Schrijven over te weinig schrijven

Saturday, February 18, 2012

Meer dan een jaar terug zat ik blijkbaar rond deze tijd van het jaar in het lentezonnetje. Dit jaar ben ik nog lang niet aan buiten lunchen toe, integendeel, ik bibber nog na van de afgelopen vrieskou. En dat is niet het enige dat veranderd is ten opzichte van vorig jaar. Ik heb er ondertussen net 24 winters opzitten en het besef dat mijn leven binnenkort verandert is groot. Afstuderen betekent verhuizen, een nieuwe job, nieuwe mensen, nieuwe omgevingen, ... Het belooft dus een meer dan boeiend jaar te worden.

Nochtans was ook het afgelopen jaar niet onbewogen. Samen met 5 vrienden startte ik het bedrijfje G-flux. Dat maakte me op slag officieel studentondernemer. Hard werken, ja, maar ik heb er absoluut geen spijt van! Ondernemen zorgde voor een heleboel nieuwe ervaringen waar ik anders waarschijnlijk nog jaren op had moeten wachten. Dat gaat van de simpele dingen zoals intensief in een groter team werken (zonder dat iemand het je verplicht!) tot spreken op een conferentie, poseren voor het nieuwsblad (zie ook bovenstaande foto), of jezelf omtoveren tot een wandelende reclamemolen.

Dat er daardoor weer maar eens minder tijd was om bv. te bloggen, dat nam ik er graag bij. De meeste bloggers zijn ondertussen sowieso naar Twitter verhuisd en zo zie je dat wat vroeger een bruisende planet-ugent community leek te zijn, toch een beetje uitgestorven is. Gloomy, byeline, Suiadan, Maxine, ... je vindt ze er allemaal. Ik nog niet, al schuil ik er wel een beetje achter de G_flux account. Het zou me niet verbazen wanneer we stiekem allemaal met dezelfde honger zitten: eigenlijk wel meer willen schrijven maar we kampen met een acuut gebrek aan tijd. Dat wil zeggen dat we het dus eigenlijk niet graag genoeg willen. Dat er andere dingen zijn die ons meer zijn beginnen boeien. Ik vrees ergens dat het een vicieuze cirkel is. Vroeger leefde de blogosfeer zoals ik die kende en nu is het hier zo stilletjes *stilletjes*. Misschien moet iedereen eens aan een grote comeback werken? Dat schijnt toch zo in te zijn!

Waarschijnlijk lukt het ons niet, ik ben er alvast geen goed voorbeeld voor. Maar wie weet leest een van jullie dit wel en wordt er eens een tweet vervangen door een post van een 15-tal lijntjes. Ik weet zeker dat ik niet de enige ben die daarop zit te wachten!

Lente

Thursday, February 17, 2011

Vandaag heb ik voor het eerst dit jaar buiten genoten van het lentezonnetje. Officieel mag dat zonnetje nog geen lentezonnetje genoemd worden maar toch voelde het zo. Het nieuwe semester is begonnen en naar aloude traditie gaat het tweede semester gepaard met middagpauzes in het park of andere zonrijke plekjes. Het is zowat het enige moment van de dag dat we uit het stoffige (maar prachtige) universiteitsgebouw komen om even van de buitenlucht te genieten. Dat het buiten 7°C was, zou je niet gezegd hebben. We waren namelijk lang niet de enige studenten die op het Sint-Pietersplein van de zon genoten. De Graslei mag dan ook een prachtige stukje Gent vormen, voor wie het Plateaugebouw als het midddelpunt van de wereld beschouwt, is het Sint-Pietersplein toch iets dichterbij. Bovendien kan je er genieten van het prachtige uitzicht op de abdij en de boekentoren. Het is misschien nog geen Bretagne (zie de foto hieronder van Rhyt) maar tijdens zo'n middagpauze kan je toch even alle projecten en cursussen vergeten. Ik kan het alleen maar aanraden.



De zon heeft dezer dagen echter wel meer in petto dan enkel gezellige lentestraaltjes. Door een extreme zonnevlam is er zowaar een echte zonnestorm op komst. Gisteren stuurden een paar berichten in de media er nog op aan dat we het noorderlicht misschien nog eens in België te zien zouden krijgen. Ijdele hoop, zo bleek vandaag. Om het noorderlicht te zien, moet er blijkbaar aan een hele reeks voorwaarden voldaan worden. Het deed me echter wel denken aan een boek dat ik vroeger prachtig vond: Emma's Noorderlicht van Diet Verschoor. Stiekem zou ik het nu willen herlezen. Maar verliest een boek dat je als kind prachtig vond zijn charme niet 10 jaar later?

Leven.

Monday, February 14, 2011

Waar actie toch allemaal niet goed voor is! Reactie onder andere! En reactie is ook actie en zorgt dus op zijn beurt ook weer voor reactie en zo blijven we maar gaan. Het is de vicieuze cirkel die deze blog gaande houdt. Zij het aan een zeer traag tempo. Maar toch. Actie dus. Dat is er dezer dagen ten overvloed. Zelfs toen ik nog mocht genieten van dat schaarse weekje vakantie tussen de twee semesters in. Sinds 23 december is er heel wat gebeurd. Examens, de start van een nieuw jaar (zonder voornemens, ik geef het op), mijn beste vriendin die op Erasmus is vertrokken... Stof genoeg om hier neer te pennen. Maar laten het houden op het neerpennen van vorige vrijdag. Ook die dag hoorde nog tot de vakantie te horen. Toch was dat maar half waar. Want ijverig en vol goede moed, werd er al tijdens de vakantie gewerkt aan de architectuur van het project voor het komende semester. Het werd een boeiende voormiddag vol nieuwe plannen en ik kijk dan ook uit naar de realisatie van het project (laten we nog even mysterieus blijven).

Na dit intermezzo mocht de welverdiende vakantie opnieuw hervat worden. Een middagje in het stad leek ideaal maar aangezien er 's avonds alweer een optreden van Mrs. Goldfinger op het programma stond, mocht dat nu ook weer niet te hard uitlopen. Geen nood echter, iedereen weet dat ik het stad niet enorm boeiend vind, en zo bleek ook deze keer. Op schuilen voor de regen in Mexx en heel lang door de boeken in Fnac snuisteren, lieten we het stad deze keer dus aan ons voorbijgaan. Een nieuw paar zwarte schoentjes mocht wel mee naar huis. Tot zover de buit. Het was ondertussen 16h00 en ik moest nog iets ophalen in het Plateaugebouw. En dat zonder sleutel. Aj! Snel de sleutel ophalen en een sprintje doen op de boekentorenheuvel. 16u20. Nog meer Aj! Om 17u30 moeten we ons gezelschap ophalen en het materiaal voor het concert moet nog in de auto geladen worden.


Met een klein beetje vertraging lukt het ons toch nog iedereen op tijd op te pikken. Op naar Berchem, om daar eerst nog een frietje te prikken. Maar dan kwam het echte werk. De groepen mochten een voor een hun kunnen tentoon spreiden. Het ging namelijk om de Dranouterrally XL 2011 waar de bands in de halve finales voor een plaatsje op het Dranouterpodium mochten strijden. Na een sneakpeak naar de andere bands beloofde het een avond vol goede optredens te worden. De eerste band wist ons gezelschap echter niet echt te bekoren. Nibat Deluxe bracht een mix van tapes en echte instrumenten. Een gezellig geheel, maar eerder iets voor de loungebar, dan voor het Dranouterpodium.

Nibat Deluxe werd gevolgd door Zyfa. Zyfa was voor mij de winnaar van de avond. Catchy en apart en ook op het podium wisten ze ons te boeien. Alleen al om met 7 aan een mooi samenspel te komen verdienen ze een dikke pluim. Zyfa greep echter naast de prijzen want ze werden gevolgd door wat volgens de jury nóg twee straffere bands waren. Straf waren ze, dat zeker. La femme belge kwam verrassend uit de hoek met een sterke performance en alweer dat aparte. Jazzy met een uitstraling zeg maar. Een terechte winnaar van de avond. Jammer voor Zyfa, dat wel, want ook de wildcard voor de finale van deze rockrally zagen zij aan hun neus voorbijgaan. Jawel, daar ging de volgende groep mee lopen.

Mary's Bleeding Heart bracht opnieuw een heel ander genre. Songs met een verhaal. Luisterliedjes. De fans onder ons waren er dol op, anderen vonden het maar niets. Maar misschien zaten we gewoon al te hard uit te kijken naar onze eigen Mrs G... Nog half ziekjes maar vol goesting stond ze na Mary en haar schaapjes op het podium en het contrast met de andere bands was duidelijk. Mrs. Goldfinger blijft tot nader order nog steeds een rockband en er werd dus ook stevig gespeeld. Ondanks 3 schamele repetities sinds midden november hielden ze toch stand en konden de volle 5 afgezakte supporters voluit genieten.


Het besluit? Een geslaagde avond met knappe optredens. Om niet te zeggen: de beste rockrallyselectie die ik ooit aan het werk heb gezien. Ook de jury deed zijn best: constructieve commentaar over alle optredens, in alle openheid en zonder een bepaalde stijl af te kraken. Zelf had ik mijn fototoestel thuis gelaten, dus hoop ik stiekem dat er hier en daar nog foto's van de optredens opduiken. Hier vind je alvast een videofragmentje.

Ondertussen is dit blogbericht alweer veel te lang geworden. Misschien compenseert dat wel een beetje voor de lange afwezigheden op deze blog, wie weet. Indien niet, kan u alleen maar hopen dat 23 worden een positieve invloed heeft op de frequentie van deze posts!

Embed for life

Thursday, December 23, 2010

Elk jaar springt mijn hart weer een klein beetje op als ik terug besef dat Music for Life gestart is. Niet alleen omwille van het fantastische goede doel, maar misschien wel evenveel omdat het gewoon fantastische radio is. Ik blijf wel al eens vaker in de buurt van de radio hangen om nog even van de muziek te genieten maar tijdens Music for Life swingt dat echt de pan uit. Meestal moet ik dan toch de radio met spijt in het hart verlaten, om nog wat te studeren. Het fijne aan projectwerk is dat werken met de radio op de achtergrond wél lukt. En ik was er dit jaar snel bij. Het openingsconcert van de Editors was meteen helemaal raak. Ondertussen passeerden bij de drie schatten in het huis al fantastisch mooie momenten, fantastisch gekke momenten (Justin Bieber en K3 op Studio Brussel? In dit weer wandelen op blote voeten?) en fantastisch vrijgevige mensen. Wat de opbrengst ook zal zijn, het was alvast een prachtige editie. Maar die opbrengst mag altijd nog een beetje de hoogte in, en ook met deze post zal dat getal toch een beetje stijgen. Explania en Instruxion zagen namelijk de ideale gelegenheid om tijdens deze actie nog wat meer informatie over HIV te verspreiden, want HIV krijgt niet altijd de nodige aandacht en er zijn nog meer dan genoeg misverstanden over HIV om de wereld uit te helpen. Daarom storten Explania en Instruction 10€ per keer dat hun filmpje op een blog, forum of website wordt geplaatst! De actie loopt nog 25 uur en bij deze is mijn bijdrage dus gepost. Sofie, Sam en Tomas, hou nog even vol, het is alweer fantastisch geweest.

Wat is Aids? - Explania

Archieven

Sunday, October 31, 2010

Wie gaat er niet af en toe door oude archieven? Wat een fantastisch gevoel, blijven hangen aan oude herinneringen. Soms kan ik daar uren in verdwalen. Terwijl de meeste mensen hun online archief op facebook bewaren, is deze blog bij mij toch een grotere bron van herinneringen. Wat is ie veranderd! Wat ben ik veranderd... De blog kende zijn eerste levensdagen als fotoblog, met hier en daar een klein woordje uitleg. Ook kende hij tijden waarin hij bijna elke dag een update kreeg en ongeveer geen lezers had. Een blog hoeft dan ook niet altijd voor een ander te zijn, maar dient even goed als creatieve uitlaatklep. En zo kwamen de gedichten. Het duurt toch wel een dik half jaar voor ik hier dan effectief mijn gedachten neerpen. Genoteerd. Voor eeuwig en 10 jaar. Als ik dit archief nu bekijk, vraag ik me af of sommige posts niet beter verwijderd worden. Ik weet het niet, ik ben er nog niet uit. Voorlopig staat het iedereen nog vrij om door al die oude teksten en foto's te bladeren. Sommige posts mogen het echter voor mij gerust tot in de eeuwigheid schoppen. Aan het meisje en de kerstboom heb ik bijvoorbeeld prachtige herinneringen en elke keer ik aan dat verhaal denk, moet ik lachen.


(picture by Rhyt)

Om een of andere reden ben ik ondertussen gestopt met zo'n dingen te schrijven. 2010 was voor mij een armtierig blogjaar en de meeste posts passeerden amper de grens met het serieuze. Ik lijk niet de enige te zijn die er last van heeft. De blogosfeer lijkt minder hot dan vroeger... Wie planetugent vergelijkt met wat het ooit was, merkt het wel denk ik. Een hele hoop regelmatige bloggers zijn verdwenen (hoera voor zij die wel volhouden!). Opgeslorpt door Twitter? Geen idee. Het kriebelt in elk geval ook bij mij om naar daar te verhuizen. Maar ik zal het niet doen, nee hoor. Want een grote hoop letters is nog altijd niet hetzelfde als 140 tekens. Jullie zijn nog niet van me af :)

Morgen is het zover.

Saturday, October 9, 2010

10/10/10. Tijd om in vanaf nu in één jaar tijd onze CO2-uitstoot met 10% te verminderen. De zogenaamde "Day of Doing". Dus werd het hier ook weer tijd om iets te gaan doen. Bloggen. Maar natuurlijk ook mijn steentje bijdragen. Zo kan je op de splinternieuwe website van ugent1010 zowel als professor als student intekenen op de actie. Daarnaast zal de UGent ook algemeen het initiatief ondersteunen... Voor wie er zich door wil worstelen: hun energiebeleidsplan voor 2010 staat hier online. In elk geval, een bewonderswaardig initiatief! Maar de UGent heeft hiervoor ook mijn -en jouw- hulp nodig.

Vanaf maandag 11/10 kan je dan ook als student intekenen op de actie. Dat houdt in dat uit 42 verschillende tips, je er 10 kiest waar je het komende jaar aandacht aan zal besteden. Echt haalbaar lijkt me... En als je het niet voor jezelf of voor het milieu wil doen, doe het dan omdat de UGent een coole low-impact-fuif geeft als minimum 10% van de studenten hierop intekent. Ik zou zeggen, een makkie, maar als de onderwijsevaluaties nog niet eens de helft van de studenten kunnen lokken, dan is dat misschien nog niet gezegd. Surf daarom maandag naar hun website en doe mee!

Nog niet overtuigd? Misschien kan hun toffe youtube-filmpje je dan toch overtuigen:


Nog altijd niet overtuigd? Misschien kan het filmpje voor de wereldwijde campagne je dan wel overtuigen (mij niet, maar misschien is jouw zin voor humor anders):

Stilte

Thursday, July 29, 2010

Laatste post geleden van 9 april. Schandalig zullen sommigen dat noemen. En dat is het ook. Want in tegenstelling tot eerdere blogstiltes waar een gebrek aan inspiratie vaak aan de bron lag, is mijn enige excuus nu een gebrek aan tijd. En tijd, dat maak je. Maar blijkbaar stond bloggen niet erg hoog in mijn prioriteitenlijstje, ondanks veelvuldige herinneringen in mijn dichte kringen. En ook nu is dit maar een susberichtje. Ik heb namelijk meer dan genoeg om over te schrijven, maar ik weet ondertussen niet meer waar te beginnen. Zo is er mijn halve poging om opnieuw te gaan joggen. Mijn eigen start to run zeg maar. Gevolgd door een nieuwe sportpoging: dansles jazz. Of dag 1 van Werchter, of dag 2 van Werchter, of ... Wel u snapt het al, ik ben naar Werchter geweest! En nog zit ik niet zonder inspiratie: ook van de Gentse Feesten zou ik een verslagje kunnen maken. Maar waar beginnen? Lastig, want ik schrijf mijn posts niet op 1-2-3 doorgaans. En bij (voorlopig) gebrek aan foto's van al deze evenementen ontbreekt het mij ook aan makkelijke bladvulling. Laat ik bij deze toch een poging doen met een fantastisch filmpje van P!nk op de weide van Werchter. Ik had altijd al een zwak voor het nummer in kwestie en de sfeer op de weide tijdens het nummer heeft dat gevoel alleen maar versterkt.

"Goede" reclame

Friday, April 9, 2010

Dat ik een zwak heb voor goede reclame, dat werd al eerder duidelijk. Het is trouwens een hot onderwerp... Elke week neemt Volt (met het fantastische duo Martine Tanghe en Kobe Ilsen) een reclamespot onder handen en deze week mocht BMW eraan geloven. De reclamespots zijn vaak een makkelijke prooi, maar 't was toch weer mooi om naar te kijken.

Op de standaard kwam ik echter vandaag dit leuke filmpje tegen. Opzet geslaagd volgens mij, want ik krijg er het warme gevoel bij dat Lotus duidelijk wil oproepen. Het is het communicatiebureau Guillaume Duval dat voor dit schattige spotje zorgde, en 't is eigenlijk niet de eerste keer dat ik vind dat hun reclame "werkt". (Al vraag je je wel af wat zo'n agentschap nog zelf doet als je weet dat het spotje geregisseerd, gemaakt en geanimeerd werd door Beast Animation. [edit]Ik was natuurlijk het zoeken naar het idee vergeten in dit lijstje... Bedankt voor de opheldering in de comments :)[/edit] ) Nuja, niet dat ik door zo'n spotje meer koekjes zou kopen, maar heel misschien zap ik eens niet weg in de pauze tussen mijn favoriete programma's.

Studentenverkiezingen

Wednesday, March 24, 2010

De studentenverkiezingen zijn bijna ten einde en voor velen zal dit dus betekenen dat er een einde komt aan een paar drukke weken. Er zijn dit jaar een hele hoop gemotiveerde kandidaten, maar net zoals velen heb ik natuurlijk een favoriet:

Gertjan is al vele jaren actief op facultair niveau en heeft nu dus de overstap naar het grote publiek gewaagd. De verkiezingsweek loopt natuurlijk al naar zijn einde, maar wie nog niet gestemd heeft, laat zich hopelijk overtuigen. Wie zijn motivatie in 2000 tekens wil nalezen kan dat hier. Wie alles liever nog wat uitgebreider onder de loep neemt kan terecht op www.devraag.be. De website heeft trouwens een toffe functionaliteit voor de bezoeker: wie erheen surft krijgt telkens een willekeurige vraag voorgeschoteld waarop gereageerd kan worden. Die reactie wordt nagekeken zodat ze hun programma de komende twee jaar nog beter op de studenten kunnen afstellen. That is, als ze verkozen raken, want zonder uw stem, mogen ze helaas hun Raad van Bestuur-dromen opbergen. Blijf deze keer dus gerust achter je pc zitten en stem! Hoe? Doorzoek je mailbox en snuffel tot je een mail terugvindt van secretariaat.rvb@ugent.be met als onderwerp "verkiezingen 2010", verzonden rond 12 maart. In bijlage vind je dan een pdf waarin een pincode wordt vermeld. Je moet dan op de link http://www.ugent.be/verkiezingen2010 klikken waar je een link naar de stemapplicatie zal vinden. Je kan nog stemmen tot vrijdag 14u.

Sommigen kunnen daarbij ook op mij stemmen. Na jaren gluren naar verslagen heb ik dit jaar namelijk mijn eerste stapjes in de stuverwereld gezet. Na die eerste stapjes krijg ik er dus niet genoeg van en heb ik me kandidaat gesteld voor de faculteitsraad (Faculteit Ingenieurswetenschappen). Ga dus zeker stemmen, hopelijk op mij (dat kan trouwens enkel voor wie aan de FirW studeert) of Gertjan (elke UGentstudent!), maar vooral: maak gebruik van je stemrecht. Eens in de 2 jaar krijg je de kans om 2 minuutjes van je tijd te gebruiken om te beslissen wie binnenkort jouw mening verdedigt in de raden. 't Hoeft dus weinig betoog hoe belangrijk dit is. Dus...

Stem!

UPDATE: De uitslag is ondertussen bekend en ik mag mezelf onder de gelukkige verkozenen rekenen. Hoera! Ook proficiat aan alle andere verkozenen!

Post.

Friday, March 12, 2010

De klachten en dreigbrieven beginnen me teveel te worden, en dus laat ik hier mijn pen toetsenbord nog maar eens op los. Ik heb niet stilgezeten, ook schrijfsgewijs niet. Zo zal hier binnenkort een post volgen over de studentenverkiezingen.

Maar eerst... Beter laat dan nooit... Even een stukje over Humo's Rockrally 2010 op 12 februari. Echt te laat is het niet, want Humo's Rock Rally is natuurlijk brandend actueel op dit moment aangezien de finale met rasse schreden nadert. Nog ongeveer een week en de finalisten mogen nog een laatste maal op hun benen staan trillen voor het meedogenloze oog van de jury.

De eerste keer dat ze dat mochten doen was tijdens de preselecties. En voor Mrs. Goldfinger was dat niet anders. Meer nog, Mrs Goldfinger, de band waarvan u het stichtingsverhaal op deze blog kon volgen, had in November na bijna een jaar zoeken naar een drummer nog steeds geen match gevonden. Het project kabbelde lustig verder tot Humo liet weten dat ze geselecteerd waren voor dé rockrally. Aangezien de te horen drum op de demo werd gespeeld door niemand minder dan de computer himself begon op dat moment een koortsachtige zoektocht naar een nieuwe drummer. Menig stokje passeerde de revue, maar het werden de drumsticks van Jonathan Chevalier die de band mochten aanvullen.

Er bleef nog een 6-tal weken over om de arme drommel in te werken, en dat zonder zangeres, want ook voor haar kwamen die vervelende examens opzetten. 23 januari. Het verlossende moment waarop er terug in volle bezetting kon gerepeteerd worden. Het kriebelde, want een van de 100 geselecteerde bands op 1002 inzendingen zijn is leuk, maar een van die 20 halve finalisten zijn zou toch nog iets leuker zijn.

Een paar weken later was het dan for real. Publiek mocht natuurlijk niet ontbreken, en zo was het ook dat ondergetekende in de Cactus Club in Brugge belandde op 12 februari. Een overzichtje van wat ik daar mocht aanschouwen:

• Beet de spits af en begon er wel meteen stevig aan ondanks het makke publiek: Evolve. Een metal-band waarvan de zanger geen zin had in de stereotiepe zwarte tshirt maar wel strak uit de hoek kwam. Metal is mijn ding niet, en ik vond het sowieso wat te ruig voor Humo's Rockrally.
• Het begin van de avond was voor mij toch sterker dan het einde, want na Evolve waren de jongens van Leafpeople aan de beurt. De jongens brachten wat door hen omschreven werd als Neo-post-pre-pop en ik was helemaal verkocht. Wat gek, wat spastisch, maar de muziek viel op zijn minst onder de categorie catchy. Voor mij de winnaars van de avond!
• Ze werden gevolgd door de groep die eigenlijk not mine to judge is, maar ik ga het toch maar lekker doen. Het eerste echte concert van Mrs. Goldfinger, en het zat best goed. Blijkbaar stond de zang achter in de zaal wat stil, maar op de eerste rij klonk alles prima. Naast de gesneuvelde nagels heb ik, en hopelijk de anderen, dan ook erg van het concert genoten. Dat de jury het achteraf niet met ons eens was moeten we er helaas bijnemen.
• Het niveau van de avond zette zich door met Blackboard. De zaal werd in de duisternis gehuld voor hun psychedelischte post-rock. De vergelijking met Steak Number Eight (de winnaars van de vorige editie) klonk hier en daar terwijl hun strakke instrumentale set goed werd onthaald.
• Blackboard werd gevolgd door de Mojo Filters. 't was niet mijn ding, absoluut niet, maar het moet gezegd: van de hele avond werd dit de enige band die naar de halve finales mocht, en vanuit die halve finales zijn ze ondertussen doorgestoten naar de finale. Niet mis dus. In Brugge sloeg ook bij hen Murphy toe: de bassist moest het met een snaar minder stellen en deed dat goed!
• We seem to have misplaced our igloo deed het bij mij niet zo goed met hun indie-pop-80's muziek. De combinatie van de schelle samples, de drum die niet strak zat, en de weinig charismatische zanger zorgden ervoor dat ik afhaakte. Ze zullen wel een off-day gehad hebben gok ik, want op demo klinken ze toch een pak beter en binnenkort mogen ze dan schitteren op de Vedette!
• Average -jawel, een bandnaam waarmee je de jury wel een heel mooie aanzet geeft- pakte dan weer uit met een Kurt Cobain-lookalike en hoe kan het ook anders, bijhorende Nirvana-imitatie. Murphy nam de touwtjes weer in handen, en bij het laatste nummer was de zang nagenoeg niet meer te horen op de eerste rijen voor het podium.

• Wie de vorige bands niet kon smaken, kreeg met All I Know misschien wel iets leuks op zijn bord. De band speelde strak, de bassiste zorgde voor podiumvulling en de zanger sprong eruit door zijn eigen geluid. Zelf kon ik het genre echter niet zo smaken... Spontaan kwam beelden uit The O.C. bij me op, waar feestjes standaard opgefleurd worden met een of andere High School Band. Nuja, dat het genre niet altijd zo gesmaakt wordt, zijn ze zich blijkbaar van bewust, mocht ik in een artikel lezen. En ze doen het voor de fun. Zó hoort het!
• Als voorlaatste mochten de Catatonics het publiek proberen overtuigen. Ik zou zeggen: last but not least, maar 't is dus eerder: not last and not least. De Catatonics sprongen er net als Mrs. Goldfinger wat uit door ook voor het zachtere genre te gaan. De Catatonics gingen daar echter verder in en bijgevolg brachten ze nummers die ik elke dag tijdens mijn zen-moment zou opzetten (als ik er al een had) maar die voor mij niet in Humo's Rockrally thuishoorden.
• Last, en wel least, werd Zimmerman. Dat de muziek goed zat, dat kan wel zijn. Maar als er bij samenzang zo vals als een kat wordt gezongen... dan valt de rest gewoon in het niets.

Zo. Aangezien de bespreking van de preselecties al waarlijk uit de hand is gelopen, zal ik het rond de finale kort houden: School is cool mag winnen.