Leven.

Monday, February 14, 2011

Waar actie toch allemaal niet goed voor is! Reactie onder andere! En reactie is ook actie en zorgt dus op zijn beurt ook weer voor reactie en zo blijven we maar gaan. Het is de vicieuze cirkel die deze blog gaande houdt. Zij het aan een zeer traag tempo. Maar toch. Actie dus. Dat is er dezer dagen ten overvloed. Zelfs toen ik nog mocht genieten van dat schaarse weekje vakantie tussen de twee semesters in. Sinds 23 december is er heel wat gebeurd. Examens, de start van een nieuw jaar (zonder voornemens, ik geef het op), mijn beste vriendin die op Erasmus is vertrokken... Stof genoeg om hier neer te pennen. Maar laten het houden op het neerpennen van vorige vrijdag. Ook die dag hoorde nog tot de vakantie te horen. Toch was dat maar half waar. Want ijverig en vol goede moed, werd er al tijdens de vakantie gewerkt aan de architectuur van het project voor het komende semester. Het werd een boeiende voormiddag vol nieuwe plannen en ik kijk dan ook uit naar de realisatie van het project (laten we nog even mysterieus blijven).

Na dit intermezzo mocht de welverdiende vakantie opnieuw hervat worden. Een middagje in het stad leek ideaal maar aangezien er 's avonds alweer een optreden van Mrs. Goldfinger op het programma stond, mocht dat nu ook weer niet te hard uitlopen. Geen nood echter, iedereen weet dat ik het stad niet enorm boeiend vind, en zo bleek ook deze keer. Op schuilen voor de regen in Mexx en heel lang door de boeken in Fnac snuisteren, lieten we het stad deze keer dus aan ons voorbijgaan. Een nieuw paar zwarte schoentjes mocht wel mee naar huis. Tot zover de buit. Het was ondertussen 16h00 en ik moest nog iets ophalen in het Plateaugebouw. En dat zonder sleutel. Aj! Snel de sleutel ophalen en een sprintje doen op de boekentorenheuvel. 16u20. Nog meer Aj! Om 17u30 moeten we ons gezelschap ophalen en het materiaal voor het concert moet nog in de auto geladen worden.


Met een klein beetje vertraging lukt het ons toch nog iedereen op tijd op te pikken. Op naar Berchem, om daar eerst nog een frietje te prikken. Maar dan kwam het echte werk. De groepen mochten een voor een hun kunnen tentoon spreiden. Het ging namelijk om de Dranouterrally XL 2011 waar de bands in de halve finales voor een plaatsje op het Dranouterpodium mochten strijden. Na een sneakpeak naar de andere bands beloofde het een avond vol goede optredens te worden. De eerste band wist ons gezelschap echter niet echt te bekoren. Nibat Deluxe bracht een mix van tapes en echte instrumenten. Een gezellig geheel, maar eerder iets voor de loungebar, dan voor het Dranouterpodium.

Nibat Deluxe werd gevolgd door Zyfa. Zyfa was voor mij de winnaar van de avond. Catchy en apart en ook op het podium wisten ze ons te boeien. Alleen al om met 7 aan een mooi samenspel te komen verdienen ze een dikke pluim. Zyfa greep echter naast de prijzen want ze werden gevolgd door wat volgens de jury nóg twee straffere bands waren. Straf waren ze, dat zeker. La femme belge kwam verrassend uit de hoek met een sterke performance en alweer dat aparte. Jazzy met een uitstraling zeg maar. Een terechte winnaar van de avond. Jammer voor Zyfa, dat wel, want ook de wildcard voor de finale van deze rockrally zagen zij aan hun neus voorbijgaan. Jawel, daar ging de volgende groep mee lopen.

Mary's Bleeding Heart bracht opnieuw een heel ander genre. Songs met een verhaal. Luisterliedjes. De fans onder ons waren er dol op, anderen vonden het maar niets. Maar misschien zaten we gewoon al te hard uit te kijken naar onze eigen Mrs G... Nog half ziekjes maar vol goesting stond ze na Mary en haar schaapjes op het podium en het contrast met de andere bands was duidelijk. Mrs. Goldfinger blijft tot nader order nog steeds een rockband en er werd dus ook stevig gespeeld. Ondanks 3 schamele repetities sinds midden november hielden ze toch stand en konden de volle 5 afgezakte supporters voluit genieten.


Het besluit? Een geslaagde avond met knappe optredens. Om niet te zeggen: de beste rockrallyselectie die ik ooit aan het werk heb gezien. Ook de jury deed zijn best: constructieve commentaar over alle optredens, in alle openheid en zonder een bepaalde stijl af te kraken. Zelf had ik mijn fototoestel thuis gelaten, dus hoop ik stiekem dat er hier en daar nog foto's van de optredens opduiken. Hier vind je alvast een videofragmentje.

Ondertussen is dit blogbericht alweer veel te lang geworden. Misschien compenseert dat wel een beetje voor de lange afwezigheden op deze blog, wie weet. Indien niet, kan u alleen maar hopen dat 23 worden een positieve invloed heeft op de frequentie van deze posts!