeg zie je zo'n fouten alsmaar vaker voorkomen. De zovele snelle manieren van communicatie zitten daar zeker voor iets tussen. Wie te vaak op dt-fouten wijst, wordt dan ook regelmatig als muggenzifter beschouwd. Jammer, vind ik, want gecorrigeerd worden is nog altijd één van de beste manieren om bij een volgende gelegenheid niet meer dezelfde fout te maken.

Maar er zijn nog meer pijnpunten. Zo wordt sowieso met dubbele 's' geschreven, en niet als sowiezo, zowiso, zowiezo, of enige andere onnozele variant van de correcte spelling. En wie dan toch zo graag anderen met "ge" wil aanspreken, zou er dan ook op mogen letten dat het werkwoord dan altijd een -t op het einde krijgt, ook in de verleden tijd. Ja, ge hadt, ge zoudt, ge kwaamt, ge vondt. Het ziet er niet uit, maar het is de correcte spelling.

Maar genoeg gezaagd, want vandaag is het Taaldag, en krijgt onze Nederlandse taal dus de aandacht die zij verdient. Ik vraag me een beetje af waar 27 oktober als datum komt, want voor de Europese Dag van de Taal vind ik eigenlijk 25 september terug. Maar aangezien de Vlaamse Radio- en Televisieomroep vandaag koos om het onderwerp in de media te brengen, volg ik maar. Diezelfde VRT zorgde voor een aantal mooie initiatieven.

Op dinsdag 27 oktober organiseren de VRT en de Nederlandse Taalunie de Taaldag 2009. Het symposium biedt een dag lang gesprekken, interviews en reportages over taal, met wetenschappers, politici, mediamensen en taalspecialisten uit Vlaanderen en Nederland. Het centrale thema van deze tweede editie van de Taaldag is 'Taal en vertrouwen': hoe overtuigend is taal is of kan ze zijn.

Een brede waaier van onderwerpen zal daarbij aan bod komen: de taalevolutie bij de Nederlandse en Vlaamse omroepen in de voorbije decennia, de functie van lichaamstaal, hoe (vaak) we liegen, de psychologie van de stem, de taalkunstjes van politici, het verband tussen taal en geloofwaardigheid in de rechtspraak, enzovoort. Met de organisatie van de Taaldag willen de initiatiefnemers het debat over taal stimuleren en inspireren.

Enkele blikvangers op de Taaldag 2009:

* Prof. Dr. Aldert Vrij (Universiteit Portsmouth): een autoriteit op het gebied van leugendetectie
Strafpleiter Walter Van Steenbrugge en Prof. Dr. Katrijn Maryns (Universiteit Antwerpen) over
het verband tussen taalgebruik en geloofwaardigheid in de rechtbank
* Cees Manintveldt (directeur stemmenbureau Multivoice) over het verband tussen stemkleur en persoonlijkheid
* De uitreiking van de Wablieft-prijs, de prijs voor 'klare taal', van de krant Wablieft
* De taal van politici: een debat over de verbale trucjes van politici, de communicatiegoeroes en de evolutie in de taal van politici, met Minister van Staat Jos Geysels, tv-journalisten Philip Freriks en Kathleen Cools en Koert Debeuf (ex-woordvoerder van Guy Verhofstadt)

'Taaldag 2009', dinsdag 27 oktober van 10.00 tot 16.00 uur in het Flageygebouw in Brussel.

Maar voor wie niet naar Brussel wil afzakken, doen ook de radio- en televisiezenders mee. Bij de meesten staat zelfs de hele week in het teken van onze Nederlandse taal. Elke zender past de onderwerpen natuurlijk aan aan hun doelpubliek, met zeer interessante gesprekken tot gevolg: Radio 1 heeft het over de "Taal van de Staat", en in het bijzonder die van premier én taalminnaar Herman van Rompuy. Radio 2 gaat het dan weer zoeken in de reclamesector, en het taalgebruik in reclameboodschappen. Klara brengt op haar beurt een ode aan 'vergeelde' maar 'oh zo geliefde' woorden. Stuk voor stuk prachtige onderwerpen, die terecht in de aandacht geplaatst worden. Vooral taalgebruik in reclameboodschappen lijkt me echt zo'n onderwerp waar je zelfs een hele thesis over vol kan krijgen!

Maar ook MNM, één, Canvas en, jawel, Ketnet doen mee. Voor een overzichtje (en de bron van dit artikel) kan je hier terecht. Ondertussen is deze post alweer veel te lang geworden. Het was een lastige bevalling, want ik besef maar al te goed dat als er nu in deze post een taalfout staat, ik dat dubbel en dik op mijn boterham krijg. En toch waag ik het erop, wie weet ben ik in een tweede leven wel een communicatiewetenschapper...

Plechtige opening UFO

2009-10-25T17:22:00.001+01:00

Naast een stresserend practicum, een CenEka-vergadering, en een gezellige middagpauze, stond er op 15 oktober ook iets plechtigs op het programma. De plechtige opening van het UFO. De plechtige zaken aan onze Universiteit Gent beloven altijd heel veel moois, en dat mochten we natuurlijk niet missen.

Naast plechtig was de opening van het Ufo natuurlijk ook erg prestigieus. Niemand hoorde naast de opening de opening te kijken, en voor een keer werd die niet enkel met vlaggen aangekondigd, maar ook met een fanfare. Les Grooms, een Franse fanfare pour tout terrain, trok meteen onze aandacht en zouden dat nog vaker doen die middag. Ik zou bijvoorbeeld al niet midden de Sint-Pietersnieuwstraat willen liggen, zelfs niet met een luidruchtig blaasinstrument om mezelf aan te kondigen. Maar zij dus wel. Ontvangstcomité nummer 1. Ontvangstcomité nummer 2 was helaas van een heel ander kaliber. Vakbond ACOD deelde pamfletten uit met een klaagzang over de nooduitgangen van het UFO. Allemaal zeer terecht, vriendelijk en vredevol, maar toch een beetje een domper op de feestvreugde.

Eenmaal binnen werd het al gauw duidelijk dat er aan het UFO nog maar net de laatste hand was gelegd. De vuilbakken stonden in schril contrast met het verder opgedirkte gebouw en ook de losstaande brandblusapparaten leken ons niet echt thuis te horen in het plaatje. Naast de grote kosten zoals de scheidingswand en, blijkbaar, de verfijnde vloer, had de UGent ook hier en daar moeten besparen. Zo kent het UFO geen borden om de verschillende lokalen aan te duiden, maar wordt u meteen de weg gewezen door een hoop stickers op de muur. Nu nog heel mooi, maar wat binnen een paar jaar of bij enige lokaalwijziging? Nu, het moet gezegd, verder ziet het UFO er eigenlijk prima uit. De combinatie beton-glas, ziet er veel minder robuust uit dan je zou verwachten. Ook veel open ruimte, maar niet meer dan een noodzaak, want 2000 studenten, dat zijn er véél.

Na een kritische blik hier en daar, werd het tijd voor een reeks speeches. Als eerste was onze bovenste beste eigen rector aan de beurt. Ja, u leest het al, mijn enthousiasme was en is groot. Als iemand het UGentgevoel uitstraalt is hij het wel... En ook op de opening van het UFO schitterde hij opnieuw. Korte maar krachtige speeches, ze zijn hem op het lijf geschreven. Ook het eerbetoon aan oudrector Leon De Meyer straalde heel veel warmte uit en deed, in tegenstelling tot wat ik verwacht had, helemaal niet stoffig of oubollig aan.

Ook vicerector Luc Moens mocht zijn zegje doen, en dat zegje werd een betoog voor meer middelen voor de UGent. Terecht, het aanschouwde cijfermateriaal sprak boekdelen, ook zonder de gepassioneerde vicerector om de hele zaak te verdedigen. Luc Moens werd op zijn beurt gevolgd door prof. Stéphane Beel, één van de 2 architecten van het UFO, en Vlaams minister-president Kris Peeters. Die had natuurlijk de boodschap van de vicerector begrepen, en beloofde, zoals het een goede politicus betaamt, er "eens naar te kijken".

Het geheel werd doorspekt met filmpjes allerhande. Onder andere een virtuele rondleiding met Xaveer De Geyter, de tweede architect van het gebouw. Maar vooral... een heel tof filmpje over de bouw van het UFO. Gedurende al die tijd volgde een camera op het dak van het rectoraat namelijk de bouwwerken. Die beelden had men gebundeld, en mochten wij dus aanschouwen op de opening van het UFO. Prachtig vond ik het. Sneeuw, regen, stralende zon. Het was er allemaal. Van een diepe lege put, tot een kast van een gebouw. Wie weet dat er zich een parking onder het gebouw bevindt?

In elk geval, Kris Peeters sloot af, en kreeg als bedanking van onze rector de ondertussen iedereen welbekende UGent-sweater. Alweer een mooi moment vol UGentgevoel, en zo was de cirkel rond. Of toch niet helemaal, want de opening was gestart met een receptie, en zou ook eindigen met een receptie. Een receptie opgeluisterd door het Frederik Leroux Quartet. Dat kwartet was speciaal voor de plechtige opening van het UFO samengesteld, maar stond helaas ietwat ongelukkig in een hoekje en kreeg niet de verdiende aandacht. De hapjes van Alfin kregen daarentegen meer dan genoeg aandacht. Dat kon ook niet veel anders, een javanais van ganzenlever met bladgoud gaat nu eenmaal niet makkelijk onopgemerkt voorbij...

Wie er niet bij was, of wie er wel bij was, maar niet genoeg van de nieuwe trots van de UGent kan krijgen, kan altijd het fotoboek "De belofte van een bouwwerk" aankopen of de tentoonstelling van de derdejaars Ingenieurswetenschappen Werktuigkunde-Elektrotechniek gaan bewonderen. Die laatste stelt een aantal ontwerpen tentoon voor het geleidingssysteem van de veelbesproken hefwand. Voor wie het niet zou weten: Auditorium Leon De Meyer in het UFO kan opgesplitst worden in 2 auditoria met een gigantische hefwand, of zoals onze vicerector wist te melden: een guillotinewand. Om veiligheidsredenen konden wij dan ook de wand niet in actie zien op de opening van het UFO, al beweert Schamper dat de wand simpelweg defect zou zijn. Foto's en dergelijke meer zijn al te bewonderen op de UGentsite, rarara, waar ben ik...

Cultuur op het menu

2009-10-19T22:52:00.013+02:00

Gisteren was De Standaard Fotobox te gast in de ons allerbekende Brug. Wie wou, kon zich laten fotograferen door topfotograaf Michiel Hendryckx. Leuk initiatief en natuurlijk kon ik dit niet laten voorbij gaan zonder zelf voor de lens te kruipen. 't is te zeggen, liet ik dit niet voorbij gaan omdat ik gesteund werd door twee, blijkbaar té grote, burgievriendjes. Terwijl zij namelijk door de knieën moesten gaan om tot op mijn hoogte te zakken, wierp ik blijkbaar mijn meest dominante blik richting camera. Aldus de fotograaf toch, want ik vind dat ik nog best braaf op de foto sta. Ach, oordeel zelf, want hier is het resultaat:
(klikken voor full size, vanzelfsprekend!)

En hoera voor nonchronologisch bloggen!

Blog Action Day.

2009-10-15T22:39:00.002+02:00

Omdat mijn vorige blogpost nog niet af is. En omdat het een thema is waar ik zoveel over zou willen zeggen, maar er nu gewoon geen tijd voor heb:

De Standaard - ’Noordpool over 20 jaar ’s zomers zonder ijs’

Dat zegt genoeg zeker?

Twisted

2009-10-12T21:19:00.006+02:00

Soms schrijf ik,
om me te herinneren.
Soms schrijf ik,
om te vertellen.
Maar heel erg soms, wou ik,
dat ik kon schrijven,
om te vergeten.

Skunk Anansie @ AB

2009-10-10T11:17:00.013+02:00

De inspiratie was weg, maar vorige vrijdag mocht ik me, zoals ik hier een paar maand terug al kwam verkondigen, richting AB begeven om inspiratie op te doen! Mijn eerste keer Ancienne Belgique! U leest het goed, ik had deze legendarische concertzaal nog nooit bezocht. Een schande, zonder twijfel. Maar voor alles is er een eerste keer, en het is mij heel goed bevallen!

Al kon het moeilijk mislopen... Ik ben dan wel geen fan van het eerste moment van Skunk Anansie, en ook niet van het laatste moment. Maar wel een fan. De drive in de nummers is fantastisch en Stoosh heb ik echt volledig grijsgedraaid. Voeg daar nog bij fantastisch (en nog enthousiaster dan ikzelf) gezelschap en een héél lekker ijsje voor het concert, en zeg nu zelf, what could possibly go wrong?

Niets dus, op wat regendruppels na misschien. Jassen en tassen opbergen in de hippe lockers, en op naar het voorprogramma! A. Human vloog er meteen in, maar met wat op dat moment nog een stug publiek leek, werd het geen makkelijke klus. De electro-pop van de Britse popgroep kon mij nochtans aardig bekoren, maar de rest het publiek was duidelijk gekomen voor Skunk Anansie, en helemaal niet voor hun voorprogramma. Dave Human sleurde nochtans met man en macht (eigenlijk met keyboardspeelster en drummer) aan de zaal om de boel in lichterlaaie te krjgen en was duidelijk zelf ook wat teleurgesteld over de kille begroeting van het publiek. Het duurde zelfs een aantal nummers voor het applaus echt op gang kwam, laat staan dat er echt beweging in het hele gebeuren kwam. Hoe fris en poppy de tunes ook waren, het mocht niet baten.

A. Human gaf echter niet op, en de zanger gooide zijn spasmes, die me het meest aan die van bertdc herinnerden, in de strijd. Zelfs wie op een aantal meter van het podium stond, kreeg meermaals de kans om zijn glittervestje van dichtbij te bewonderen. Net toen het publiek er meer zin in kreeg, was het concert ten einde. Jammer, vond ik, en ik spurtte bijna naar buiten om hun spotgoedkope cd te kopen. Niet uit medelijden, maar omdat ik echt vrolijk was geworden van de nummers. Maar het was tijd voor het echte werk, en mijn gezelschap verzekerde me dat ik nooit meer zo'n goed plekje ging veroveren als ik nu durfde weg te gaan... Zo gezegd, zo gedaan.

Image by Remi Durand via Picasa

Het wachten op Skunk tijdens de pauze duurde lang. Gelukkig zorgden de talrijke andere AB-bezoekers voor wat bezigheidstherapie, want drummen is voor sommigen duidelijk een fulltime bezigheid. Maar dan waren ze daar, of vooral... dan was ze daar. Want Skin zoog meteen alle aandacht naar zich toe in haar glitterpak met gigantische kraag. Een fantastische verschijning, en de sfeer was gezet. Het voor A. Human nog zo stijve publiek ontpopte zich tot een menigte die er meer dan zin in had en dat bleef zo (toch als we het over de staanplaatsen hebben).

Skin liet haar kraag voor wat ze was, en vloog er stevig in. Het was een greatest-hits-concert en dus waren nummers als On My Hotel Tv, Hedonism, Brazen absoluut onmisbaar. Toch voegden ze er ook wat nieuwe nummers aan toe, het ene al nieuwer dan het andere ("We wrote this a few days ago, but I don't like the lyrics") en het publiek kon het hele gebeuren meer dan smaken. Zo kreeg Skin het publiek zelfs even niet meer stil, iedereen ging volledig uit zijn dak. Skin vond het dan ook "great to be back", maar voor de fans leek dat minstens evenveel te gelden. De hele zaal sprong op en neer en dat leek Skin en haar muzikanten enorm veel energie te geven.

Voor we het goed en wel beseften, kondigden ze het laatste nummer aan. Het laatste voor de bis natuurlijk. Al werden de bisnummers niet zomaar bovengehaald, het publiek mocht een hele tijd joelen, gillen, klappen, stampen... voor de muzikanten opnieuw tevoorschijn kwamen. Maar alweer kreeg de menigte waar voor zijn geld, en een mens zou nóg meer willen. Maar aan alle mooie liedjes komt een eind. Skin gooide zich nog eens in het publiek, maar bedacht gauw dat ze in die menigte verpletterd zou worden en verliet dan maar het podium langs de normale weg. Maar als het van mij zou afhangen, staat diezelfde band daar morgen weer. En ik ook, op de eerste rij!

Image by Remi Durand via Picasa

Keeping me busy...

2009-10-03T12:48:00.013+02:00

Voor de vele studenten is het academiejaar opnieuw begonnen. Maar achter de schermen bereiden de vele studentenverenigingen ook hún nieuwe academiejaar voor. Dus ook CenEka.

Voor wie het vergeten is:

CenEka is een vereniging voor en door studenten computerwetenschappen en elektrotechniek aan de faculteit ingenieurswetenschappen van de Universiteit Gent. CenEka probeert de studenten in contact te brengen met het niet-academische aspect van hun vakgebied. Daarom organiseren we bedrijfsbezoeken en nemen we deel aan lezingen en bijeenkomsten.

Zo bezocht CenEka in 2009 onder andere BASF, Belgacom en Sun. Zowel de studenten als de organisatoren reageerden zeer positief en toonden veel interesse naar verdere activiteiten toe. Op naar het volgende jaar wou dat zeggen!

En daar gaat veel mee gepaard: een erkenning van de UGent in handen proberen krijgen. Toetredingsdossiers in orde krijgen. Een van de vele drukbezette zalen in de Therminal proberen te reserveren. Zorgen dat alles goed wordt bijgehouden, boekhouding, maar ook verslagen van vergaderingen en bezoeken. Het lijkt allemaal heel simpel, maar achter de schermen van elke studentenvereniging draait een team van vrijwilligers, bereid om hun vrije tijd af te staan voor al die andere studenten, geïnteresseerd in waar de vereniging voor staat.

Een goed geoliede machine dus! Helaas heeft de CenEkamachine ook benzine nodig. Sponsors, om even van mijn zwakke metafoor af te stappen. Bedrijven zijn de onvoorspelbare factor in de werking van CenEka. Zeker in deze tijden van crisis. Mailen, mailen en nog eens mailen, tot er een enthousiaste partner naar voor komt. Vorig jaar trad Teletask reeds naar voor, maar ondertussen is er nood aan nieuwe werkingsmiddelen. Welk bedrijf zal de verlossende mail sturen? Voorlopig is het wachten geblazen... Want zonder sponsor, geen vervoer, en dus ook geen activiteiten op verplaatsing. Spannend. Zeer spannend!

Noteer ondertussen alvast 5 november, want dan staat de randactiviteit op de agenda!

Reclame

2009-09-13T10:43:00.008+02:00

Image by Mikey G Ottawa via Flickr

De vakantie is voor velen al ten einde, maar nu ook voor ons, ijverige studenten, lonkt het nieuwe academiejaar. Tijd om er weer in te vliegen. Het wachten op een aardige brok tekst duurt ondertussen bijna drie maanden. Lang genoeg om de statistieken helemaal te laten uitdoven, op die paar trouwe bezoekers na. Een vleugje reclame zal die leuke lijntjes misschien weer doen stijgen naar een prettig aantal, wie weet.

Reclame, inderdaad. Geen reclame voor deze blog, echter. Een post over reclame. Dat wel. Het is de logica zelve, bloggen over reclame. Dagdagelijkser kan niet! We kunnen er niet om heen. Op straat, op het internet, op tv. Zelf ben ik er geen fan van, zo getuigt mijn absolute trouw aan Adblock plus. En ik ben er al helemaal geen fan van als ik denk welke enorme bedragen er aan reclame verknoeid worden.

Want geef toe, sommige reclame mag dan best spitsvondig zijn, andere is veruit triest. Dan heb ik het nog niet eens over de veelbesproken reclame van Microsoft of het idee dat George Clooney reclame zou maken voor Crocs en dat daar zo'n heisa rond gemaakt moet worden. Neen, wie erin slaagt zijn publiciteitsstunt in de media te krijgen (niet-betaald), positief, of negatief, slaagt waarschijnlijk op dat moment in zijn opzet.

Veel minder boeiend vind ik reclamespots met grote sterren, waar dus een hele hoop geld tegen gegooid wordt, om uiteindelijk tot een weinig zeggende reclame te komen. Zo kan Tia Hellebaut me echt niet overtuigen bij Pizzahut te gaan eten en ga ik echt geen nieuwe matras kopen omdat Tom Boonen staat te prijken op de zoveelste affiche. De relevantie blijft me beide keren bijster, al vrees ik dat niet iedereen daar zo over denkt, anders zouden dergelijke reclamestunts al lang niet meer bestaan.

Deze spots worden in hun kielzog gevolgd door een hoop sporters die sportkledij aanprijzen en wat hollywoodsterren met miljoenencontracten. Maar ook de originelere spots kosten handenvol geld. Reclamebureaus allerhande denken fulltime spitsvondige (en helaas niet altijd) campagnes uit, zelfs voor onze eigen alma mater. Een erg goed verdienend wereldje, lijkt het me. Maar het kan ook anders.

Zo schreef HP, de ons allen welbekende printerfabrikant, "onlangs" (lees: deze post hoorde al lang gepubliceerd te zijn, dus ondertussen niet meer "onlangs") een wedstrijd uit, met de vraag om met zelfgemaakte spotjes voor de dag te komen.

"Present an idea which promotes HP Workstations ability to bring to life anything the creative mind can conceive."

Een kluifje naar de hand van de Britse studenten Tom en Matt zo bleek, die met dit schitterende filmpje op de proppen kwamen:

HP - invent from Tom and Matt on Vimeo.

Ook de andere inzendingen waren best indrukwekkend. Maar ook hier kwam HP er natuurlijk niet gratis vanaf, de winnaars deelden een prijzenpot van 35000 pond. Veel of weinig in dit reclamewereldje, wie zal het zeggen... Maar laat één ding duidelijk zijn. Dit staaltje creatief denkwerk verslaat ongetwijfeld het gros van de reclamespots die op dit moment de ronde doen, en stoort me dan ook een pak minder dan "L'oréal, want u bent het waard".

Komkommertijd (op wat ontsnappingen na)

2009-08-05T15:45:00.006+02:00

Image via hoax.blog.nl

Ook hier helaas...

De feesten

2009-07-26T22:27:00.009+02:00

Image by Rhyt via Flickr

Haast u
't is niet lang meer.

Seaside

2009-07-13T11:52:00.010+02:00

Ik was weg.

Ik ben terug.

4-3-2-1-zero

2009-06-19T11:15:00.010+02:00

Screenshot

De examens lopen ten einde. Gelukkig maar. Het is genoeg geweest.
Gedaan met mijn nagels te terroriseren. Gedaan met binnen zitten terwijl de zon buiten zalig schijnt. Gedaan met stress. Gedaan met studeren. Gedaan met hoofdpijn. Gedaan met 25 keer per dag x-aantal links te doorlopen om toch maar de link met de buitenwereld te bewaren. Gedaan met twee uur na het examen te beseffen dat je daar of daar een fout hebt gemaakt. Gedaan met kaarsjes branden.

En voor wie de Lemmings ondertussen al beu is (ik zit vast in Mayhem, level 4), heb ik al andere bezigheidstherapie gevonden. Het is eigenlijk meer iets voor bouwkundigen, want het gaat over brugjes bouwen.

Ik vond Fantastic Contraption toch wel leuker. Nuja, ze vallen beide in dezelfde categorie. Gevaarlijk tijdens de blok. U weze gewaarschuwd!

Back again - Waiting for 10 more days

2009-06-10T10:47:00.011+02:00

There's too many things that I haven't done yet
Too many sunsets
I haven't seen
You can't waste the day wishing it'd slow down
You would've thought by now
I'd have learned something

I made up my mind when I was a young girl
I've been given this one world
I won't worry it away
But now and again I lose sight of the good life
I get stuck in a low light
But then Love comes in

How far do I have to go to get to you
Many the miles
Many the miles
How far do I have to go to get to you
Many the miles
But send me the miles and I'll be happy to follow you Love

I do what I can wherever I end up
To keep giving my good love
And spreading it around
Cause I've had my fair share of take care and goodbyes
I've learned how to cry
And I'm better for that

Sing how far do I have to go to get to you
Many the miles
Many the miles
How far do I have to go to get to you
Many the miles
Send me the miles and I'll be happy to
Follow you Love

Red letter day and I'm in a blue mood
Wishing that blue would just carry me away
I've been talking to God don't know
If it's helping or not
But surely something has got to got to got to give
Cause I can't keep waiting to live

How far do i have to go to get to you
Many the miles
Many the miles
How far do i have to go to get to you
Many the miles
But send me the miles and i'll be happy to yeah
Follow you Love

There's too many things i haven't done yet
Too many sunsets i haven't seen

Relax (Don't Do It)

2009-06-10T09:58:00.005+02:00

Het is weer blok. Een periode van hard werken, maar voor velen evengoed een periode van hopeloos rondsurfen tijdens de pauzes en zich vervelen tussen de saaie pagina's door. Ook ik. Om een of andere bizarre reden kruisten de Lemmings mijn pad. Nostalgie ten top. Heimwee naar die tijden zonder blok overvalt waarschijnlijk eenieder bij de gedachte aan de Lemmings. Mij in elk geval. Maar gelukkig moet er nog ontspanning zijn ook. Dus kwam dit recht uit de hemel vallen. Een kans om het allemaal opnieuw te beleven, kinderglorie bij de vleet. Echt iets voor mij dus, zullen velen nu wel denken. En inderdaad. Ik heb ondertussen al menig level opnieuw uitgespeeld, maar "mayhem" is toch echt een moeilijk staaltje. Tot nu toe ben ik er nog niet in geslaagd het eerste level uit te spelen, maar ik blijf proberen (het gaat zeker lukken). Wie lukt het al meteen?

klik hier om te spelen

Zelf heb ik ook nog Lemmings 3D liggen, maar vreemd genoeg boeit het me iets minder, ookal ziet het er eigenlijk een pak beter uit dan de oude versie. Less is more, I guess. Nog zo'n spel uit de oude doos is Jazz Jack Rabbit. Ik vind het nog altijd even fantastisch. Alle goede dingen bestaan uit 3, maar helaas weet ik niet direct een derde spel uit de oude doos dat me nog altijd evenveel boeit. Ik bedenk net wel dat Suiadan onlangs een gelijkaardige post deed, dus bij deze, allen daarheen. En veel speelplezier! (Nee Wouter, jij niet!)

Drieduizend

2009-06-04T11:02:00.004+02:00

We zijn de drieduizend gepasseerd! En ik heb het niet eens gemerkt! Wat een schande! Maar dus... 3000 bezoekers! Niet slecht, want tussen 4 en 14 september had ik er 2000 minder. Dat zijn dus 7,32 bezoekers per dag die mijn blog bezoeken gedurende die periode. Gerekend dat ikzelf daar ook bijgeteld wordt, wordt dat ongeveer 6,32. Hetzelfde geldt voor Tom, Wouter en die geabonneerde enkeling. Resten dus nog 3,32 andere bezoekers per dag, die hier vrolijk komen rondneuzen. Waarvoor dank!

Wie zijn ze, wat doen ze en wat heeft hen hier gebracht?

Ik weet het niet, maar in elk geval, bedankt! En omdat ik wel van statistiekjes hou... Nog wat meer cijfers!

Op 13 februari maakte ik vermelding van het passeren van een duizendtal. Dat wil dus zeggen dat mijn blog sindsdien 9,009 bezoekers per dag kreeg.
Dat gemiddelde ligt hoger dan het eerder vermelde gemiddelde! Hoera!
Ik deed sinds begin 2009 16 blogposts. Dat is er dus eentje per 9,89 dagen. Dat is niet voldoende om aan mijn voornemen te voldoen, helaas.
Op 13 februari beloofde ik een foto-filmpje over mijn trip naar Parijs online te zetten. Ik ben u dat nog schuldig.
Net zoals toen, is het lezen van deze blog tijdens de middagpauze nog steeds populairder dan tijdens eender welk ander moment van de dag.
De zoekterm "natuurkunde leys examen" wees naar deze pagina, innige deelneming aan het eerstejaartje dat hier terecht kwam in de hoop hier nuttige en reddende informatie over dat examen te vinden!
Ik het prentje hierboven hier vandaan gehaald heb? Dank daarvoor! (Ik was te lui zelf iets gelijkaardig te maken, excuses.)

Skin

2009-05-28T13:51:00.015+02:00

De tickets zijn besteld. Skunk Anansie, here we come :) (AB, 9 oktober) En om even terug in de tijd te gaan... Niet meer en niet minder dan een prentje en een songtekst.

milk is my sugar
sweet grovelling
thy shall convert me
my favourite sin
meat makes it snappy
snap back and thigh
good work for pellow
i'm so alive

milk is my sugar
it makes me happy
milk is my sugar

sweet, sweet sweet sweet
sweet sweet sweet sweet

watch me be naughty
so cruel for fun
slick in the picture
wait for the one
not for your finger
(no) ride too kind

milk is my sugar
Nevermind

Blocks

2009-05-27T16:34:00.008+02:00

De titel zegt het al. Ik heb een blok aan mijn been. De blok. En nog een andere "block" ook misschien? Ik wil al een tijdje schrijven over de chocoladeavond van CenEka maar aangezien ik dat niet zomaar snel in elkaar wil flansen... Dan maar dit -vrij zinloos- stukje bezigheidstherapie. Het is eens iets anders dan een spelletje Quick Fire Pool als ontspanning tussen de pagina's en pagina's saaie leerstof door, maar ik vind het ook wel fijn:
81 words

Speed test

Een soort dactylotest dus. Ik heb het ondertussen al teveel geprobeerd, en mijn laatste poging gaf dit resultaat:

You reached 397 points, so you achieved position 24181 of 65081 on the ranking list

You type 507 characters per minute
You have 81 correct words and
you have 1 wrong words

Niet slecht vind ik... En wat bakken jullie ervan? Hier hebben ook al aardig wat mensen het geprobeerd en ik ben lang niet de beste. Een enkeling raakt zelfs boven de 100 woorden per minuut! Ook in een andere taal is het wel eens leuk om te doen. De meeste talen hebben echter van die vervelend accentjes en dergelijke, maar bijvoorbeeld Romaans is zonder. Enjoy the minute!

Belofte maakt schuld...

2009-05-06T21:20:00.007+02:00

... of toch een beetje. Meer dan twee weken geleden maakte ik de flauwe belofte om hier opnieuw te bloggen op 4 mei. Het oorspronkelijke plan was om jullie nogmaals in geuren en kleuren te vertellen over het reilen en zeilen van CenEka. Maar aangezien ik in de vorige zin de verleden tijd gebruik, is het wel duidelijk dat dat plan niet meer doorgaat, RIP. Er valt nochtans genoeg te vertellen, maar uitstel is geen afstel. Er is veel heuglijker nieuws!

Hotmail/Windows Live laat ondertussen blijkbaar forwarding naar andere domeinen toe! Een eeuwige twijfelaar als ik ben, zweefde ik al maanden tussen 2 emailaccounts. Je kent dat wel, het hotmailadres sinds je veertiende of vroeger, met een nickname vervuld van coolness gepeperd met wat underscores en cijfertjes. Dat laatste bij voorkeur verwerkt in de tekst: "5ive", "Sk8erboi", "4nn3133n". Ok, zo erg was het nu ook weer niet, maar blijkbaar vind ik de wereld nog niet saai genoeg en wou ik net als alle andere brave zieltjes een emailadres voornaam.naam@bla.com.

En wil ik nu ook al geen hele tijd overschakelen op gmail zeg, wat een toeval.
10 stappen om van een ongelukkige hotmailgebruiker een gelukkige gmailgebruiker te worden:

Men make een gmailaccount. Kies hierbij je login zonder "." want je kan toch zoveel "." in je nickname toevoegen naargelang je wenst. Zo kan blablablabla@gmail ook mails ontvangen die verzonden zijn naar bla.bla.bla.bla@gmail.com of naar b.l.a.b.l.a.b.l.a.b.l.a@gmail.com.

Een andere functionaliteit omtrent het opgeven van je eigen e-mailadres aan derden is dat je voor het @-teken een willekeurige boodschap voorafgegaan door het plusteken kan invoegen. suske+wiske@gmail.com zal dus een mail verzenden naar suske@gmail.com

Maak labels aan in gmail. Gmail kent geen echte "mappen". Of je mail is gearchiveerd, of hij bevindt zich nog in Postvak In. Wie mails wil ordenen doet dit door aan gelijkaardige mails hetzelfde label toe te kennen.

Gebruik filters in gmail. Gmail is zo vriendelijk je inkomende mail in het juiste "mapje" te stoppen (of dus het juiste label te geven) wanneer deze voldoet aan al je eisen. Zo kan je bijvoorbeeld als voorwaarde geven dat wanneer de afzender één van je collega's is, je mail automatisch het label "werk" moet krijgen. Maar nog veel handiger hierbij is het combineren van stap 3 en 4. In de mate van het mogelijke (soms is '+' in een opgegeven mailadres niet toegelaten) kan je inschrijven op nieuwsbrieven met bla+spam@gmail.com. Zo kan je ervoor zorgen dat die hele hoop nieuwsbrieven je inbox overslaat en de spam aller lande jou gerust laat. Of je kan bla+specifiekesite@gmail.com meegeven, zo weet je meteen wie de boosdoener is van al jouw spam!

Nu je binnenkomende mail het juiste label krijgt, is het tijd om Gmail Labs te beginnen gebruiken. Sinds een tijdje niet enkel meer in het Engels te gebruiken, maar nu ook in het Nederlands, voor de liefhebbers. Schakel "aangepaste labelkleuren" in, en ken dan aan elk van je labels een eigen kleur toe.

Een andere heel toffe Gmail Labs functie, is het integreren van Google Docs. Ideaal voor groepen die willen dat elk van de leden een geupdate versie van een document heeft. Je laatst geopende google documenten zijn nu slechts 1 muisklik bij je vandaan!

De effectieve overstap naar gmail, het forwarden van je hotmail. Vroeger was dat een hele opdracht. Maar blijkbaar is het sinds kort niet meer nodig om halsbrekende toeren uit te halen voor het forwarden lukt. Windows Live Hotmail - Meer opties - E-mail naar een ander e-mailaccount doorsturen - e-mailadres opgeven en gereed!

Het exporteren van je adresboek. Menige gids op het internet helpt je hierdoor, en dit gaat inderdaad vrij vlot, maar toch niet helemaal. Ik heb hier een klein probleempje gehad omdat het label "Email" toch niet hetzelfde is als het label "E-mail" voor gmail. Opletten dus!

Het enige wat ook mezelf nog rest om te doen: de contactpersonen ervan op de hoogte brengen dat je emailadres verandert. Standaardmailtjes zijn saai, maar de grapjassen onder ons vinden hier wel iets op.

Enjoy your gmailaccount en denk niet teveel aan het feit dat Google u nu alweer een beetje meer in zijn macht heeft door niet alleen uw blog, uw foto's (Picasa), uw zoekopdrachten maar nu ook uw e-mails te beheren! Gelukkig zijn ze er dan ook om u aan moedertjesdag te herinneren:

Zo. Alles goed en wel. Al zou ik toch met aandrang aan Windows Live willen vragen hun spamfilters iets grondiger in te stellen, ik heb nog nooit spam gekregen op mijn gmailadres, tot vandaag. Want natuurlijk wordt msn spam nu geforward naar gmail. Fantastisch. Spam spam spam, egg, bacon and spam.

EDIT: Stap 7 is blijkbaar toch nog niet zo eenvoudig geworden als we zouden willen. De reden dat het bij mij gelukt is en dat het bij anderen niet werkt blijft me bijster. Ik heb wel hiermee geprutst en mijn live account eindigt niet op hotmail.com... Veel succes!

EDIT 2: De methode uit de link werkt! Deze stappen volgen tot en met stap 12 en het forwarden gaat vlot! Je bent wel 30 cent kwijt aan het berichtje met de vereiste code...

a Bug's Life.

2009-04-19T09:29:00.007+02:00

Het is weer zover. De projecttijd van het jaar. Ook voor programmeren is het zo ver. Elke keer denk ik "nu gaat het werken", en elke keer moet ik beseffen... Wat is er aan debuggen toch veel werk. Elke keer weer de teleurstelling dat het nog altijd niet werkt, en elke keer weer een error wegwerken om toch elke keer opnieuw te moeten beseffen dat het nog steeds misgaat, maar nu op een andere plaats in de code. Ik kan u zeggen, het durft wel eens frustrerend zijn. Nuja, computerwetenschappers zijn doorgaans koppig genoeg om te blijven doorgaan, tot het boeltje lijkt te werken.

Mijn meest gemaakte missers:

Variabelen over de hele functie definiëren terwijl ze maar in de scope van een lus mogen bestaan
Dangling pointers
Stringstreams vergeten clearen
Vergeten dat een flag maar op 0 wordt gezet nà het proberen lezen van eof
Typo's
Functies die zeggen dat ze werken op een const, mogen geen functies gebruiken die niet const gedefinieerd zijn, zelfs al veranderen die functies effectief niets
Copyconstructors en assignment operators zijn lastige beestjes.
...

Wat zou het nu toch fijn zijn dat het werken van een programma ook de onfeilbaarheid betekent... maar helaas...

Meer dan een week met...

2009-04-14T12:32:00.006+02:00

Zo gauw als Planetugent terug was, zo gauw was ik zelf ook opnieuw verdwenen. Nuja, het blijkt niet enkel hier stil te zijn... Alle blogs die ik volg lijken een beetje stil te liggen. Het vrolijke lenteweer, Twitter, de vakantie, proberen verbergen dat je toch maar achter je pc zit terwijl je moet studeren... Geen idee wat de oorzaak is, en wie zal het zeggen. Zelf heb ik gewoon niet zoveel inspiratie op dit moment, en de iets lichtere posts voelen toch iets te onnatuurlijk aan voor me.

Maar nu we toch over licht en natuur bezig zijn (hoera voor vlotte overgangen!)... De lente is in het land. Ik heb er al met volle teugen van genoten. Zo heb ik onder andere mijn eerste keer Graslei achter de rug (jaja!) en heb ik mijn kaakjes zelden zo zien blozen als deze middag. De natuur zelf is ook op zijn mooist, en daarom wou ik jullie deze twee beelden niet onthouden. Beide genomen in blokperiode, maar 3 maand verschil. Een wereld van verschil.

1 week zonder...

2009-04-04T20:14:00.014+02:00

Eén week zonder Planet Ugent. Een overzicht:

Ik vertoonde geen afkickverschijnselen, de verslaving was dus gelukkig niet zo heel ernstig.

Tijdens mijn ontwenningskuur ben ik er toch in geslaagd niet te plooien voor facebook. Al zou ik wel graag alle computerwetenschappers en elektrotechniekers uitnodigen lid te worden van de groep "CenEka".

Het bezoekersaantal op mijn blog duikelde niet drastisch naar beneden, een aangename verrassing!

Integendeel, jullie leken mijn blog massaler te bezoeken dan ooit tevoren... Of heeft dat iets te maken met de iets luchtigere en iets kortere posts? (Zelf ben ik nog altijd niet overtuigd...)

De middagpauze blijkt een heel populair moment te zijn om een blog te lezen.

Zelf heb ik niet zoveel blogs kunnen lezen in die periode, het leek overal een beetje windstil...

Dankzij de downtime van planetugent had ik de kans om mijn tags te corrigeren. Omdat blogpost blijkbaar altijd mijn laatste edit aan planetugent doorgeeft, staat er nu een mooi ononderbroken reeksje posts van mij in de feed van planetugent. Mijn tagcloud is hierdoor wel een echte, correcte tagcloud geworden, gemaakt van tags, wat vroeger niet het geval was.

Ik ontdekte via Technorati dat welgeteld twee nobele persoon mij in hun blogroll hebben staan

Bij het veel te nauwkeurig volgen van de statistieken van mijn blog bleek ook dat Google als enige zoekmachine van mijn blog houdt. 33 zoekopdrachten kwamen deze richting uit.

Ik slaag er dus wel in me op andere manieren bezig te houden wanneer planetugent platligt...

... maar wie wil er nu in hemelsnaam een kerstboom (en dat in deze tijd van het jaar!) programmeren in Java? o.O ...

Een beetje... verslaafd.

2009-03-29T14:42:00.008+02:00

Zoals zovele UGent-studenten, is mijn blog ook te vinden op planetugent.be. U kent dat wel, zo'n "planet". Eigenlijk gewoon een feedreader, die een aantal blogs groepeert. Een verzamelaar van feeds zeg maar. Nu heb ik wel een aantal specifieke blogs die ik volg in Google Reader, maar daarnaast check ik ook heel regelmatig planetugent. Niet om mijn eigen blog te zien, neen, natuurlijk niet. Wel om de blogs van andere studenten, assistenten en ander onkruid verbonden met de UGent te raadplegen.

En met regelmatig bedoel ik, héél regelmatig. Als mijn pc aanstaat, controleer ik gegarandeerd elk uur planetugent. Je weet nooit dat er weer iemand geblogd heeft. Vaak is er altijd wel iemand uit het hele bataljon bloggers die de moeite heeft gedaan om zijn/haar blog up te daten en zo zijn er weer een paar minuten van mijn dag verstreken. Maar wat is mijn probleem nu, hoor ik je denken (gevolgd door: "Welja, naast alle andere problemen"). Heel simpel, de site is op dit moment niet bereikbaar. En ik heb dus in de afgelopen 24 uur, al zeker 10 keer te zien gekregen:

Oeps! Deze link lijkt niet te werken

Iemand, help mij, ik ben verslaafd.
[thought bubble]Al een chance dat gmail niet plat ligt.[/thought bubble]

Byebye sunshine

2009-03-24T09:04:00.007+01:00

Aangezien de zon ons al even snel verlaten heeft als ze gekomen was (maar er wordt beterschap beloofd!?), is het tijd om onze dag zelf op te fleuren. Dus ik presenteer: mijn top 3 der zomerse/blije linkjes!

Op 3 hebben we Thrashin' The Camp van Phil Collins en N'Sync. Een eeuwige blijmaker voor me. Ik kan hiernaar blijven luisteren. Dit vrolijk kinderliedje is een van de Soundtracks van Tarzan, maar de cd-versie bekoort me toch meer dan de tekenfilmversie! Nuja, menige jeugdherinneringen horen bij dit nummer, dus mijn excuses als mijn nummer 3 u niet bevalt!

Hopelijk doet mijn nummer 2 dan beter! I love the whole world is een advertentie van Discovery Channel, maar ze is echt prachtig vind ik. de bijhorende xkcd is trouwens ook prachtig:

Het lijkt me ongeveer onmogelijk om niet vrolijk te worden bij dit nummertje, maar voor wie nog altijd niet in zomerstemming is...

Mijn nummer 1: een karaokeversie van Volare! Zo zomers als het maar kan zijn, en ook zo vrolijk als het maar kan zijn! Doe gerust een poging om mee te zingen en laat maar weten hoe vaak je tong met zichzelf in de knoop heeft gelegen!

Sunshine and (tag)clouds.

2009-03-20T16:27:00.015+01:00

De lente is zowaar begonnen! Ik loop achter, maar het geeft niet, blogpost heeft toch geen verstand van datums. Het was zowaar google die me wees op het begin van de lente eergisteren!

Rupsje nooitgenoeg kondigde de lente aan, die ik eigenlijk al de hele week had moeten opmerken, aangezien het zonnetje zo vrolijk scheen. Ondanks het niet opmerken van de start van de lente, ging dat zonnetje niet zomaar aan mij voorbij. In ons huis verzamelden zomaar eventjes een 30-tal lieveheersbeestjes zich op de muur nadat het raam had opengestaan. En naast de voorzichtige korte broeken en fleurige prints, genoot ik ook zelf van de zon: Op woensdag verorberde ik voor het eerst dit jaar mijn middagmaal in openlucht en op donderdag ging ik lopen. Dat was trouwens niet mijn verdienste, maar wel die van degene (W.) die beloofd had drie keer zoveel te lopen als de afstand die ik liep.

De dag erna dan maar met stijve beentjes naar de foor (sporten was lang geleden), alwaar ik op de koop toe nog eens geconfronteerd werd met mijn hoogte-/valvrees. De Eclipse (zie boven), de Star Wars, de welbekende bol aan een rekker... ze zijn allemaal niet aan mij besteed. Samen met mijn allerliefste heb ik mij wel aan de roetsjbaan gewaagd. Niet dat er zoveel wagen aan is, maar de eerste afdaling is toch steil genoeg om mijn hartje even sneller te laten slaan.

Ondertussen heb ik de frisse lente/zomerkleurtjes ook tot op mijn blog laten doorbreken, in mijn nieuwe tagcloud. Ik wou al lang zo'n ding, maar bleef een beetje hopen op een automatisch updatende tagcloud. Tot nu toe heb ik dus geen tagcloud gevonden die én de juiste tags eruit pikt, én automatisch update, én er goed uitziet. Deze voldoet naar mijn oordeel aan 2 van de 3 vereisten en mag dus even blijven. Voor de rest laat ik melatonine en serotonine, en misschien ook mijn oerinstinct, rustig hun gang gaan. U toch ook?

Durf denken

2009-03-18T21:58:00.002+01:00

De nieuwe "durf denken"-campagne van onze geliefde alma mater is opnieuw gestart. Zelf vind ik het een fantastisch initiatief, maar ik vroeg me af wat anderen ervan vonden. Ik kon wel al raden dat een aantal kritische geesten minder blij zouden zijn met de campagne.

Toch bleken mijn mede-burgies vrij positief rond de actie. 17 mensen vonden de actie te gek of goed voor het imago van de UGent. 9 anderen vinden het nog altijd goede reclame, maar denken dat de slogan "durf denken" aan een nieuw kleedje toe is. Op een totaal van 44 stemmen is dit toch al meer dan de helft die dus positief tegenover de actie staat.

Helaas waren de andere reacties iets minder positief. 4 burgies vonden de actie de vorige jaren beter, 3 mensen neigden naar de negatieve kant, en weer 3 anderen vonden dat het studenten naar de UGent moeten komen voor de opleiding, niet voor de reclame. Dat leek mij trouwens een terechte opmerking, behalve ons aansporen om te denken, wordt daar in de hele campagne met geen woord over gerept. Ook de doelgroep van de campagne is niet altijd duidelijk, en gommetjes uitdelen met "durf opnieuw beginnen" in het eerste jaar, werd op groen gelach onthaald.

Verder kan je een beetje rondklikken op www.durfontdekken.be, waar je toch wel op de gekste sites belandt! Ook in de stations is "durf denken" niet te missen. Durf-het-verband-leggen en Durf-regels-breken zwaaien er de plak. Een overzichtje van de affiches toont nog een aantal andere briljante ideeën, maar misschien nog net niet briljant genoeg om aan de campagne van een aantal jaar terug "het elfde gebod" te tippen.

Goed bezig dus, maar het kan nog beter om die laatste 17% ongeïnteresseerde studenten te overtuigen. Voor wie wel geïnteresseerd is, sluit ik af met een overzichtje van de voorbije jaren:

2008-2009: durf + variaties en ook hier

2007-2008: krantenknipsels

2006-2007: Het elfde gebod en hier

2005-2006: durf denken met tekstballonnetjes

2004-2005: start Durf denken.

CenEka

2009-02-26T20:13:00.005+01:00

"Cene.. wadde?" "CenEka" "en waar komt die 'ka' vandaan?"
Het is ongetwijfeld dé vraag die ik de laatste dagen het meest naar mijn hoofd geslingerd krijg. Frustrerend en tof tegelijk. Frustrerend omdat het eigenlijk maar een idiote vraag is. Tof omdat het wil zeggen dat "the word is spreading".

Dus... CenEka. CenEka is de kersverse vereniging voor Computerwetenschappers en Elektrotechniekers. Of zoals de site brult:

CenEka is een studentenvereniging voor en door studenten burgerlijk ingenieur computerwetenschappen en elektrotechniek.

Ons doel is om jullie kennis te laten maken met de praktische, bedrijfsgerichte kant van de opleiding. Daarom organiseren we bedrijfsbezoeken, zodat jullie kunnen zien wat een ingenieur in de praktijk doet en in welke context. We zorgen ook nog voor andere gelijkaardige activiteiten, die in onze kalender terug te vinden zijn.

Daarnaast willen we de sfeer in onze richting wat bevorderen, en brengen we ook enkele toffe randactiviteiten.

En waar komt die "ka" nu vandaan? Wel, dat hersenspinsel komt deels van het woord "Elektronica", maar het is evengoed een stille knipoog naar Minerva, Cicero en de andere namen uit de Klassieke Oudheid die door onze geliefde UGent gebruikt worden voor hun websites, nieuwsbrieven en dergelijke. Zowel Seneca de Oudere, als Seneca de Jongere waren namelijk bekende Romeinse schrijvers.

CenEka is jammergenoeg nog niet erkend, maar onze aanvraag is lopende, en ondertussen hebben we toch reeds onze eerste twee activiteiten georganiseerd. Zo was er op 27 februari samen met PKarus een bezoek aan BASF, en op 5 maart was er een bezoek aan het bedrijvencomplex van A-Server, B-Virtual en Q-Layer. De bezoeken werden enthousiast onthaald, en dus hopen wij -en hopelijk u ook- op meer van dat.

Op 23 april plannen we alvast een bezoek aan het Netcenter van Belgacom en als afsluiter van het semester houden we een waar chocoladefestijn! In afwachting van al dit fijns kan u ons bezoeken op flickr, onze website of... jawel, u raadt het al: Facebook.

Van blog tot blog

2009-02-22T18:03:00.003+01:00

Terwijl men in Man Bijt Hond van mensenleven tot mensenleven hopt, besloot ik op 16 november eens van blog tot blog te hoppen en u dit heuglijke nieuws te melden. Bij gebrek aan inspiratie en schrijflust, werd dit plan niet tot uitvoering gebracht. Gezien we nu 22 februari zijn, exact 1 week na mijn vorige blogpost, en ik nog altijd niet zoveel inspiratie heb, leek het mij het ideale moment om eens naar die blogs van anderen te gaan kijken, anderen, die hopelijk wel inspiratie hebben.

We starten bovenaan in mijn feedreader, bij gloomy. Gloomy beschrijft zichzelf als (en ik citeer) een jongeman die in Laarne woont. Hij is 1m82 groot, is momenteel 21 22 jaar en bevindt zich ergens tussen de 70 en de 75 kilogram. Hloemie vindt van zichzelf dat hij er niet lelijk uitziet (blonde haren, regelmatig geschoren kin en groengrijze ogen), en zal zich weinig tot niks aantrekken van eenieder die het tegenovergestelde beweert.
Ondertussen ondergaat zijn blog een aantal lichte (?) veranderingen, en komen daar waarschijnlijk de categorieën filo(sofie) en creativiteit op de proppen. Niet dat daar voorheen geen plaats voor was, maar goed, ook daar moet de inspiratie nog komen! Ik zou over deze blog een lofzang afsteken, maar als aandachtige lezer had u natuurlijk al gesnapt en gesnopen dat deze blog mij wel aanstaat.

We klikken verder via de recentste comments van Gloomy en verhuizen naar bram. bram wil met zijn blog (en ik citeer alweer) van tijd tot tijd, op onregelmatige basis (wanneer het hem belieft) een stukje tekst (of iets anders dat hij met ons, waarde lezers, wil delen) online zetten. Fictie en realiteit zijn hier twee afbakenende begrippen waarmee hij niet altijd rekening zal houden, u weze dus gewaarschuwd, voordat u hem beschuldigt van wat weet ik allemaal.
Zoals alle flinke bloggers heeft bram ook al een writers block achter de rug, maar nu is hij er terug ingevlogen. Ik denk dat bram een beetje gek is van Jimi Hendrix. Verder denk ik dat het meisje met de blauwe vest dringend moet reageren.

Ditmaal komen we via de comments terecht bij Aïda. Aïda zucht graag en zegt daarover het volgende:

Er zijn onder de mensen zuchters en niet-zuchters. Over de laatsten valt weinig te vertellen. Zij leiden een onbegrijpelijk bestaan. De eersten overleven in twee soorten.
Er zijn de altijdzuchters. Dat zijn vervelende mensen. Zij doen het uit een teveel, een teveel aan ik. Immer zuchtend vestigen zij de aandacht op de aandacht die zij immer behoeven. Zij zuchten zelfzuchtig.

Interessanter zijn de ware zuchters. Zij doseren. Zij doen dat niet zelf, hun aard doet dat, als een zelfregulerend mechanisme. In tegenstelling tot de eerder genoemden doen zij het uit een tekort. Waaraan, dat weten zij niet. Net daarom doen ze het. Hun zuchten zijn ingegeven door een Vraag – die onverbeterlijk is verwoord door de meest bevlogen zuchter onze dichters, Gezelle: “Wat weegt er op mijn hert dat mij tot zuchten praamt?” Elke ware zuchter begrijpt de volkomenheid van deze verzuchting.

Op deze blog vol zijbalkjes vind je dan ook de dagelijkse verzuchtingen en opluchtingen van Aïda. Maar 't is geen smalltalk. Er piept regelmatig een boodschap achter de hoek. Tenminste, dat denk ik toch, ik ben tenslotte maar aan het klikken. Er zuchten in elk geval genoeg mensen mee... 59,121 keer werd er gezucht vertelt de counter me.

Ook Zapnimf zuchtte mee. Haar blog zou het saaie, dagdagelijkse, hoogstaande, hupseflupse, chaotische, professionele en anderwijze leven van een plebejer, haar nazaten en wijde entourage beschrijven. De titel brult Zappedidoezappedidaa. Zou deze mama daarmee bedoelen dat ze graag meezingt met Trashin' The Camp van Phil Collins? Zou ik dan toch niet de enige zijn die dat nummer maar niet beu raakt? In elk geval ben ik blij dat ik naar deze knalroze blog geklikt heb. In een van de verhalen herkende ik stante pede een van mijn eigen donderbuien. En herkenning, is dat niet vaak waarom andere blogs ons aanspreken? Is dat niet waarom Harry Potter zo'n gigantisch succes is? Omdat elk kind zich wel kan herkennen in al die fratsen? Het was in elk geval waarom ik als kind dol was op de zusjes Kriegel. Maar we waren dus bij deze roze blog. Ik moet verderklikken, op naar de laatste blog in dit berichtje. De roze blog telt massa's comments. Soms ietwat verzuurde comments, maar evengoed vrolijke sympathieke comments.

Ik hou niet van verzuurde comments, dus klik ik naar annava, die vrolijk comment. En zoals de andere brave bloggers heeft ook zij iets over zichzelf geschreven:

30
single mom
Menno en Mira (3) en Mia (1)
zalig verliefd
architect

Daar weten we veel en toch niet zoveel mee. Maar de comments lijken alvast veelbelovend. Wanneer ik begin te lezen op Pulp and fiction blijkt de blog het dagelijkse reilen en zeilen van Anna te beschrijven. Moeder van drie kinderen en anti-valentijn. En de naam Kimberly vindt ze ook niet zo tof. Gelachen heb ik wel!

Mijn kliktocht eindigt hier. 't was tof. U zou het ook eens moeten doen. Ik zou het kunnen doorgeven als een stokje of zo. Maar ik weiger. Als u zin heeft om te klikken zal u dat wel doen denk ik. Net zoals ik.

10101

2009-02-15T11:07:00.007+01:00

Blackjack. 21. Mijn leeftijd. Wat word ik snel ouder. Het is nog maar 1 jaar geleden dat deze foto genomen werd:

Ik ben even in de archieven gedoken en blijkbaar is het het jaar waarin ik voor het eerst:

met flash werkte
blauwe chocolade at
een domeinnaam bestelde
de sirtaki danste met Tom en zijn vrienden
melige blogposts begon te schrijven
een stokje kreeg
een fotolog maakte
een todolijstje voor de vakantie maakte
naar Werchter ging
foto's op flickr postte
naar de cultuurmarkt ging
naar Galactic, Kings of Leon en Mrs Goldfinger luisterde
een mechanische rodeo-stier bereed (bewijs hieronder)

Wat ik nog altijd niet deed

Het derde verdiep van de Eifeltoren bezoeken
Benji-jump
Een facebook aanmaken
Mijn rijbewijs halen (na 2,5 jaar mijn theoretisch te hebben)
Nog zoveel meer...

Ik ben al benieuwd wat mijn 22ste jaar op deze wereldbol mij zal brengen!

You win some, you lose some

2009-02-13T16:51:00.003+01:00

In 6 maand kan er veel gebeuren. Zo passeerde nieuwjaar, maakte ik een aantal goede voornemens, en zijn die ondertussen grandioos gefaald. Gisteren was zo'n dag waarop ik opstond, en het me allemaal niet kon schelen. Het nieuwe semester is er, en ik zal ervoor gaan. Ik droom van 3 maand vakantie, met heerlijke Gentse Feesten en doen waar ik zin in heb. Doorgaans slaag ik er wel in met mijn voetjes op de grond te blijven, maar nu niet. Ik weet niet wat het ontketend heeft, de puntenweek, of net de vakantie er vlak voor, of mijn nakende verjaardag, of de mensen om me heen. In elk geval, ik droom. En ik ben van plan het nog even vol te houden.

Verder zou ik deze blog nog kunnen opfleuren met een verslag van mijn vakantie, en dus verhaaltjes over shoppen, over lunchen, over grote wilde maar lieve honden, over schaatsen en mijn fantastisch blauwe knie, over poolen en knokvingers krijgen, over Parijs, of over spelletjes spelen in de Outpost. Maar ik zal jullie sparen, en jullie enkel lastigvallen met een fotoverslag over mijn trip naar Parijs. Een fotoverslag inderdaad, want ik vrees dat mijn post anders wel eens een "tl;dr"-label opgekleefd zou kunnen worden. En ik zou toch graag mijn 6 bezoekers per dag houden! (ik ben weer een 1000tal gepasseerd, dan zoek ik dat toch graag even op! )
In afwachting daarvan kunnen jullie al genieten van deze eerste foto:

Lucubreren

2009-01-17T17:05:00.007+01:00

lucubratie
lu - cu´ bra - tie
[ -(t)sie]
lucubratio, Lat., de nachtelijke arbeid. Lucubreren, bij nacht, of bij het nachtlicht, werken, nachtarbeid, nachtwerk, nachtstudie, nachtbraken

Lucubreren was een tijd geleden Woord van Dag, en het is me sindsdien altijd bijgebleven. Den dikken vermeldt het woord echter niet, maar naar het schijnt zou lucubratie er dus wel in staan. In elk geval is het in geen tijden zo toepasselijk geweest als het nu is. Gelukkig is het bijna voorbij, nog 4 keer slapen en het is allemaal weer gedaan voor een vijftal maanden. Van die 4 nachten zullen er waarschijnlijk twee bijzonder korte nachten bij zijn, aangezien ik die avond toch niet in slaap raak, en lastminute studeren lijkt te werken bij mij. Daarna is het plan: slapen, slapen, slapen, shoppen (niet mijn ding, maar 't is niet omdat ik niet graag shop dat ik er niet graag goed uitzie), slapen, slapen, bedrijven contacteren (dit tipje van de sluier licht ik later wel eens op), slapen, slapen, naar zee, op restaurant, slapen, schaatsen, slapen, naar Parijs, slapen, slapen, feesten, en hop, terug naar de les.
Valt het op dat ik moe ben?

Verder bracht het nieuwe jaar mij 2 voornemens, die in januari allebei heel hard mislukt zijn, maar ook ik stel het vervullen van mijn goede voornemens liever uit tot na de examens. Eigenlijk zou ik mijn derde voornemen moeten maken "minder uitstellen"...

Voornemen 1: Stoppen met nagelbijten. Ik probeer het al jaar en dag, het lukt niet, hoe hard iedereen ook op mijn handen slaat als ik het wél doe.

Voornemen 2: Regelmatiger bloggen. Ik hoef niet te verduidelijken dat dit niet goed lukt zeker?

Verder hoop ik dat 2009 mij veel leuks brengt, zoals een spetterende Mrs Goldfinger, geslaagde foto's, en natuurlijk de vele clichés zoals er zijn een goede gezondheid en goede examens. Meer moet dat niet zijn he?

We wensen jullie...

2009-01-01T21:07:00.006+01:00

Gelukkig nieuwjaar! (nu ook voor zij die dit kaartje nog niet in hun mailbox kregen ^_^ )

Gelukkige verjaardag!

2008-12-23T12:02:00.005+01:00

Omdat het lang geleden is dat ik hier nog eens wat foto's van haar heb gezet. Omdat ze jarig is vandaag. Omdat ik 21 manieren heb proberen vinden om haar een gelukkige verjaardag te wensen. Gelukkige verjaardag, Nina!

Our birthdays are feathers in the broad wing of time.
- Jean Paul Richter

Kopje krauw.

2008-12-20T20:08:00.006+01:00

Zal ik je liefhebben, op 1000 manieren
of maar één
kan het ooit genoeg zijn?
en bestaat er ook teveel?
is teveel dan ook genoeg?

en kennen we meer of minder
of is er enkel 'anders'

meer of minder
voor wie zou dat zijn
voor jou, of mij... of allebei?

en is anders toch niet meer of minder
of misschien zelfs beter

Maar is beter dan genoeg?
Of is het al... teveel?

Three Stories

2008-12-19T09:47:00.005+01:00

Het is weer van dat. Den blok is bezig. Vechten tegen de klok, een regelmatig bioritme vinden dat niet teveel slaap mag inhouden, maar ook niet te weinig. Tijdens deze blok mag ik me voorbereiden op het volgende:

5/1 Systeem- en Signaalanalyse. Sysi voor de vrienden. Geen lachertje.

12/11 Natuurkunde II. Natuurkunde voor gevorderden. Wat magnetisme, optica, relativiteit en kwantumfysica. Ook geen pretje.

17/1 Communicatienetwerken. Een computervak. Hopelijk wel een pretje.

20/1 Technologie en Milieu. Mijn eerste mondeling!

27/1 en 28/1: Klassieke mechanica. Hopen dat ik tegen dan nog moed heb om te studeren.

En tijdens dit alles kunnen we ons nog tot 23 december verblijden met de mooie actie music for life. Wie zin heeft, kan vanavond met onze rector een liedje gaan zingen in de therminal, zelfs een gitaar meebrengen mag! En dan live op stubru om 17u30! Of je kan gewoon om 15u30 samen met je studentenkring het geld van de Gentse studentenverenigingen gaan afgeven. Jaja, er is meer dan genoeg te doen in den blok behalve studeren.

Zoals de layout van je blog veranderen -feedreaders, klik maar eens door!-, of een nieuwe drummer zoeken voor een kersverse band. Dat laatste zal wel lukken denk ik, maandag komt er al eentje luisteren, om te zien of de muziek hem ligt. Het komt allemaal wel goed. Hopelijk geldt dat voor Natuurkunde II ook... Magnetisme, here I come!

Again

2008-12-18T08:51:00.004+01:00

Gezocht: Drums!
Roffel je sneller dan de Amerikaanse geweren in Irak? Kun je een klok zetten op je ritme? Zin om samen een nieuwe rockband uit de grond te stampen met muzikanten uit de regio Gent. Dan ben je onze man/vrouw! Podiumervaring niet vereist, wel pakken motivatie! Mail snel naar mrsgoldfinger [at] gmail [dot] com!

't Is weer van dat. Ja toch wel, Mrs Goldfinger is op zoek naar een drummer!

Net zoals in oktober is deze -voor even- vierkoppige band op zoek naar een ongekend talent! Voor wie het nog niet zou snappen, Mrs Goldfinger is de kersverse band die opgericht werd nadat het er voor Ant.Blue mee gedaan was.

De zoektocht naar een zangeres en drummer verliep dus vrij vlot, want Mrs Goldfinger was ondertussen al volop aan het repeteren/nieuwe nummers aan het maken. Ik heb er net als vele anderen het raden naar hoe de muziek nu zal klinken, maar er worden toch een paar nummers van Ant.Blue overgenomen. De zangeres is dan weer de voormalige frontvrouw van dit bandje geworden. Een zangeres met pit, als ik mijn bronnen mag geloven.

En toen... sloeg het noodlot toe. De drummer besloot na een aantal repetities dat hij zijn draai toch niet volledig vond in de muziek en de rest van de band moest toegeven dat het dan beter was ermee te stoppen. En zo geschiedde. Waarna de zoektocht dus opnieuw begon.

De geïnteresseerden moeten zich nog steeds verwachten aan het geven van een bewijs van hun kunnen, in levende lijve, meestal tijdens een kleine jamsessie met wat leden van de band. Die band bestaat trouwens uit leden van 20 tot 26 lentes jong en zal de geïnteresseerden dan wel op tijd en stond laten weten of het een YES of een NO wordt.

Ziezo, alweer mijn plicht vervuld.

Het meisje en de kerstboom

2008-12-13T13:27:00.006+01:00

Het is opnieuw die tijd van 't jaar. Niet alleen die vervelende tijd van het jaar, waar je plots nóg meer moet studeren. Maar ook die toch wel romantische tijd van 't jaar, waar kleine lichtjes de donkere straten opfleuren. Nu, ik hou niet van een overvloed aan kerstversiering, maar ik bezwijk toch o zo gauw voor clichés. En dus ook voor rode kerstballen voor in een mooie groene kerstboom.

Nu, hier thuis staat er altijd een kerstboom, maar niet bij mijn allerliefste. Ik kreeg dus deze week het lumineuze idee een kerstboom te kopen voor hem en die te versieren, u raadt het al, met rode kerstballen!

Het eerste plan was om een nepboom te kopen, ik zou toch niet geweten hebben waar ik een echte kon kopen, en al zeker niet of Tom zin zou hebben de naalden op te ruimen. Maar alweer bezweek ik. Op de Kouter werden echte kerstbomen verkocht. De geur van de bomen en hun vrolijke groene takken tegenover de doffe soms kalende nepbomen liet geen twijfel meer over. Een echte boom zou het worden. De veldstraat door om kerstballen en -u raadt het alweer- lichtjes en hop, tijd om een kerstboom te kopen.

Aarzelend langs de kleinere boompjes lopen. Niet kunnen kiezen. De verkoper die zegt "Juffrouwtje, op zoek naar een klein boompje?". Ja zeggen. Een boom getoond worden die 2 meter is of zo, veel te groot dus. Een kleinere boom vragen. Een kleinere boom krijgen, die nog steeds veel te groot is. Helemaal gek zijn van de boom omdat hij perfect is van vorm, geen dikke buik, zoals sommige bomen dat hebben. De boom kopen. De boom van de Kouter naar Dampoort dragen. Onder je arm.

En dus ging ik op weg, weg van de Kouter, op naar Dampoort. Ik, het meisje van een goede 1m70, met de boom, van ongeveer 1m50. Ik kan u verzekeren, ik heb heel wat glimlachjes gezien bij mensen. En zoveel mensen die "hallo" zegden! Dat had ik nog nooit meegemaakt. Ik denk dat ze vertederd waren of zo, of misschien waren ze me gewoon vierkant aan het uitlachen, met die boom onder mijn arm. Maar het kon me niet geven, ik moest en zou de boom in Dampoort krijgen. Ik was al voorbij Sint-Jacobs, toen mijn telefoon ging. Degene die verrast zou worden aan de telefoon. Hij zou me komen ophalen, wou weten waar ik was. "Mmh, wel ik ben dus voorbij Sint-Jacobs, maar er is wel een probleempje, ik heb namelijk een nogal grote verrassing bij en die zou dus ook in de auto moeten als je me komt ophalen".

Paniek aan de andere kant van de lijn. Hij dacht zowaar dat ik een kat gekocht had! Even geruststellen. Wat het dan wel was. Natuurlijk wilde ik dat niet vertellen. Of ik dan toch nog de rest van de weg te voet zou afleggen. Nee, toch niet, mijn armen begonnen zo stilletjes aan als moes te voelen. Een eindje verderop afspreken.
En dan die blik. Stom van verbazing, bij het zien van zijn meisje, met wat vanaf nu blijkbaar zijn boom was. Geschift, zei hij. Maar ook super. De boom werd versierd, het aantal lichtjes was perfect, de rode ballen, glanzend en dof, klein en groot, ook. Nu nog een sok aan de haard hangen, en de Kerstman mag op bezoek komen!

Drafts

2008-12-02T21:41:00.007+01:00

5 drafts staan er te blinken. Maar sinds ik mijn computertijd probeer te beperken tot 2 uur per dag maximum (de examens naderen), slaag ik er maar niet in een idee ten volle uit te werken. Ook dit postje heeft al meerdere concept-periodes doorsparteld. Maar! Dit moest nu eenmaal gepost worden vóór 5 november. Want wat is het nut van uw medemens op de hoogte te brengen van een fantastisch feest als dat feest al voorbij is?

U raadt het misschien al, wetende wat ik studeer en dergelijke... , maar ik heb het hier dus over het Galabal der Ingenieurs op vrijdag 5 november. Wat vorig jaar een geslaagd feestje was in het Godshuis, vindt dit jaar opnieuw plaats in de Eskimofabriek. Een minder geslaagde locatie, zo lijkt het, maar niets is waar tot het tegendeel bewezen is. Er zou nog nooit zoveel budget vrijgemaakt zijn voor aankleding van de zaal en ons feestteam is al weken in de weer om alles in goede banen te laten lopen.

18 euro (20 aan de kassa) is misschien wat duur maar drank aan studentikoze prijzen en Les Truttes krijgt u ervoor in de plaats! En natuurlijk een busdienst rechtstreeks naar de plaats van het gebeuren, vertrekkende van ons Stamcafé in de Sint-Pietersnieuwstraat, het Parlement.
Naast een spetterende fuifzaal met Dj Bonzeh en Dj Laplaz zal er ook een loungeruimte zijn waar champagne kan gedronken worden, en als extraatje: sigaren kunnen gerookt worden.

Voor mij is dit een van de enige feestjes waar ik sowieso van de partij ben, en als Les Truttes de zaal evenveel in vuur en vlam zetten als YiP vorig jaar, zal ik een tevreden meisje zijn.
Tenzij de kapper mijn haar helemaal verprutst -natuurlijk-!

Voor wie niet echt houdt van gedans en luide muziek, is er natuurlijk het concert van het Guso dat hopelijk een pak harmonischer zal zijn. Vergeet vooral ook niet de kalender te kopen na de voorstelling, want stages betalen zichzelf niet, en de kalender is de moeite!

Oh, en bent u zeker dat u zich nog goed voelt na het lezen van dit bericht? Want volgens sommige ministers zou bloggen gevaarlijk zijn, u weze gewaarschuwd!

Layout switch

2008-11-26T08:49:00.007+01:00

In navolging van vele anderen, vond ik dat het tijd werd mijn blog eens in een nieuw kleedje te stoppen. De zoektocht naar een nieuwe template begon... maar ik hou niet zo van versieringen en overmatig kleurgebruik, dus het zou opnieuw een sobere, bij voorkeur vrij donkere template worden. Ik vond op blogger niet veel naar mijn zin, maar uiteindelijk besloot ik het te houden op:

Blog aangepast, paar mensen hun mening gevraagd. En dan de reacties. Niet zo positief, het zwart was beter, de foto's komen niet meer zo goed uit, de bolletjes zijn te druk, enzovoort. En dus... werd er teruggekeerd naar het oude ontwerp. Er werden wel een aantal tekorten weggewerkt, zoals een te smalle main column. Die kolom is nog altijd vrij smal maar nu toch 50 pixels breder dan voorheen. Ik kan hem gerust nog breder maken, maar als ik google mag geloven vinden bloglezers een 65 tekens per regel het aangenaamst om naar te staren/te lezen, dus tenzij er massaal protest komt blijft alles nu even zo. Ik blijf wel nog ever verder zoeken naar templates die eerder in deze stijl zijn:

Verder heb ik "reactions" toegelaten, zodat bezoekers nu met één klik kunnen aanduiden wat ze van het blogbericht vinden. Ik kan de opties echter niet voor elk blogbericht veranderen, dus jullie moeten het steeds doen met "boooooring", "interessant" en "lol". Suggesties voor andere opties zijn ook altijd welkom, al hou ik het liever op de minder serieuze "reactions"...

Ondertussen was ik mijn eigen 1500ste bezoeker, en aan mijn bericht op vier september te zien bezoeken er gemiddeld dus ongeveer 6 mensen per dag mijn blog. Voor mij is dat best ok (ook wetende dat wie op planetugent leest of via een feed niet meegeteld wordt), maar het kan natuurlijk massa's beter! Dus nu al een voornemen voor 2009: regelmatiger content online zetten. Al weiger ik te vervallen in loze berichtjes over mijn dag. Nuja, ik zie wel. En jullie dus ook!

Nachtvlinder zegt:

2008-11-17T22:28:00.013+01:00

Het was pas een paar dagen geleden dat ik mijn eerste "volger" zag verschijnen op blogspot. Een onbekende, tenminste dat denk ik toch. Een vleugje trots, het is altijd leuk om te weten dat wat je schrijft niet ergens in een vergeetputje belandt. Ook een vleugje schaamte, want mijn voornemen om elke week te bloggen is nogal hard aan het falen. Voor wie het een troost kan zijn, mijn studies genieten er wel van, want ik durf nogal wat tijd in mijn tekstjes proppen. Maar met schaamte en schuldgevoel alleen verschijnt er hier geen tekstje. Tot mijn grote spijt was er in de afgelopen week echter geen briljant idee onstaan om over te bloggen. Een aantal matige drafts stonden te lonken, maar ik betwijfel nogal of het feit dat ik alweer een nieuwe manier gevonden heb om mijn tijd te verdrijven jullie interesseert, en surfen van blog tot blog kunnen jullie zelf ook wel. Nuja, als ik daar een mooi verhaaltje kan rond verzinnen verschijnt dat hier waarschijnlijk wel eens, maar voorlopig was dat toch een net iets te mager stukje stof. Maar... genoeg gezeverd waarover ik het dus níet ga hebben!

Het was uiteindelijk op mijn eigen, al even slecht onderhouden, flickr dat ik zag dat ik na 2 maand nog steeds niet geblogd had over mijn bezoek aan de grootste vlindertuin van Europa. Op het eerste zicht het ideale daguitstapje, en zeker geslaagd, maar misschien toch wat minpuntjes. En alvast één goede raad: neem ook een "lieflief" mee in geval je "tomtom" het laat afweten... Dat durft wel al eens gebeuren in het midden van Kwadendamme, bijna op je bestemming, maar toch zo ver weg plots. Natuurlijk hoort dat "lieflief" dan ook een kaart bij te hebben én die te kunnen lezen. Het helpt, geloof me!

Eenmaal aangekomen was het eerst tijd voor een hapje en een drankje, want na de rit naar Nederland was het al gauw middag geworden. Kwadendamme is een boerengat, dus niet veel kans op een gezellige bistro in de buurt, maar gelukkig voorziet Vlindertuin Berkenhof een "restaurant met ruim terras". Hongerig zochten we een plaatsje op het effectief grote en zonnige terras. Een snel, vrij goedkoop hapje voor studenten stond echter niet op de kaart, en in het idee dat we die avond in een nabijgelegen dorpje/stad iets zouden gaan eten namen we allebei "soep met brood". Foute beslissing want op zo'n kommetje soep en die 3 sneetjes stokbrood zouden we allebei de middag niet doorkomen. Nu goed, dat zijn details, tijd voor het echte bezoek!

De tuin binnenwandelen was waarschijnlijk toch het hoogtepunt van de dag, want met mijn felroos t-shirt bleek ik op het eerste zicht toch een leuk doelwit te zijn en dus landde één van de veeeeele vlinders op mijn schouder. Het fototoestel was jammergenoeg nog niet uit de tas, en voor de rest van de wandeling was niet één vlinder nog bereid langer dan een halve second in onze buurt te fladderen. Blijkbaar was de roddel dat ik niet zoet was snel rondgegaan. Verder ontplooide zich wel een mooi spektakel voor onze ogen. Al is spektakel misschien een groot woord voor veel vlinders, die veel fladderen, en soms heel groot zijn, en soms heel kleurrijk... Maar ik kon er toch van genieten, al was de drukkende warmte in de serre soms wat lastig, want ja, daar heerst toch wel een subtropisch klimaat.

De serre werd dan ook jungle-style aangekleed, of dat was toch de bedoeling denk ik. Vijvertjes, een waterval (lees: muur waar water naar beneden komt), wat bloemen die de show moesten stelen en natuurlijk heel veel planten. De vlinders worden echter niet enkel gevoed door de overvloed aan planten, vooral de grotere vlinders zijn niet weg te slaan van de bakjes met gezuiverde nectar (die je als bezoeker dus niet mag aanraken). Wat de rottende bananenschillen boven een vijver hoorden te doen ben ik nog niet echt uit daarentegen... Hoe artificieel alles ook overkwam, het kon mij eigenlijk niet schelen, want een dagje uit laat je door zo'n dingen niet verpesten. En het blijft natuurlijk tof om langs een -toch vrij kort- wandelpaadje tussen de vlinders geleid te worden, leuke kiekjes te nemen en van de bloemen te genieten. Vlinders zijn echter geen toffe fotomodellen, ze gaan er meestal vliegensvlug vandoor. Toch de mooiere vlinders, zoals de grote blauwe.

Want dat miste ik wel, wat uitleg van wat we nu eigenlijk te zien kregen, ik heb fladderende beestjes gezien met leuke kleurtjes -ik zie nu dat er wel wat uitleg over een paar vlinders op de site staat, jeweetwel, die pagina met de fantastische cursor *kuch*- , maar ik had er geen idee van of er nu een zeldzame vlinder bij was, of zo'n grote vlinders ook hier in de natuur voorkomen, of alle vlinders van dezelfde temperaturen houden, of de vlinders door de kunstmatige constante temperatuur in de serre nog een verschil tussen de seizoenen voelen, enz, ...

We ook de 'poppenkast', want blijkbaar worden de meeste poppen niet tussen de planten gelaten, maar vooral verzameld en aan het dun speldje naast elkaar opgehangen in een kast. Enkel de grote poppen werden aan de bomen gelaten, en dat was wel indrukwekkend om te zien, werkelijk een wonder van de natuur, vooral omdat de bijhorende vlinders er gewoon naast lagen "te zonnen". Rupsen hebben we echter niet gezien! Stervende vlinders jammergenoeg wel, maar dat hoort er nu eenmaal bij en is niet te verwonderen als er zoveel vlinders samen leven.

Al bij al is het dus wel leuk om eens te doen, maar je moet er dus 7,5 euro plus tolkosten voor over hebben, en je kan er echt wel geen hele namiddag rondlopen, zelfs al wandel je na de "vlindertuin" nog even door de "wandeltuin", want die is echt wel geen oase van rust en bloemenpracht in september. Veeleer een oase van andere bezoekers en wat groen. Goes is er echter in de buurt en dat is best wel een aangenaam stadje/dorp om wat rond te kuieren. Toen we daar toch rondliepen hebben we dan maar een mini-tentoonstelling in de plaatselijke kerk meegepikt en daarna rustig opnieuw naar België gereden. Voor de liefhebbers hier nog een van mijn favoriete quotes, en natuurlijk, om in het thema te blijven, eentje over vlinders!

“Happiness is a butterfly, which when pursued, is always just beyond your grasp, but which, if you will sit down quietly, may alight upon you” - Nathaniel Hawthorne

De übernerd

2008-11-06T22:00:00.010+01:00

Ik weet dat beoordelen op uiterlijk niet flink is, ... maar ... vandaag zag ik hem. De jongen die eruit ziet als de übernerd. Ik was ondertussen overtuigd geraakt dat alle vooroordelen over burgies berust waren op clichés uit de oude doos, maar ik werd nog maar eens met mijn neus op de feiten gedrukt. Der zijn nog echte. De bewuste jongen -natuurlijke met witte sokken- herinnerde me aan dit prentje:

Alsof dat prentje nog niet hilarisch genoeg was, hebben we over deze afbeelding op ons forum zitten gokken welk model TI het was, heerlijk toch. Ik denk dat we dus zo nu en dan toch met plezier de nerd uithangen. Zeker als de nerd uithangen betekent een scherm te kopen van 22 inch. Het voelt fantastisch. Met zijn dynamische contrastverhouding van 20 000 : 1 en zijn reactiesnelheid van 2ms is dit echt een pareltje van een scherm. En uiteindelijk vind ik het niet zo overkill, het prijsverschil valt best wel mee en ik was niet van plan mij over een paar jaar te beklagen dat ik geen groter scherm gekocht had.
Min: Ik krijg spontaan zin om films te kijken op deze mooie breedbeeldverhouding, en ik heb wel betere dingen te doen.
Plus: Ik besloot eindelijk mijn bureaublad in een nieuw kleedje te stoppen, en dat was dringend nodig!

Het was ook niet zo dat ik plots zin had in een groter scherm of zo, nee... mijn vorig scherm was in sneltempo de geest aan het geven de afgelopen week. Twee uur wachten voor je beeld opstart, geen pretje, en ik ben absoluut niet de enige die dit tegenkwam bij dit MEDION scherm, helaas...

Nuja, nu kreeg ik een mooi nieuw scherm, en ik heb dus eigenlijk echt niet te klagen! Woensdag ga ik nogmaals de computernerd uithangen in de Zuiderpoort, waar mijn practicum over routers zal plaatsvinden.
Wilt u ook nog eens lachen met burgies en tegelijk iets nuttigs doen?
Go here and vote! Stemmen doe je door te registreren, te activeren, en te klikken op de bekertjes. En nee, ditmaal hebben we géén scriptje geschreven!

Hot stuff!

2008-10-30T15:08:00.006+01:00

Gotta have some hot love baby this evenin'
I need some hot stuff baby tonight
I want some hot stuff baby this evenin'
gotta have some lovin'
got to have a love tonight

De 70's loeien hier door mijn pc-boxjes. Ik had het nooit gedacht, maar ik luister dus al de hele week vrijwillig en zonder morren naar Radio 2. Ik ben er misschien wat laat mee, maar het is dus nog tot morgenavond 70's week daar, met morgen de kers op de taart: "de top 70 van de jaren 70". Zal Bohemian Rapsody alweer naar de kroon dingen? Of zal You're the first, the last, my everything het dit jaar wel halen? Ik heb er geen idee van, en eigenlijk deert het me ook niet zo. Maar veel van die "oude" muziek maakt me wel vrolijk.

"Maar de 70's, da's toch van voor uwen tijd?", hoor ik je al vragen. En welja, natuurlijk, dat is van voor mijnen tijd. Maar dat wil niet zeggen dat ik met sommige van die nummers niet opgegroeid ben! Lang, echt heel lang, stond de radio hier non-stop op Radio 2. Nu nog moet ik 's ochtends luisteren naar Ochtendpost. En Radio 2 draait nu eenmaal iets sneller het "oudere" genre. Soms is dat best tof, soms ben ik het een beetje beu. Maar beter dat dan echt niets van muziek van voor de jaren 90 kennen vind ik. Niet dat mijn kennis evan zo spectaculair is, zeker niet. Onlangs stelde een vriendin me namelijk de vraag "Som 5 liedjes van de Beatles op" en o wee, ik raakte echt niet verder dan 2 titels. Schaamtelijk, vond ik. Maar gelukkig kon ik mezelf troosten met het idee dat ik toch wel minstens 10 liedjes van de Beatles kan meezingen. Die specifieke vraag, kwam trouwens niet van haar, maar van haar baas, een vlotte vijftiger gok ik. Hij wou weten of de jeugd überhaupt nog íets kent van die fantastische muziekperiode. Wel, ik ken er dus íets van, maar niet genoeg om die 5 titels uit mijn duim te zuigen. Tom slaagde daar dan weer wel met gemak in. Hoeveel van jullie, tieners en twintigers, volgen zijn voorbeeld nog?

Zoekertjes

2008-10-20T19:06:00.015+02:00

Gezocht: Drums!
Roffel je sneller dan de Amerikaanse geweren in Irak? Kun je een klok zetten op je ritme? Zin om samen een nieuwe rockband uit de grond te stampen met muzikanten uit de regio Gent. Dan ben je onze man/vrouw! Podiumervaring niet vereist, wel pakken motivatie! Mail snel naar antblue [at] hotmail [dot] com!

Gezocht: Stem!
Heb je een eigen stemgeluid, passie, lef en kun je daarnaast nog eens de juiste toon treffen, eigen visie en een massa creativiteit? Zin om samen een nieuwe rockband uit de grond te stampen met muzikanten uit de regio Gent. Dan ben je onze man/vrouw! Podiumervaring niet vereist, wel pakken motivatie! Mail snel naar antblue [at] hotmail [dot] com!

Gezocht: Keyboardspeler/ soundwizzard!
Haal je gekste geluiden uit je synths, groovebox en/of sampler. Eigen visie en een massa creativiteit? Zin om samen een nieuwe rockband uit de grond te stampen met muzikanten uit de regio Gent. Dan ben je onze man/vrouw! Podiumervaring niet vereist, wel pakken motivatie! Mail snel naar antblue [at] hotmail [dot] com!

En voor wie het nu nog àltijd niet zou weten, Ant.Blue klonk zo, verwacht je aan dezelfde stijl, maar waarschijnlijk minder distortion en misschien ook wat rustiger. De geïnteresseerden mogen zich eveneens verwachten aan het tonen van een bewijs van hun kunnen, misschien al wat samenspel met Wim, Tom en Pieter, en dan een tijdje wachten op het goede/slechte nieuws.

De laatste foto kwam trouwens van hier. Net zoals de eerste alweer van hier kwam en de tweede er eentje van mezelf is.

Back to the roots - Grey

2008-10-18T10:40:00.003+02:00

foto van http://www.pevans.me.uk
Het is niet allemaal zwart-wit
niet altijd zoet of zuur
zeker geen water en vuur.

Zwart op wit valt te vermijden,
tussen de lijnen te verbergen
of te mengen tot alle tinten grijs.

Toch is grijs niet ideaal
net als groen, geel of rood.
Want teveel van één is wat het is...

En regenbogen zijn nooit perfect.
Er is altijd een beetje meer
of net een beetje minder

Maar niemand kan de kleuren kiezen,
er valt enkel te hopen, dat het ons bevalt
of te wachten, op een nieuwe harmonie van kleuren
zonder donderwolken aan de horizon

IE gebruiken in de pcklas kan soms wel grappig zijn...

2008-10-16T09:14:00.003+02:00

Klant is koning?

2008-10-14T08:47:00.009+02:00

September-oktober... De periode waarin menig student een keuze moet maken. Een keuze tussen studierichtingen, tussen keuzevakken, GIT-vakken te volgen, en nog zoveel meer. Met zo'n keuze gaat altijd een hoop administratie gepaard. En dit jaar ging het voor mij toch niet echt van een leien dakje...

Aan onze faculteit was het zo dat voor wie tweede zit had, de mogelijkheid tot elektronisch herinschrijven en GIT-aanvragen pas geopend werd na de herexamens... Alles goed en wel, dan hoeven we daar ons hoofd toch niet over te breken zolang we nog aan die vervelende herexamens bezig zijn... Tot je een briefje van de decaan in je bus krijgt, met de mededeling dat de GIT-aanvragen echt wel zo snel mogelijk binnen moeten, want dat vele studenten deze aanvraag blijkbaar nog niet gedaan hebben... Logisch als je het mij vraagt, want hoeveel studenten met een GIT zijn er, die geen herexamens hebben... Maar goed, toch maar eens controleren of de GIT-aanvragen ondertussen al geopend zijn. Zoals verwacht, noppes.
Ach ja, ik kan tenminste mijn herinschrijving al regelen, want ik heb voldoende studiepunten en dan zou het geen probleem mogen zijn om me al in te schrijven. Dat was dan wel naast het fantastische systeem der elektronische inschrijving gerekend...

"Een inschrijving voor Tweede jaar Bachelor in de ingenieurswetenschappen: computerwetenschappen en Derde jaar Bachelor in de ingenieurswetenschappen: computerwetenschappen via een GiT is enkel mogelijk mits toestemming van de faculteit.
Daarvoor inschrijven kan enkel met het formulier met aangehechte toelatingsbrief. "

Lap zeg, wat is dat nu weer... Nuja, dat zal wel in orde komen na de herexamens zeker?

Herexamens gedaan, de aanvraag kan ingediend worden. Vol goede moed wil ik nogmaals mijn herinschrijving doen, maar helaas, ik heb nog altijd een zogenaamde toelatingsbrief nodig. Uch, dan maar een afspraak bij de studietrajectbegeleidster maken... De vroegst mogelijke afspraak is twee weken later of zo, wanneer het academiejaar al bezig is. Vervelend, alweer, maar ik heb sowieso een afspraak nodig om eens te vragen of mijn keuze wel een beetje OK is... Ik schrijf me in, en stuur alvast ook een mailtje met de vraag over mijn herinschrijving, want geen herinschrijving betekent geen studentenkaart, en dat is toch wel handig...

Nu moet ik zeggen dat ik echt helemaal niet te klagen heb van onze studiebegeleiding, ik kom er altijd tevreden buiten. Maar als die fantastische dame jaar na jaar in het werk verzuipt in september, waarom is er dan geen extra hulp in die periode? Constant telefoontjes, een volgeboekte agenda met elk half uur een andere student over de vloer, zodat mails beantwoorden bijna onmogelijk wordt... Ik zou niet graag in haar schoenen staan, maar ze blijft alles met een glimlach doen. Dat goede werk mag wel eens beloond worden met wat assistentie vind ik... Zeker als er steeds meer probleempjes opduiken met de GIT-aanvragen... Credits die niet toegekend staan, vakken uit het nieuwe/oude systeem die niet te kiezen zijn, en er zullen nog wel een hoop andere zaken zijn waar ik niet van gehoord heb.

In elk geval, ook ik moest haar een bezoekje brengen, voor dat verrekte toelatingsformulier. Gelukkig kwam ik zoals normaal het geval was, ook deze keer tevreden buiten, met een positief advies over mijn GIT en met zo'n briefje plus stempel in mijn handen. Mijn inschrijving kon dus eindelijk gebeuren, en eenmaal mijn papieren brieven in de bus gepost, ging dit allemaal wel vlot. Gelukkkig maar want ondertussen was ik al een dagje mijn toegang tot minerva kwijtgeraakt, en ook in studentenresto de Brug besloot mijn studentenkaart mee te staken ter verhoging van de koopkracht. Het eerste probleem was dus van de baan. Ondertussen was mijn GIT alweer bij diezelfde studietrajectbegeleidster gepasseerd, maar ze moest nog wachten op de volgende SAC. Op 7 oktober was het eindelijk zover, mijn aanvraag werd goedgekeurd behoudens materiële vergissingen en 1 tot 2 dagen later, werd ik in een vriendelijk mailtje meegedeeld dat ik mij ook over de materiële vergissingen geen zorgen meer moest maken want

Geachte Valerie ***,

Uw GIT- of keuzevakkenaanvraag werd aanvaard.

Olé, na 3 weken les weet ik nu dus eindelijk zeker dat mijn keuzevak mijn keuzevak kan blijven en hoef ik dus geen schrik te hebben dat ik iets teveel zou studeren!

Verder was ik bijna naar Wordpress overgeschakeld, wegens beter doorgeven van blogberichten en weergeven van avatars op andere blogs. Ook over de previews van mijn blogberichten bij blogger was ik niet echt tevreden. De rippers willen me echter laten betalen voor custom css, en nee danku, daar heb ik geen zin in. Dat samen met het feit dat ik ondertussen een flickr-tool voor blogger heb gevonden, maakt dat ik toch maar lekker hier blijf rondhangen!

Hoe Ant.Blue ophield te bestaan.

2008-10-04T11:56:00.013+02:00

Op een grijze woensdagavond, ging Tom nog eens alleen op de lappen. Braaf als ie is, natuurlijk niet naar een heuse orgie met voldoende blondines, maar wel naar een avondje met zijn band, Ant.Blue.

Ant.Blue is een band met een dubbele gitaar, een bas, drum, en één of meer hemelse stemmen. Opgericht in 2003, maar al vele wateren doorzwommen. Drummer en zang werden gewisseld in 2004, maar Ant.Blue zette door. De band probeert ondertussen al een vijftal jaar rockinvloeden van Skunk Anansie, Anouk, Muse, en vele anderen te combineren. Niet altijd even simpel, maar ondertussen werd er een mooi eigen repertoire opgebouwd. Een doorbraak kwam er niet, ondanks interviews zoals in Schamper en op Urgent.fm, maar tientallen optredens werden gespeeld, en de muziek werd gesmaakt.

De band zocht een eigen plekje in muzieklandschap. De gitaarspelende tweeling, Pieter en Tom, perfectionisten op zoek naar een eigen sound, vonden al gauw 3 andere muzikanten, waarmee ze verder konden. Bassist Wim werd als eerste een trouwe waarde binnen de groep. Rock 'n roll ten top vind ik hem, en dat wordt ook bevestigd door de bandbio. Hanna volgde - als de frontvrouw met ballen die ze altijd gezocht hadden... Power, maar evengoed bedekt met de mantel der liefde- samen met Kawiel, die zijn power dan weer vertaalde in een hardhitting style op de drum.

"Rock zonder pretentie, maar ook zonder schaamte". Of ook wel "Verfrissende rockmuziek met een rauw kantje". Zo leerde ik hen kennen, en zo heb ik ze op elk concert zien schitteren. Nog voor ik als Toms vriendin door het leven begon te gaan, kende ik al verschillende nummers noot voor noot uit het hoofd. Ik hoor hun muziek graag, niet omdat de gitarist mijn vriendje is, maar gewoon omdat het echt mijn ding is. Ik heb dan ook in die 4 jaar regelmatig mijn beste beentje proberen voorzetten voor Ant.Blue. Van flyertjes maken, tot de myspace en de vi.be beheren. En natuurlijk ook foto's nemen, met Ant.Blue zette ik een paar prille stapjes in de concertfotografie (daar bleef en blijft het ook bij). Met resultaten zoals er in dit blogbericht te zien zijn...

Helaas werd wat een gezellig avondje drinken hoorde te worden, het einde van Ant.Blue. De drummer kondigde namelijk z'n vertrek aan, en de band besliste om niet langer verder te gaan als Ant.Blue. Fade out, lights off. Of nog net niet helemaal. Op 9 oktober zullen ze nog hun laatste concert spelen. Hopelijk voor een overvolle zaal, want afsluiten in schoonheid is zoveel mooier. U mag altijd helpen met het vullen van die zaal: Schelfhoutstraat 77, 1770 Liedekerke, wordt donderdagavond the place to be.

Wat er daarna zal gebeuren, is nog één groot vraagteken. Hoogstwaarschijnlijk zullen de overblijvende bandleden een nieuwe band oprichten, en een nieuwe weg inslaan. Mèt of zonder drummer, ook dat blijft nog een vraag. Sowieso zal de band wel op zoek gaan naar nieuwe enthousiastelingen, maar het is allemaal nog een beetje te vroeg om op de zovele vragen een antwoord te verzinnen. We zullen wel zien wat de toekomst brengt... Akoestische sets of groovende gitaren, het kan nog allemaal. Eén ding is zeker, w i j zitten nu al vol ongeduld te wachten!

Smiley

2008-09-28T12:18:00.021+02:00

Naar het schijnt... waren mijn vorige blogposts weer veel te emotioneel. Trieste emoties naar het schijnt. Ter compensatie een post vol blije dingen. 10 blije dingen meerbepaald!

1) Al 3 jaar, 9 maand en 21 dagen kan ik hem de mijne noemen. En hij mij de zijne. Nuja, anders zou op zijn minst vreemd te noemen zijn. De liefde, welja, als dat niets is om blij over te zijn weet ik het ook niet meer!

2) Ik ga nogmaals (!) proberen om niet meer op mijn nagels te bijten. Dat wil zeggen... dat voor de mensen rond mij de pret weer kan beginnen. Op mijn handen slaan. Nog een keer slaan. Ze vastbinden op mijn rug omdat ik anders maar blijf proberen. Al denk ik dat dat slaan toch leuker is (jammergenoeg niet voor mij).

3) Alfred Jodokus Kwak mag absoluut niet in het lijstje ontbreken. Niet enkel omdat "ik ben vandaag zo vrolijk" echt een prachtnummer is, waar al vele glimlachjes mee ontstaan zijn... maar evengoed omdat ik er mooie herinneringen aan heb. Ik denk niet dat er erg veel mensen zijn, die hun stretching voor Klassiek Ballet deden op dit liedje. Marjolein, onze fantastische juf, wist er zo keer op keer voor te zorgen dat ik die hatelijke oefeningen niet meer zo hatelijk vond. Leuke tijden :)

4) Calimero. We gaan dus nog even verder bij de tekenfilms. Calimero is fantastisch, enerzijds omdat het gewoon een superschattig ding is, anderzijds omdat Calimero mijn eerste vectortekening was en ik daar toch een klein beetje trots op ben. Ik kan natuurlijk ook altijd als bijkomende reden aangeven dat mijn vriendje voor het halve één-publiek te kennen durfde geven dat hij Calimero niet kende. Bij deze nog eens een extra motivatie om het nooit meer te vergeten!

5) De jongste van Milow "Ayo Technology" is weer een schot in de roos. Een fantastische remake van het origineel, en de laatste weken het enige nummer waarvoor ik de radio harder zet. Klikken op de foto leidt u trouwens alweer naar een van mijn contacten op flickr

6) Ik mag me verheugen naar alweer een nieuw concert van Ant.Blue, mijn favoriete band, met mijn favoriete gitarist, heel toevallig ook mijn allerliefste. Op 9 oktober treden ze op op De Avonden ! In Liedekerke moeten ze publiek en jury overtuigen om naar de halve finale van het concours te mogen. Best belangrijk, er staat 2 dagen studiotijd op het spel, wat de winnende band de kans geeft misschien eindelijk een album uit te brengen van mooie kwaliteit. Bij deze verwacht ik jullie daar dus! Uitgezonderd basistoolers, die mij maar moeten verheugen met een fantastisch examen op 11/10!

7) Nu we toch linkliefde aan het verspreiden zijn, kunnen we daar nog even mee doorgaan. Gloomy's words, de enige blog waarvoor ik me bijna dagelijks de moeite troost om verder dan planet-ugent te kijken. Mooi upgedate, héél klein beetje gekke *kuch* blog van een drummer-communicatiewetenschapper. En vlogs die me toch altijd een beetje laten lachen, dus klikken maar! En nee gloomy, het moest absoluut deze foto zijn!

8) House MD. Ik mag toch wel een fan van het eerste moment genoemd worden denk ik, that is, toen ze de serie nog om 11 uur op de vtm begonnen uit te zenden. Sinds House en zijn team nu ook op 2BE te zien zijn, zijn ze aan een opmars bezig. Plots is het niet meer die domme ziekenhuisserie waar ik naar kijk, maar een serie met humor en een knappe deerne, die ook door de jongens gesmaakt wordt. Bij sommigen siert Jennifer Morrison nu zelfs hun wallpaper.

9) Tien dingen die je vrolijk maken vinden is niet eenvoudig. Het was dus bijna onvermijdelijk dat ik hier in clichés zou vervallen. Mijn vrienden. Als mijn gezichtje op somber staat, zijn zij natuurlijk de eerste om mij op te vrolijken. Zo wist Nathalie bij mijn huilbui na het examen Analyse 3, een weddenschap met mij te sluiten en me zo weer op te vrolijken. Een weddenschap die ik trouwens met plezier verloor, aangezien ik geslaagd was voor het examen. En zo zijn er nog vele verhaaltjes. “A friend is someone who understands your past, believes in your future, and accepts you just the way you are.”

10) Vrijdag ga ik met diezelfde vrienden pizza eten! Na 3 maand lang niet naar de primadonna te zijn geweest, zal zo'n Michelangelo meer dan een beetje smaken! Frietjes, pizza, chips. Ik ben deze week echt al culinair verwend!

Zo, ik ben tevreden, u toch ook?

De eerste schooldag

2008-09-22T12:20:00.006+02:00

Schooldag. Schooljaar. Dat klinkt zo... kinderachtig. Acamediejaar. Véél beter. Weinig les, veel bekende gezichten. Wel rustig, ik had het hectisch verwacht.
Het is zo'n dag waarop je veel mensen 'verloren' ziet lopen. Of net overenthousiast ziet doen omdat alles nog zo nieuw is. Het is stil in de lessen, de nieuwe proffen worden nog half verafgood.

De eerste dag van het nieuwe academiejaar kan dus allesbehalve normaal genoemd worden. Terwijl de staatshervorming ons land in een regeringscrisis stort, begint het leven op de lesbanken weer volop te draaien. Het voelt een beetje alsof de rest van de wereld stilstaat. Toch in de plateau. Na een dag door te brengen in dit fantastische universiteitsgebouw ben ik 's avonds altijd een beetje verbaasd dat buiten de auto's door de straten kruisen, en ik binnen de kortste keren in de file sta.

Ik ben ondertussen niet meer aan mijn proefstuk toe, met mijn derde jaar aan de UGent word ik verondersteld een ervaren rot te zijn. Jammergenoeg kan ook een ervaren rot verloren lopen. Eén van de grootste nadelen van een GIT. Mijn vrienden van 2 jaar geleden hebben nooit meer les met me, deels door mijn GIT, deels door het kiezen van andere opties binnen ingenieurswetenschappen. Veel van mijn vrienden van vorig jaar zijn dan weer op hun beurt aan een GIT begonnen, en ook hen zal ik niet zo vaak meer zien als mijn hartje belieft. Enkel een harde kern blijft nog over. Gelukkig maar, ik zou anders sterven van gemis waarschijnlijk. Ik kan niet zo goed alleen zijn. Het gevoel van overal en nergens bijhoren knaagt in de eerste dagen, maar na vorig jaar weet ik dat dat wel voorbij gaat. Je leert elkaars lessenrooster kennen, spreekt vaste middagen af.

En natuurlijk blijf je ook niet zoveel vrije tijd hebben, vanaf volgende week zal ik waarschijnlijk al mijn handen vol hebben met Systeem- en Signaalanalyse, Natuurkunde 2, Klassieke Mechanica en Communicatienetwerken. Er zal geen tijd meer overblijven om rustig in de pcklas te zitten bloggen, neen, ... Bloggen wordt terug een vlucht uit mijn boeken, om toch maar even te ontsnappen aan pagina's en pagina's van hetzelfde lettertype. Weg van fluo's en samenvattingen. Want veel gauwer dan we denken zullen de nu nog verloren zieltjes hun vaste stek in het auditorium vinden. Vooral voor onze eerste jaars zal het nu zeer snel gaan, ze hebben al examen op 11 oktober, en zullen zo snel het klappen van de zweep kennen. The drill.

Ja hoor, kleine meisjes en jongens worden groot. Met vallen en opstaan, met buizen en onderscheidingen. Iedereen vindt zijn plekje op deze grote wereldbol. Wel, toch velen onder ons... Maar ik word weer filosofisch. Ik zou beter mijn plekje gaan reserveren in het auditorium, voor ik alweer niet bij mijn vriendjes en vriendinnetjes kan zijn!

foto van Merijn C.

De laatste luie dagen (en de cultuurmarkt)

2008-09-18T22:49:00.009+02:00

Wat een stiekeme ABBA-structuur in de titel. Het zou de structuur kunnen zijn van de afgelopen drie maanden voor me. Of eerder AAAAAAAAAABBAAAA. Eerst een fantastische vakantie, dan een stomme maar gelukkig korte blokperiode, en dan weer een fantastische vakantieperiode. Ik heb zoveel leuks beleefd dat ik amper de tijd heb om het hier neer te pennen. U mag zich dan ook verwachten aan wat schrijfsels over de cultuurmarkt, over Ant.Blue en de bijhorende foto's, en ook over mijn nieuwste verslaving, Trackmania. Al moet ik mezelf eraan houden van met dat laatste maar een heel kortstondige relatie te hebben, en af en toe eens een onenightstand mag ook wel.
Ik hoop in elk geval dat wat ik hier neerpen, jullie nog vele malen naar deze blog zal leiden, en dat jullie daarna met een smile blijven terugkomen!

Ondertussen loopt de vakantie op zijn einde en het is dus hét moment om de laatste inkopen en uitstappen te doen. En zo geschiedde. Een shopbeest als ik ben, ging ik een aantal dagen met Tom op verkenningstocht in Gent, om vervolgens op zaterdag papa's portefeuille te plunderen met de aankoop van mijn nieuwe winterjas. Maar ik zou mezelf niet zijn als ik hier in 1 jaar tijd 2 blogposts over mijn nieuwste kledingstuk zou maken. Neen, mijn beste, want bij de terugkeer naar onze auto, was daar zowaar knal erboven, een markt bezig. Op de Kouter was het namelijk cultuurmarkt. Geen groentenmarkt, vogelmarkt, koeienmarkt. CULTUURMARKT!

foto van bitprocessor. Theater Exces in actie. Werkelijk fantastisch.

En de cultuurmarkt biedt je wat je ervan verwacht en meer. Brochures van gezelschappen in en rond Gent, en informatie over andere culturele evenementen. Sommige infostanden al wat overtuigender dan andere, maar over-all de moeite waard om te bezoeken. Zéker als je graag eens een toneelstuk meepikt, of een avondje uit zoekt. Dat dat niet iedereen evenveel interesseert, werd alvast bewezen door het terugvinden van mijn verzamelde informatie bij het "oud papier" van de deze woonst. Zelf heb ik een zwak voor avondjes uit, en dus ook voor een avondje NTGent bijvoorbeeld. Het is jammer genoeg al een hele tijd geleden dat ik nog eens iets heb bijgewoond, om diverse redenen, gaande van teveel te studeren tot iets beters/zogenaamd leukers te doen. Maar de cultuurmarkt deed het weer kriebelen, en hopelijk niet enkel bij mij.

Het aanbod was gevarieerd, voor elk wat wils. De kleinsten krijgen Pierke Pierlala en zijn poppentheater. Alle oudere dozen krijgen theater Stan of De Ondernemers en nog zoveel meer. Bijna 100 verschillende informatiepunten. De Vieze Gasten, het Boombal, het Filmfestival, de Jeugddienst, het MIAT, Tapdance Promotion, de Vooruit. Allemaal bekende namen die hun evenementen kwamen promoten. Niet alleen bekende namen, ook bekende gezichten. Mijn alziend oog spotte een handvol BV's alsmede de immer sympathieke Steve van het NTGent. Zo zei ik iets te luid 'Koen Crucke' toen hij net achter me stond en kreeg ik een lieflijke glimlach van de toch wel bijzonder knappe Karin Tanghe. Jan Schepens was ook van de partij, al was waarschijnlijk menig mannenhart teleurgesteld Katja Retsin niet aan zijn zijde te zien, of misschien net niet.

Voor wie meer informatie wil over de cultuurmarkt, kan terecht bij Uitbureau Gent of geduld oefenen, want de cultuurmarkt blijkt een jaarlijks evenement te zijn!

Teleurstelling.

2008-09-04T12:28:00.005+02:00

Teleurstelling alom. Bij deze blog omdat ik er deze vakantie toch echt te weinig gebruik van gemaakt heb. Bij mij, omdat mijn enige herexamen mislukt is. Bij mijn ouders om dezelfde reden.

Het vak was "programmeren" in C en C++. Ik vond het een van de leukste dingen om te studeren dit jaar, al kon ik niet naar de lessen gaan, en zijn pointers absoluut mijn beste vrienden niet. Ik had 14 dagen om dit vak te studeren, want het was mijn enige herexamen. En dat was een ramp, geef mij maar wat tijdsdruk! Ik kwam namelijk amper vooruit in mijn cursus, de druk om te studeren is er niet, en dus gebeurt het ook niet. Nuja van mijn 2 weken studeren ben ik toch wel anderhalve week bezig geweest met C, om dan te besluiten dat het welletjes was geweest en toen ben ik dus aan C++ begonnen. Dat ging eigenlijk vrij vlot, want het examen kwam dichtbij, al had ik uiteindelijk toch 100 slides van C++ of zo niet bekeken voor het examen, maar aangezien er vrij veel in de oefeningen was teruggekomen, kon ik er wel iets van. Nuja, ik was er toch totaal niet gerust op, ik had enkel mijn practica opnieuw gemaakt en ik had het gevoel dat ik echt amper iets gestudeerd had.

Dus gisteren examen. Het deel C ging over "ijle matrices", voor de kenners: dit is een deel van de opgave:


IJle matrices (Engels: sparse matrices) zijn matrices waar de meerderheid van de elementen leeg of nul zijn. Het is dan vaak minder efficiënt een array-datastructuur te gebruiken om een ijle matrix voor te stellen aangezien dan veel geheugen verloren gaat aan de irrelevante elementen. Er bestaan efficiëntere structuren voor dergelijke matrices.
Een mogelijkheid is een dubbelgelinkte lijst bij te houden die de rijen (vertical_elements) van de matrix voorstelt. Elk element in deze lijst is zelf een dubbelgelinkte lijst van kolommen (horizontal_elements). De elementen van de matrix zijn hier strings, uiteraard als char* voorgesteld.
Gegeven volgend header bestand:

typedef struct horizontal_element{
int column;
char* word;
struct horizontal_element* next;
struct horizontal_element* prev;
} horizontal_element;

typedef struct vertical_element{
int row;
struct horizontal_element* list;
struct vertical_element* next;
struct vertical_element* prev;
} vertical_element;

typedef struct matrix{
vertical_element* mtrx;
int number_of_rows;
int number_of_columns;
} matrix;

Ondertussen begint het me al te dagen hoe het in elkaar zit, maar op dat moment wemelde het allemaal te hard voor mijn ogen, het leek één grote soep. Die soep stond jammergenoeg op 8 punten. Plus ik ben ook nogal traag, en dus kwam ik voor het tweede deel niet aan een stuk op 5 punten toe. Dusja, mag ik dit leuke vak volgend jaar nog eens doen. Er zijn ergere dingen op de wereld, maar voor mij voelt het als een grote fail. Een vak dat je graag doet, waar je later ook mee verderwil, is gewoon niet tof om 3 keer opnieuw te moeten doen.

Gelukkig zijn er nog genoeg dingen om me op te vrolijken. Binnenkort ga ik een dagje naar de grootste vlindertuin in Europa, ik heb nu een lichtgevoelige 24-70 lens om Ant.Blue mooi mee op de gevoelige plaat te leggen, en deze blog zal met deze post waarschijnlijk zijn 1000ste bezoeker tegenkomen. Laat maar weten, als jij het dus bent, bij wie het tellertje hier rechts op 1000 komt te staan!

I'm still here! (en op flickr)

2008-08-07T14:53:00.004+02:00

Ja, ik leef nog. Cogito, ergo sum, zoals ze wel eens zeggen. En ik heb het gedaan. Ik heb me weer maar eens bij een online community aangesloten. Ditmaal mochten ze me verwelkomen op flickr. Niet zozeer omdat ik een geniale fotografe ben, maar wel omdat een paar van mijn vrienden hun werk daar tentoon stellen. En kritisch als ik ben, wou ik niet liever dan daar commentaar op kunnen geven. De account is dus gemaakt. http://www.flickr.com/people/29289732@N03/. Daar vind je mij. Wat zeg je? Wat een lelijke url zeg je? Jaah. Inderdaad. Ik heb de stap nog niet durven zetten naar een makkelijkere link. Want:

Pick a *permanent* alias that will appear in your Flickr web address, like "christiep" or "pickles".
This can't be changed later, so choose wisely!

Brr, wat klinkt dat definitief! En aangezien twijfelen standaard in de aard van een ware RPG'er ingebakken zit, kon ik deze beslissing niet meteen nemen. Suggesties zijn welkom, zeer welkom. Zeker om het risico dat ik er iets heel saai van maak te minimaliseren.

Ondertussen is mijn lijstje met dagelijks te bezoeken sites dus alweer aangegroeid. Mijn awesome-bar van vuurvos zegt me dat ik de site al vrij vaak bezocht heb ondertussen. Wat wil je ook, als mijn contacten er van die supere foto's zoals deze publiceren:

Gelukkig is flickr geen online community zoals myspace of sletlog. Je wordt niet constant geplaagd met friend requests en van spam heb ik tot nu toe ook nog geen last gehad. Ook het niveau van de foto's ligt over het algemeen nog vrij hoog. Eén ding heeft flickr wel gemeenschappelijk met de andere online community's. Logischerwijs, want het hoort nu eenmaal bij het concept van die dingen. Tijdrovend en verslavend. Voor mij toch. Vooral in tijden zoals deze laat ik me heel snel vangen door nieuwe sites te verkennen en op flickr kan je echt uren en uren door de foto's surfen.

Tijden zoals deze, dat zijn de tijden van de tweede zit. En aangezien mijn enige examen 'programmeren' is, zal ik aardig wat uren achter mijn pc zitten. Nuja, met een nieuwe bureaustoel, een volledig opgeruimde bureau (jaja, er staan zelfs al mappen klaar voor het volgende academiejaar) en frisse moed na een verkwikkende vakantie, mag het eigenlijk gewoon niet misgaan. Wat zeg ik, het kan gewoon niet misgaan. Al is dat laatste meer wat ik wil geloven, dan wat ik echt geloof!

Op aanvraag.

2008-07-18T15:40:00.007+02:00

Deze blog wordt verwaarloosd. Misschien moet ik mij daar schuldig over voelen. Misschien ook niet.

Maar net zoals elke hard werkende mensch, verdient hij ook zijn vakantie! En wie ben ik dan, om mijn blog zijn vakantie af te pakken?! Na meer dan 3 weken is het echter wel welletjes geweest. Sommige van mijn vrienden zijn al terug druk aan het studeren, en ik ben flink aan het opruimen, om toch maar een beetje solidair te zijn met mijne afziende medestudent. Want nee, ik hoef dit jaar niet opnieuw te beginnen studeren op 16 juli! Ik heb maar liefst vakantie tot 16 augustus! Ik heb maar 1 herexamen, en dan nog wel van een vak dat ik niet heel serieus gevolgd heb dit semester. Ik hoef het van mijn ouders zelfs niet mee te doen aangezien het een vak is van het hoogste jaar in mijn GIT (programmeren).
Ook het feit dat de Gentse Feesten binnenkort het bloglandschap overnemen, zoals hier gezegd, spoorde me aan om over te gaan tot actie! Maar haast en spoed is zelden goed, dus ik hoop dat de samenhang in dit bericht er niet aan verloren gaat.

Na mijn supergeslaagde proclamatie, ben ik dus naar Werchter vertrokken. Voor een dagje. Nog geen 24 uur, want taxi-pappie-mammie had besloten ons midden in de nacht op te pikken. De pret was er echter niet veel minder om. Vertrek met de trein, koffiekoeken als ontbijt, samen met lekkere yoghurts en wat vrolijke trienen die ook naar Werchter gingen, en we waren weg. De start van een dag waarin onze ogen flink de kost kregen. Alvast de mijne toch, want het was mijn eerste keer Werchter en ik bleef maar dingen ontdekken. De coca cola nurses waren de eerste. Buiten het Werchterterrein nog volkomen zedig, maar op de weide zelf toonden ze met plezier hun knalrode string onder het witte rokje. Maar shhht. Ik loop voor op mijn verhaaltje, want ik ben nog niet eens op de festivalweide!

De festivalbus vertrok dus zo snel hij kon met ons en onze colaflesjes, en zo reden we dus de fantastische dag tegemoet. Aardig wat stappen nog eens we eruit waren, want we moesten niet enkel naar de weide, we moesten ook nog een goede plek vinden waar onze "taxi" ons kon oppikken. Halverwege waren we het stappen al beu en als echte toeristen aten we onze sandwich op de kant van de weg, de omgeving van de weide is toch autovrij, dus geen probleem! Als je geen ticket hebt voor Werchter is dit echt wel een aanrader! Mensen staren kan echt verschrikkelijk leuk zijn! Ondertussen hadden we echter de opening van de weide gemist dus het werd nu echt wel tijd om ons naar de weide te begeven.

En daar was het meteen raak. Niet alleen viel ik bijna achterover van het enorme podium, de band in de tent was echt fantastisch. The whigs waren ook niet slecht, maar die hadden ons toch niet overtuigd om te blijven hangen. Galactic was echter megasuperfantastiformidabel! Het was voor mij de verrassing van de dag! Funk, groovy, jazz, ... het had het voor mij allemaal! Ondertussen hadden Nathalie en Stefaan ons vervoegd, en ging het richting Gossip en The Hives. Gossip is me daar ongetwijfeld het meest van bijgebleven. Hoe vettig ge ook zijt, als ge rockt, raakt ge op werchter!
Ondertussen was het beginnen regenen en Tom en ik waren onder onze paraplu, onder onze vuilzak gekropen. Dit moment werd door een Spaans meisje op foto vastgelegd met de mededeling: "can I take your picture, you look very cute". Wie onze blozende snoeten onder de vuilzak dus ooit tegenkomt op enige blog, let me know!

In onze KW ingeduffeld besloten we nog een stukje Editors mee te pikken, alvorens onze plaats in de tent te gaan opeisen. En ze waren goed. Ze waren hartstikke goed! Zowel instrumentaal als qua performance verdienden ze het meer dan een beetje om het 1000ste concert op Werchter ooit te spelen! En zo ging het na een pakje friet met een frikandel van hartstikke goed naar het dieptepunt van ons dagje Werchter. Kate Nash. Ze startte nochtans veelbelovend, we hadden een goed plekje te pakken in de tent, en de sfeer zat goed. Maar 't was 't kind haar verjaardag, en misschien had ze wel al een glaasje teveel op, want zingen werd regelmatig eens schreeuwen en pianospelen werd dan ook rammen. Maar 't was niet echt slecht, dat nu ook weer niet.

Na Kate Nash volgde KT Tunstall. Ze was naar het schijnt erg goed, maar ik kan er niet veel van navertellen want ik voelde me niet zo best door de warmte in de tent en ben uiteindelijk uit pure miserie maar buiten gaan zitten. Ik vond het erg jammer voor mn companen, die braafjes meegingen met me, maar ik hield het gewoon niet meer uit. Zelfs de kriekdouche van een lompe Hollander had me niet verfrist. Ik ben een mietje, ik weet het. De fut was er wat uit. Het enige wat erop zat, was om een verse portie frieten te gaan. Met stoofvlees, dit keer. Ondertussen besloot Joost even door een tunnel te rijden en Sandra om onze drankjes te gaan. (voor wie meer wil weten, ask me, maar het zou gewoon teveel werk zijn om élk leuk verhaaltje van die dag hier neer te pennen!).

Uiteindelijk begaven we ons opnieuw naar Main Stage, voor het veel verwachte concert van Radiohead. Ik had de weken daarvoor me de moeite getroost hun cd's te downloaden, in de hoop hun muziek te gaan smaken en zo te kunnen meegenieten van dit moment suprême. En een moment suprême was het. Zelfs de dronken Brit aan mijn zijde hoorde erbij.

Vakantieplannen

2008-06-22T10:07:00.002+02:00

Dit is de laatste dag van meer dan een maand bloed, zweet en tranen. Over exact 32 uur zit mijn examenperiode er eindelijk op. Ik denk niet dat het een onverhoopt succes zal worden, maar goed, dat zijn zorgen voor 3 juli.
Vandaag wil ik liever uitkijken naar de leuke dingen die er op het programma staan. Zo is er donderdag de ongelooflijke Close the Books-party van het VTK, ideaal om de examens weg te spoelen. Dan een verjaardagsfeestje, een bioscoopbezoek, en dit komt eigenlijk ook al vrij dichtbij: Werchter (daar krijgen jullie dan wel een uitgebreid verslag van!).

Verder nog op het todo-lijstje:
-BBQ
-cocktail
-filmavond
-ruby/python
-picknick rpg
-picknick gewoon
-afspreken met oude bekenden
-tennis
-Harry Potter 7

We trekken er dan ook even tussenuit met de familie, om toch op tijd terug te zijn voor de Gentse Feesten. Waar we natuurlijk allen naar Ant.Blue gaan kijken! Jullie kunnen die laatste trouwens een handje helpen door op de gelinkte woorden te klikken en daar op zaterdag voor Ant.Blue te stemmen! De site heeft een beetje last van lag, maar na een paar keer refreshen lukt het doorgaans wel.

En om in ware C++ stijl af te sluiten:

#include 
using namespace std;

int main()
{ 
    cout << "Goodbye exams!" << endl;
 
    return 0;     
}

Fotolog vrijdag de 13de

2008-06-14T13:29:00.013+02:00

Fotografie

2008-06-09T17:23:00.005+02:00

flickr van een zeer goede vriendin van me, die heel toffe, soms wat abstracte foto's maakt!

flickr van een zeer goede vriend van me, met een passie voor gebouwen en natuur. Verbazingwekkend genoeg allemaal met een gewoon digitaal toestelletje...

foto genomen door Tom, mijn vriendje. Wiens flickr ik nu toch wel niet terugvind!

PS voor planet-ugenters, het spijt me erg als mijn oude bericht plots terug vanboven staat, maar als ik een edit doe (omdat er een fout instaat bv), kan ik dit niet echt vermijden... vrij irritant...

Stokjes en het leven in blogland

2008-06-05T13:22:00.011+02:00

erwijl ik tussen het zwoegen op algebra en analyse door, mijn blog draaiende probeer te houden -of is het eerder: draaiende probeer te krijgen-, kreeg ik plots een mailtje van een onbekende!

"een stokje voor jullie!
link

ciao ciao
Maxine"

Onbekende bleek dus hier te bloggen, en plots was de onbekende dus toch minder onbekend dan verwacht.
En zo bleef ik achter, met maar liefst twee stokjes. Want ik had nog een ander stokje staan, zoals ik reeds zei in mijn vorige blogbericht! Dat was toen naar aanleiding van een blogbericht van suiadan en hoe enthousiast ik ook was om dat stokje meteen te maken, zo lui was ik om het in de scanner te leggen en het hier op mijn blog te zetten. Wel ok, ik was niet enkel lui, ik had het ook erg druk, want algebra is nu eenmaal geen lachertje. Ondertussen loop ik dus eeuwen achter met dat stokje en zal ik hier dus niet uitwijden over hoe mooi ik wel kan schrijven maar zal ik me dan maar volledig smijten op mijn tweede stokje.

Kies 5 nummers die bij jou herinneringen oproepen, en vertel erover.

Om exact te zijn gaat het dus hierover. Niet zo makkelijk, en ik ben zeker dat byeline me gelijk zal geven.
Niet alleen was het een hel om te beslissen welke herinneringen geschikt zijn om hier zomaar even in geuren en kleuren te vertellen, maar ook de schrik om iets essentieels te vergeten speelt je parten. Nuja, here we go.

Maroon 5 - She Will Be Loved
Dit was ongeveer het enige nummer dat ongetwijfeld in het lijstje moest. Zonder twijfel. Er is niet één herinnering aan verbonden, maar wel 10. Zo ben ik niet alleen stekezot van Maroon 5 op zich, maar most of all, dit nummer maakte deel uit van mijn grote verleidingstruc waarmee ik mijn allerliefste aan de haak heb geslagen. Nog voor we samen waren heb ik die single voor hem gekocht, want zijn verjaardag kwam eraan. Hij kende Maroon 5 niet en aangezien ik er niet kon over zwijgen, vond ik het een geschikt cadeau. En misschien deed de titel wel een belletje rinkelen? Nu goed, het belletje rinkelde al een week voor zijn verjaardag en misschien had ik dus beter een grote rode strik rond mezelf gebonden uiteindelijk! Toeval diende, dat 3 jaar later Maroon 5 net voor het eerst naar België kwam. Een fantastische avond...

Bomfunk MC - Freestyler
Dit gaat waaaaaay back, naar mijn eerste stapjes in muziekland. Ik zat toen in het 5de-6de leerjaar, en dit was het favoriete nummer van Mark. Mark zit nu naar het schijnt ergens bij de soldaatjes in Irak naar het schijnt.... Maar goed, dit was dus het eerste nummer ooit waar ik volledig dol op was denk ik. Het heeft de hitparades toen ook erg lang aangevoerd denk ik. Ik kan de tekst van voor naar achter, ik heb die destijds dan ook met een bandje zitten mee-oefenen. Ik denk dat we die week ook een grote toets hadden of zo, en ik hoor mijn moeder nog zo zeggen "'t is te hopen dat ge uw les even goed kent!". Wat natuurlijk niet zo was, dat kan je wel denken!

CUVA - In Da Club
Hiphop, funk, ... Ik weet niet goed hoe ik dit nummer moet omschrijven. Ik heb het gekozen omdat het me herinnert aan de 2 jaar moderne dans die ik gevolgd heb. Ik dans enorm graag, zo eventjes volledig los gaan. Heerlijk! Ik ben er uiteindelijk dit jaar toch mee gestopt, ik had er geen tijd meer voor. Maar ik heb er toch nog altijd een beetje heimwee naar. Ook naar ballet trouwens, want voor ik moderne dans deed, heb ik 12 jaar ballet gedaan. Ik zou supergraag nog eens op mijn pointes staan, maar zonder voorbereiding is dat gewoon niet aan te raden. Ook de voetspieren moeten eerst getraind worden voor je aan zoiets begint!

Baloe de beer - Als je van beren leren kan

Alweer een hobby-herinnering. Op Sint-Pieters speelde ik namelijk toneel over de middag. En elk jaar kwam daar een voorstelling van. En die ene keer dat ik echt auditie heb gedaan, kreeg ik toen ook een hoofdrol te pakken. Ik zou een volledig jaar mijn rol als Bagheera oefenen. Het werd een zwaar jaar, want uuuuren en uren werden er gerepeteerd. Maar tegelijk zou dit mijn mooiste herinnering van het middelbaar opleveren, want het was een fantastische tijd. Fantastische mensen, een fantastische regisseur, en een fantastisch publiek. Het heeft zoveel gevolg gehad, dat toen ik twee jaar later terugkeerde om naar de nieuwe voorstelling te kijken, er me iemand in de armen vloog al gillend "Bagheeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeraaaaa". Een foto van deze panter kon ik natuurlijk niet laten ontbreken.

Ant.Blue - Until
En we eindigen waar we gestart zijn, of toch ongeveer, bij mijn vriendje. Ant.Blue is namelijk zijn band. En de herinnering die dit oproept, is deze aan Parkpop dit jaar. Het voelde fantastisch. Goeie muziek, Tom op het podium, al mn vrienden om me heen. Voor niet-burgies: Parkpop was het mini-festival van het VTK, onze studentenvereniging. Op een fantastische locatie, het citadelpark, en ja hoor, de weergoden waren ons goedgezind! Ik heb nog veel mooie momenten beleefd dit jaar, maar dit is toch wel de enige waar ik echt een nummer aan koppel. Deze zomer staan ze trouwens op de GENTSE FEESTEN (2 keer!). Dus allen daarheen!

Om af te sluiten, dan toch maar het eerste stokje. Dan is de cirkel echt helemaal rond.

PS Ik zou het muziekstokje eigenlijk moeten doorgeven, maar ik ken helemaal niet zoveel bloggers. Iemand die zich geroepen voelt?

Dat gevoel.

2008-05-30T23:01:00.005+02:00

Kent u dat gevoel, van volledig overmand te worden door emoties, enkel en alleen door het beluisteren van een nummer? Omdat elke rake noot door je botten knerst als waren het tranen van een verscheurde ziel? Ok, dat is misschien wat teveel drama, maar u snapt me wel.
Ik ken dat gevoel maar al te goed. Ik ben het soort meisje dat uren naar haar mp3-speler kan liggen luisteren, om dan vervolgens volledig door een mengeling van melancholie en heimwee overvallen te worden.
Het aantal nummers dat me in zo'n bui kan brengen, stijgt dagelijks. Gelukkig vul ik mijn muziekcollectie ook regelmatig aan met absolute feel-good-nummers zoals Alfred Jodokus Kwak om dat te compenseren.
Vandaag was het echter een van de "laten-we-lekker-een-potje-huilen"-nummers (rotgeblèr, zoals ze op mijn favoriete forum wel eens durven zeggen!) dat aangenaam uit de hoek kwam. Aangenaam in de zin dat ik plots naar eens goed naar de lyrics luisterde en het zowaar een youtube-comment was die me naar mijn grote inzicht leidde...

Leave me out with the waste
This is not what I do
It's the wrong kind of place
To be thinking of you
It's the wrong time
For somebody new
It's a small crime
And I've got no excuse

Is that alright with you?
Give my gun away when it's loaded
That alright with you?
If you don't shoot it how am I supposed to hold it

Hoeveel mensen zouden dit nummer al geen 20 keer gehoord hebben? 9 crimes van Damien Rice was een enorme radiohit. Maar hebt u al eens goed geluisterd? Ik nu eindelijk wel. De eenzaamheid druipt met hopen van de song af. Maar o wat gebruiken ze mooie metaforen. Men houdt niet elke dag een revolver vast, om hem vervolgens te laden en dan gewoon weg te geven... Al doen we dat waarschijnlijk vaker dan we denken. Wie heeft nog nooit zijn hart en ziel ergens in gelegd om vervolgens toch niet begrepen te worden... En dat is wat ik uit het nummer begrepen heb, en later ook uit de videoclip. Hoe hij zijn liefde voor haar nooit heeft mogen "afvuren" en hoe zij hem uiteindelijk verplicht heeft om alles gewoon weg te bergen. Wel, ze heeft hem daar niet echt toe verplicht, maar hij vraagt zich wel af wat hij anders had kunnen doen, dan het weg te bergen: "If you don't shoot it how am I supposed to hold it". Want geef nu toe, weinig dingen zijn zo frustrerend als je onbegrepen voelen, terwijl je zelf wel probeert en moeite doet.
De vrouw wordt in de clip dan ook voorgesteld als een ballon, zo makkelijk om buiten zijn bereik te glippen...
Nog andere theorieën? Laat gerust weten! En ohja, er komt nog een stokje aan ook, maar op dit late uur heb eerder nood aan slaap dan aan het scannen van een kattebelletje, dus dat volgt dan nog wel!

De zon

2008-05-23T20:02:00.013+02:00

Lentedagen, lentegeuren en lentekleuren
okergele graanvelden en huppelende rokjes
spelen in de stralende natuur
natte voeten in het zachte gras

maar als het meisje op de tippen van haar tenen,
heel voorzichtig,
de schaduw inloopt, regent het
kleine druppels op het mos, daar,
waar zonnestralen net niet komen

Een briesje kriebelt door de treurwilg
streelt nog snel haar wangen
probeert haar terug te lokken naar de velden
Een stap opzij, een vreugdesprong, nee
ze gaat languit liggen
het mos heeft haar geleerd
dat de zon wel naar haar toe komt...

Pon & Zi

2008-05-22T13:50:00.000+02:00

Een paar om het af te leren...

2008-05-20T11:10:00.004+02:00

en omdat het uiteindelijk toch examens zijn, en dit dus wel toepasselijk is voor bv Natuurkunde, of Analyse III...

Meer is steeds te vinden op de website

More pics @ msn space!

2008-05-17T14:28:00.002+02:00

>>klik!<<

Don't speak!

2008-04-19T11:50:00.007+02:00

Our memories
Well, they can be inviting
But some are altogether
Mighty frightening
As we die, both you and I
With my head in my hands
I sit and cry

XKCD, ik ben fan.

2008-04-15T20:33:00.002+02:00

Hoe mooi, meer xkcd volgt waarschijnlijk!

Durf ook eens denken... of...

2008-04-06T14:34:00.000+02:00

Quote me.

2008-04-01T13:01:00.005+02:00

Life is a rollercoaster.
Make sure to keep your eyes open,
so in the end you'll realise you had a crazy ride .

Mannen (ofte, wijvenweek 2)

2008-03-26T16:56:00.003+01:00

Wie zegt mannen en wijven (bah, wat klinkt dat vies) in één zin, zegt liefde.
En dit filmpje, geeft me echt kippevel daardoor.

Het is wijvenweek... zo blijkt.

2008-03-25T19:20:00.004+01:00

Met als thema van vandaag: Shoppen. Omdat ik niet graag shop, verblijd ik jullie dan maar allemaal met dit fantastische weetje:

"Vrijgevige mensen zijn gelukkiger"
Je geluk hangt niet af van je inkomen, maar van hoeveel je uitgeeft aan cadeautjes en goede doelen, blijkt uit nieuw Canadees onderzoek. Zelfs enkele euro's aan liefdadigheid betekent al een boost voor je geluk.

Drie experimenten
De Canadese onderzoekers voerden 3 verschillende soorten experimenten uit. Uit de resultaten kunnen ze concluderen dat vrijgevigheid je gelukkig maakt. In het eerste vroegen ze aan 632 mensen een cijfer op hun geluk te plakken. Verder werd naar hun jaarlijkse inkomen en hun maandelijkse uitgaven gevraagd. Daarbij gaven deelnemers aan hoeveel ze aan zichzelf spendeerden en hoeveel aan liefdadigheid en cadeautjes.

Vervolgens volgden de onderzoekers 16 medewerkers van een firma toen ze hun bonus kregen. De bedragen varieerden tussen de 2000 en de 5000 euro. In het derde experiment gaven de onderzoekers tussen de 6 en de 20 euro aan deelnemers, dat geld moesten ze die dag nog uitgeven. De helft moest een cadeautje voor zichzelf kopen, de andere helft moest het geld aan anderen uitgeven.

Uit alle experimenten bleek dat mensen die het geld niet aan zichzelf hadden gespendeerd, gelukkiger waren dan de anderen, onafhankelijk van hoeveel ze hadden gekregen. Je hoeft ook niet veel aan liefdadigheid geven. Je wordt al gelukkiger vanaf enkele euro's, concluderen wetenschappers uit het laatste experiment.

Geluk door vrijgevigheid
Professor aan de universiteit van Columbia in Canada Elizabeth Dunn: "We wilden de theorie testen dat de manier waarop mensen hun geld spenderen even belangrijk is voor hun geluk als hoeveel ze verdienen." Voorgaande studies toonden de link tussen geluk en vrijgevigheid al aan. Maar het was nooit duidelijk of liefdadigheid ons gelukkig maakte of dat mensen vrijgevig zijn omdat ze gelukkig zijn. (ep)(hln)

My hero.

2008-03-21T21:10:00.002+01:00

When I tend to lose my mind
When I overlook all signs
When I just don't feel that right inside

Will you
Rescue me
Will you soften every blow?
And will you know when it will hit me?
Will you
Rescue me
It's all I need

When I hold my head up way too high
When I drive too fast in my sweet blue ride
When my shoe's untied
When I'm sad at night

Will you
Rescue me
Will you soften every blow?
And will you know when it will hit me?
Will you
Rescue me
It's all I need

It's because I know that you won't say no
That I'm asking
And I'm asking
It's enough to know that you
Really like to see me next to you

When I run too fast and I can't say no
When you need me here and I move too slow
When our kids are getting much too old

Odi et amo, so close.

2008-03-15T10:47:00.003+01:00

Just wanna know ya
Just wanna talk to ya
I wanna hear about your day
I'd never leave ya
Never be mean to ya
I'd always let you get your way

Something good will come our way
And maybe this good thing's gonna happen today

If I were honest I 'd tell you everything
But it keeps coming out as lies
It's not a promise
In case you're wondering
It's not some blessing in disguise

But something good will come our way
And maybe this good thing's gonna happen today
Something good will come our way
And maybe this good things gonna happen today

I know romance is not in fashion
And my heart is on the line
If you would be so kind
To help me kill some time

Then something good just might come crashing
From the stars that light the sky
If you would be so kind
To help me kill some time

Just wanna know ya
Just wanna talk to ya
I wanna hear about your day
I'd never leave ya
Never be mean to ya
I'd always let you get your way

Something good will come our way
And maybe this good thing's gonna happen today
Something good will come our way
And maybe this good things gonna happen today

Therapy.

2008-03-11T19:55:00.005+01:00

photo from istockphoto

Ik heb mijn herinneringen begraven
in de leegte aan het water
omringd door torens en luchtkastelen
bewakers van geluk

Ik heb de stappen geteld
om nooit te vergeten
waar ik jou heb achtergelaten
tussen de scherven van onze droom

Ik heb de wind verteld
niet alles weg te blazen in één dag
en de lente, niet te fel te stralen
in de tranen van mijn lach

Een doos op zolder blijft lang onaangeroerd
Wie de moed heeft ze te heropenen,
vindt foto's zonder felle kleuren
vage aftekeningen van vervlogen dagen.

She left on a wednesday...

2008-03-10T18:29:00.002+01:00

S he left on a Monday
She's a siren down the road
In your herringbone overcoat
That you don't expect to get back

And it's an ordinary sky
Today's like any other day
When all of the aeroplanes
Write her name in the clouds

And nothing's wrong
But it's already Sunday
And you know just how Sunday
Was the day that she would come around?

Go to her foolish man
What's the use of having pride if you don't have her?
She'll endure all she can
But you could make this easier on her

It's all like sinking
You're trying to stay afloat
Like a wind blown paper boat
Over uncharted sea

There's no question why
You're driving to kill some time
Racing the power lines
Back into town

Go to her foolish man
What's the use of having pride if you don't have her?
She'll endure all she can
But you could make this easier on her

My first poem in 2008

2008-01-23T10:23:00.001+01:00

Mijn hart is als een ballon
zwevend op een zachte bries
onzichtbaar gevuld
met liefde en vleugjes geluk.

Soms wild en onstuimig
dansend in de wind
klein en vertrappeld
wanneer het is doorprikt

Frost*

2008-01-21T10:30:00.000+01:00

k heb deze week Frost* ontdekt, een aangename ervaring :) Op de frost*-blog vind je ook een aantal live-studio-opnames van nummers op de cd... Het filmpje dat ik hieronder post viel me in het bijzonder op, al is het laatst geposte filmpje op de blog ook absoluut de moeite waard! Geniet ervan terwijl deze studente haar statistiek-kennis nog wat verder opkrikt! (Die mooie initiaal komt trouwens van Walter Inkster, the Devil's Artisan ;) )

I recently discovered Frost*! The progrock was a pleasant suprise for me :) On the frost*-blog you can find some youtube-videos of a few live-recordings in studio. The movie I post here, is the song "Snowman" which I like very much. But the last video posted on http://thenewcube.blogspot.com is definitly worth viewing too! Enjoy! (By the way, that pretty initial on top of this message is from Walter Inkster, the Devil's Artisan ;) )

Dis(oo)siD

2008-01-03T14:07:00.000+01:00

Baby, I don't want to spend my life on trial
For something that I did not do
And maybe if you stopped and looked around some time
I wouldn't pass right by you

Maybe it's because you are so insecure
Maybe your pain don't care
Maybe it's the chase that really gets me off
I fall so when it's just not there

Burn another bridge, break another heart
Try again, it will only fall apart

Infatuation
Not seeing the rest of you is getting the best of me
It's such a shame that you shot me down
It would have been nice to be around
I'm touching your skin
If it's only a fancy, then why is it killing me?
I guess this must be infatuation

Happy Newyear!

2007-12-31T16:59:00.001+01:00

Turn on the lights...

2007-12-26T13:33:00.000+01:00

what's cooler than being cool? Ice cold!

2007-12-23T19:44:00.000+01:00

I was there...

2007-12-22T21:30:00.000+01:00

"We all love women" "except the drummer"

"I see you I see you!!!! there was this one girl, she was like this..." (spasms)

Hear those jinglebells ring...

2007-12-19T11:31:00.001+01:00

3 years of joy

2007-12-10T16:17:00.000+01:00

I asked her to stay but she wouldn't listen
She left before I had the chance to say
Oh
The words that would mend the things that were broken
But now it's far too late, she's gone away

Every night you cry yourself to sleep
Thinking: "Why does this happen to me?
Why does every moment have to be so hard?"
Hard to believe that

It's not over tonight
Just give me one more chance to make it right
I may not make it through the night
I won't go home without you

The taste of her breath, I'll never get over
The noises that she made kept me awake
Oh
The weight of things that remain unspoken
Built up so much it crushed us everyday

Every night you cry yourself to sleep
Thinking: "Why does this happen to me?
Why does every moment have to be so hard?"
Hard to believe that

It's not over tonight
Just give me one more chance to make it right
I may not make it through the night
I won't go home without you

It's not over tonight
Just give me one more chance to make it right
I may not make it through the night
I won't go home without you

Of all the things I felt but never really shown
Perhaps the worst is that I ever let you go
I should not ever let you go, oh oh oh

It's not over tonight
Just give me one more chance to make it right
I may not make it through the night
I won't go home without you

It's not over tonight
Just give me one more chance to make it right
I may not make it through the night
I won't go home without you
And I won't go home without you
And I won't go home without you
And I won't go home without you

Singing to the rythm of your heart

2007-11-25T17:33:00.001+01:00

everything.wav

Cheer up.

2007-11-11T10:43:00.001+01:00

Don't copy yourself.

2007-11-04T09:15:00.001+01:00

Jummie!

2007-10-07T11:21:00.000+02:00

****______****
**********_**********
**************************
***Will you be my cookie?***
***Then I'll be your sugar***
**************************
**********************
************
*****
**