Post.

Friday, March 12, 2010

De klachten en dreigbrieven beginnen me teveel te worden, en dus laat ik hier mijn pen toetsenbord nog maar eens op los. Ik heb niet stilgezeten, ook schrijfsgewijs niet. Zo zal hier binnenkort een post volgen over de studentenverkiezingen.

Maar eerst... Beter laat dan nooit... Even een stukje over Humo's Rockrally 2010 op 12 februari. Echt te laat is het niet, want Humo's Rock Rally is natuurlijk brandend actueel op dit moment aangezien de finale met rasse schreden nadert. Nog ongeveer een week en de finalisten mogen nog een laatste maal op hun benen staan trillen voor het meedogenloze oog van de jury.

De eerste keer dat ze dat mochten doen was tijdens de preselecties. En voor Mrs. Goldfinger was dat niet anders. Meer nog, Mrs Goldfinger, de band waarvan u het stichtingsverhaal op deze blog kon volgen, had in November na bijna een jaar zoeken naar een drummer nog steeds geen match gevonden. Het project kabbelde lustig verder tot Humo liet weten dat ze geselecteerd waren voor dé rockrally. Aangezien de te horen drum op de demo werd gespeeld door niemand minder dan de computer himself begon op dat moment een koortsachtige zoektocht naar een nieuwe drummer. Menig stokje passeerde de revue, maar het werden de drumsticks van Jonathan Chevalier die de band mochten aanvullen.

Er bleef nog een 6-tal weken over om de arme drommel in te werken, en dat zonder zangeres, want ook voor haar kwamen die vervelende examens opzetten. 23 januari. Het verlossende moment waarop er terug in volle bezetting kon gerepeteerd worden. Het kriebelde, want een van de 100 geselecteerde bands op 1002 inzendingen zijn is leuk, maar een van die 20 halve finalisten zijn zou toch nog iets leuker zijn.

Een paar weken later was het dan for real. Publiek mocht natuurlijk niet ontbreken, en zo was het ook dat ondergetekende in de Cactus Club in Brugge belandde op 12 februari. Een overzichtje van wat ik daar mocht aanschouwen:

• Beet de spits af en begon er wel meteen stevig aan ondanks het makke publiek: Evolve. Een metal-band waarvan de zanger geen zin had in de stereotiepe zwarte tshirt maar wel strak uit de hoek kwam. Metal is mijn ding niet, en ik vond het sowieso wat te ruig voor Humo's Rockrally.
• Het begin van de avond was voor mij toch sterker dan het einde, want na Evolve waren de jongens van Leafpeople aan de beurt. De jongens brachten wat door hen omschreven werd als Neo-post-pre-pop en ik was helemaal verkocht. Wat gek, wat spastisch, maar de muziek viel op zijn minst onder de categorie catchy. Voor mij de winnaars van de avond!
• Ze werden gevolgd door de groep die eigenlijk not mine to judge is, maar ik ga het toch maar lekker doen. Het eerste echte concert van Mrs. Goldfinger, en het zat best goed. Blijkbaar stond de zang achter in de zaal wat stil, maar op de eerste rij klonk alles prima. Naast de gesneuvelde nagels heb ik, en hopelijk de anderen, dan ook erg van het concert genoten. Dat de jury het achteraf niet met ons eens was moeten we er helaas bijnemen.
• Het niveau van de avond zette zich door met Blackboard. De zaal werd in de duisternis gehuld voor hun psychedelischte post-rock. De vergelijking met Steak Number Eight (de winnaars van de vorige editie) klonk hier en daar terwijl hun strakke instrumentale set goed werd onthaald.
• Blackboard werd gevolgd door de Mojo Filters. 't was niet mijn ding, absoluut niet, maar het moet gezegd: van de hele avond werd dit de enige band die naar de halve finales mocht, en vanuit die halve finales zijn ze ondertussen doorgestoten naar de finale. Niet mis dus. In Brugge sloeg ook bij hen Murphy toe: de bassist moest het met een snaar minder stellen en deed dat goed!
• We seem to have misplaced our igloo deed het bij mij niet zo goed met hun indie-pop-80's muziek. De combinatie van de schelle samples, de drum die niet strak zat, en de weinig charismatische zanger zorgden ervoor dat ik afhaakte. Ze zullen wel een off-day gehad hebben gok ik, want op demo klinken ze toch een pak beter en binnenkort mogen ze dan schitteren op de Vedette!
• Average -jawel, een bandnaam waarmee je de jury wel een heel mooie aanzet geeft- pakte dan weer uit met een Kurt Cobain-lookalike en hoe kan het ook anders, bijhorende Nirvana-imitatie. Murphy nam de touwtjes weer in handen, en bij het laatste nummer was de zang nagenoeg niet meer te horen op de eerste rijen voor het podium.

• Wie de vorige bands niet kon smaken, kreeg met All I Know misschien wel iets leuks op zijn bord. De band speelde strak, de bassiste zorgde voor podiumvulling en de zanger sprong eruit door zijn eigen geluid. Zelf kon ik het genre echter niet zo smaken... Spontaan kwam beelden uit The O.C. bij me op, waar feestjes standaard opgefleurd worden met een of andere High School Band. Nuja, dat het genre niet altijd zo gesmaakt wordt, zijn ze zich blijkbaar van bewust, mocht ik in een artikel lezen. En ze doen het voor de fun. Zó hoort het!
• Als voorlaatste mochten de Catatonics het publiek proberen overtuigen. Ik zou zeggen: last but not least, maar 't is dus eerder: not last and not least. De Catatonics sprongen er net als Mrs. Goldfinger wat uit door ook voor het zachtere genre te gaan. De Catatonics gingen daar echter verder in en bijgevolg brachten ze nummers die ik elke dag tijdens mijn zen-moment zou opzetten (als ik er al een had) maar die voor mij niet in Humo's Rockrally thuishoorden.
• Last, en wel least, werd Zimmerman. Dat de muziek goed zat, dat kan wel zijn. Maar als er bij samenzang zo vals als een kat wordt gezongen... dan valt de rest gewoon in het niets.

Zo. Aangezien de bespreking van de preselecties al waarlijk uit de hand is gelopen, zal ik het rond de finale kort houden: School is cool mag winnen.