Skunk Anansie @ AB

Saturday, October 10, 2009

De inspiratie was weg, maar vorige vrijdag mocht ik me, zoals ik hier een paar maand terug al kwam verkondigen, richting AB begeven om inspiratie op te doen! Mijn eerste keer Ancienne Belgique! U leest het goed, ik had deze legendarische concertzaal nog nooit bezocht. Een schande, zonder twijfel. Maar voor alles is er een eerste keer, en het is mij heel goed bevallen!

Al kon het moeilijk mislopen... Ik ben dan wel geen fan van het eerste moment van Skunk Anansie, en ook niet van het laatste moment. Maar wel een fan. De drive in de nummers is fantastisch en Stoosh heb ik echt volledig grijsgedraaid. Voeg daar nog bij fantastisch (en nog enthousiaster dan ikzelf) gezelschap en een héél lekker ijsje voor het concert, en zeg nu zelf, what could possibly go wrong?

Niets dus, op wat regendruppels na misschien. Jassen en tassen opbergen in de hippe lockers, en op naar het voorprogramma! A. Human vloog er meteen in, maar met wat op dat moment nog een stug publiek leek, werd het geen makkelijke klus. De electro-pop van de Britse popgroep kon mij nochtans aardig bekoren, maar de rest het publiek was duidelijk gekomen voor Skunk Anansie, en helemaal niet voor hun voorprogramma. Dave Human sleurde nochtans met man en macht (eigenlijk met keyboardspeelster en drummer) aan de zaal om de boel in lichterlaaie te krjgen en was duidelijk zelf ook wat teleurgesteld over de kille begroeting van het publiek. Het duurde zelfs een aantal nummers voor het applaus echt op gang kwam, laat staan dat er echt beweging in het hele gebeuren kwam. Hoe fris en poppy de tunes ook waren, het mocht niet baten.

A. Human gaf echter niet op, en de zanger gooide zijn spasmes, die me het meest aan die van bertdc herinnerden, in de strijd. Zelfs wie op een aantal meter van het podium stond, kreeg meermaals de kans om zijn glittervestje van dichtbij te bewonderen. Net toen het publiek er meer zin in kreeg, was het concert ten einde. Jammer, vond ik, en ik spurtte bijna naar buiten om hun spotgoedkope cd te kopen. Niet uit medelijden, maar omdat ik echt vrolijk was geworden van de nummers. Maar het was tijd voor het echte werk, en mijn gezelschap verzekerde me dat ik nooit meer zo'n goed plekje ging veroveren als ik nu durfde weg te gaan... Zo gezegd, zo gedaan.

Image by Remi Durand via Picasa

Het wachten op Skunk tijdens de pauze duurde lang. Gelukkig zorgden de talrijke andere AB-bezoekers voor wat bezigheidstherapie, want drummen is voor sommigen duidelijk een fulltime bezigheid. Maar dan waren ze daar, of vooral... dan was ze daar. Want Skin zoog meteen alle aandacht naar zich toe in haar glitterpak met gigantische kraag. Een fantastische verschijning, en de sfeer was gezet. Het voor A. Human nog zo stijve publiek ontpopte zich tot een menigte die er meer dan zin in had en dat bleef zo (toch als we het over de staanplaatsen hebben).

Skin liet haar kraag voor wat ze was, en vloog er stevig in. Het was een greatest-hits-concert en dus waren nummers als On My Hotel Tv, Hedonism, Brazen absoluut onmisbaar. Toch voegden ze er ook wat nieuwe nummers aan toe, het ene al nieuwer dan het andere ("We wrote this a few days ago, but I don't like the lyrics") en het publiek kon het hele gebeuren meer dan smaken. Zo kreeg Skin het publiek zelfs even niet meer stil, iedereen ging volledig uit zijn dak. Skin vond het dan ook "great to be back", maar voor de fans leek dat minstens evenveel te gelden. De hele zaal sprong op en neer en dat leek Skin en haar muzikanten enorm veel energie te geven.

Voor we het goed en wel beseften, kondigden ze het laatste nummer aan. Het laatste voor de bis natuurlijk. Al werden de bisnummers niet zomaar bovengehaald, het publiek mocht een hele tijd joelen, gillen, klappen, stampen... voor de muzikanten opnieuw tevoorschijn kwamen. Maar alweer kreeg de menigte waar voor zijn geld, en een mens zou nóg meer willen. Maar aan alle mooie liedjes komt een eind. Skin gooide zich nog eens in het publiek, maar bedacht gauw dat ze in die menigte verpletterd zou worden en verliet dan maar het podium langs de normale weg. Maar als het van mij zou afhangen, staat diezelfde band daar morgen weer. En ik ook, op de eerste rij!

Image by Remi Durand via Picasa